De bewoners van ons dorp zijn georganiseerd in een vereniging: de Vereniging van Eigenaren van de woningen in ons dorp. Dat is niet in de eerste plaats omdat de dorpelingen zo'n sterke band hebben onderling, maar omdat het een wettelijk vereiste is. De vereniging heeft een voorzitter en een vice-voorzitter, er wordt een administrtatie bij gehouden door een professionele administrateur en het onderhoud van ons dorp is in handen van een technisch beheerder. Onze vereniging houdt tenminste één maal per jaar een vergadering. Dit jaar was de vergadering al voor de tweede keer in het vernieuwde gemeenschapshuis De Blaker, wat door ons nog te voet is te bereiken.
Er stonden wat belangrijke punten op de agenda - verhoging van de bijdrage aan het onderhoudsfonds, een nieuwe bemetering van de warmte in huis, bijv. - en de opkomst voor de vergadering was hoog, zodat het bestuur zich had voorbereid op verhitte discussies. Maar de bijeenkomst liep op rolletjes. De voorstellen van het bestuur werden met bijna algemene stemmen aangenomen.
Een aantal deelnemers sprak naderhand van een heel gezellige bijeenkomst.
vrijdag 27 november 2009
dinsdag 10 november 2009
Ons dorp
Mevr. Pr. is inmiddels al enkele maanden opgenomen in het naburige zorg centrum. We hebben haar daar een paar keer bezocht, maar het is geen stimulerende omgeving en al evenmin een opbeurende ervaring. Mevr. Pr. die, zolang ze thuis woonde en voor zichzelf kon zorgen, een zeer verzorgde indruk maakte en altijd kwiek en opgeruimd haar boodschappen deed, maakte bij onze bezoeken een verdrietige en verlaten indruk. Haar hele lichaam deed pijn en de dunne huid over haar vermagerde armen deed pijn door de stof van de kleding die er overheen schuurde.
Haar flat staat nu leeg en de zilvervisjes waarvoor ze mijn hulp had ingeroepen hebben nu vrij spel.
Zou zij nog weer terug komen?
Haar flat staat nu leeg en de zilvervisjes waarvoor ze mijn hulp had ingeroepen hebben nu vrij spel.
Zou zij nog weer terug komen?
zondag 25 oktober 2009
Esquelbecq
Benna en Georges zijn heelhuids aangekomen in Palm Beach Gardens. Dat bleek uit haar sms-je vandaag en uit het telefoontje dat ze naar hier deed. En ze heeft haar zin: het is warm daar. Hier ondertussen is de wintertijd ingevallen, waardoor ik tenminste de douche 's morgens weer kan zien.
Tegelijkertijd was het weekend. Anthony was thuis en had tot taak te zorgen dat de stallen weer schoon waren. We waren eigenlijk benieuwd hoe hij daar mee om zou gaan. Uiteindelijk kwamen Steve en Ademar, zijn vrienden hier, gezellig meespelen op de laptop van Anthony. Maar in de loop van de ochtend verdween Anthony toch naar de stal en ging aan het werk, terwijl Steve en Ademar rustig bezig bleven in huis. Dat verwonderde ons wel enigszins, maar toen we ernaar vroegen zeiden ze dat Anthony veel competenter was. Aan de andere kant leek Anthony ook niet zo verlegen om hun hulp, ze liepen hem meer in de weg dan dat ze een bijdrage leverden. Wie wel kwam helpen was Mirtylène die met Joan het weekend hier verbleef. Mirtylène was haast niet weg te slaan bij Anthony toen die in de stal bezig was, zelfs niet toen ze er achter kwam dat ook paardemest stinkt.
Anneke en ik hadden min of meer als taak het huishouden zo goed mogelijk draaiende te houden en dat leidde er toe dat Anneke met stofzuiger en bezem aan de gang ging, voor een belangrijk deel om de haren en andere ongerechtigheden van de twee honden en zeven katten onder controle te houden. Het bleek dat minstens één van de jonge katjes de kattenbak te vies vond om op te gaan zitten en er regelmatig iets naast deponeerde. Het was al met een levendig weekend.
Tegelijkertijd was het weekend. Anthony was thuis en had tot taak te zorgen dat de stallen weer schoon waren. We waren eigenlijk benieuwd hoe hij daar mee om zou gaan. Uiteindelijk kwamen Steve en Ademar, zijn vrienden hier, gezellig meespelen op de laptop van Anthony. Maar in de loop van de ochtend verdween Anthony toch naar de stal en ging aan het werk, terwijl Steve en Ademar rustig bezig bleven in huis. Dat verwonderde ons wel enigszins, maar toen we ernaar vroegen zeiden ze dat Anthony veel competenter was. Aan de andere kant leek Anthony ook niet zo verlegen om hun hulp, ze liepen hem meer in de weg dan dat ze een bijdrage leverden. Wie wel kwam helpen was Mirtylène die met Joan het weekend hier verbleef. Mirtylène was haast niet weg te slaan bij Anthony toen die in de stal bezig was, zelfs niet toen ze er achter kwam dat ook paardemest stinkt.
Anneke en ik hadden min of meer als taak het huishouden zo goed mogelijk draaiende te houden en dat leidde er toe dat Anneke met stofzuiger en bezem aan de gang ging, voor een belangrijk deel om de haren en andere ongerechtigheden van de twee honden en zeven katten onder controle te houden. Het bleek dat minstens één van de jonge katjes de kattenbak te vies vond om op te gaan zitten en er regelmatig iets naast deponeerde. Het was al met een levendig weekend.
zondag 11 oktober 2009
De familie Vos
Zoals Jan Venema al opmerkte meester Vos - Oom Chris had een broer die minister was. Maar waarvan ook alweer. Mijn indruk was minister van Arbeid, maar enig Googlewerk maakte duidelijk dat dit niet juist was. Hein Vos was minister van Handel in het eerste naoorlogse kabinet. Maar al bladerend door de verschillende internet pagina's besefte ik dat die familie Vos toch wel een opmerkelijke familie was. Hein Vos was één van de jongste van de 10 kinderen van Hinderikus Vos en Hendrika Christina Eggink. Toen Hein geboren werd was Hinderikus hoofd van de school in Tijnje - 2 km van Terwispel. Hinderikus Vos was, naast zijn onderwijzerschap, voor de SDAP lid van Provinciale Staten in Friesland
Moeder Vos was overigens de eerste vrouw die als onderwijzeres werd aangesteld in Nederland. Oom Chris had ook twee zussen die landelijk bekend werden. Grietje de oudste werd bekend als de dichteres Margot Vos; zij was net als haar jongere zus Marie opgeleid als onderwijzeres. Marie werd op haar 18e onderwijzeres aan de school van haar vader in Tijnje.
Hein Vos ondertussen had met Jan Tinbergen het plan voor de Arbeid opgesteld en toen hij minsiter werd was hij de initiatiefnemer voor de oprichting van het CPB. Hij was als enige minsiter tegen het Indonesiëbelied van het kabinet en hij had een homoseksuele relatie met de schrijver Aar van de Werfhorst (pseudoniem voor Piet Jansen). Zus Marie kwam bij de beide mannen de huishouding doen en later kwam ook moeder Vos daar in huis. Moeder Vos werd 99 jaar oud. Maar ook Margot bereikte een hoge leeftijd. Ze stierf op 94 jarige leeftijd in Winterswijk. Bij deze opvallende carrières viel Oom Chris wellicht wat uit de toon. Hij woonde na zijn vijfde (toen zijn ouders van Emmen naar Tijnje verhuisden) zijn hele leven binnen een straal van vijf kilometer van het ouderlijk huis in Tijnje, tot 1955 in Terwispel daarna in Gorredijk.
Moeder Vos was overigens de eerste vrouw die als onderwijzeres werd aangesteld in Nederland. Oom Chris had ook twee zussen die landelijk bekend werden. Grietje de oudste werd bekend als de dichteres Margot Vos; zij was net als haar jongere zus Marie opgeleid als onderwijzeres. Marie werd op haar 18e onderwijzeres aan de school van haar vader in Tijnje.
Hein Vos ondertussen had met Jan Tinbergen het plan voor de Arbeid opgesteld en toen hij minsiter werd was hij de initiatiefnemer voor de oprichting van het CPB. Hij was als enige minsiter tegen het Indonesiëbelied van het kabinet en hij had een homoseksuele relatie met de schrijver Aar van de Werfhorst (pseudoniem voor Piet Jansen). Zus Marie kwam bij de beide mannen de huishouding doen en later kwam ook moeder Vos daar in huis. Moeder Vos werd 99 jaar oud. Maar ook Margot bereikte een hoge leeftijd. Ze stierf op 94 jarige leeftijd in Winterswijk. Bij deze opvallende carrières viel Oom Chris wellicht wat uit de toon. Hij woonde na zijn vijfde (toen zijn ouders van Emmen naar Tijnje verhuisden) zijn hele leven binnen een straal van vijf kilometer van het ouderlijk huis in Tijnje, tot 1955 in Terwispel daarna in Gorredijk.
vrijdag 9 oktober 2009
Onverwachte ontmoeting
Van de vier nachten die we weg zijn geweest naar het noorden van het land, hebben we er twee doorgebracht in Drachten. Vanuit Drachten zouden we een bezoekje brengen aan het museum in Veenhuizen. We reden via Gorredijk en Terwispel. We naderden Terwispel via de weg die ik me nog kan herinneren vanuit 1944. Al ziet alles er nu iets kleiner uit dan het me toen toescheen. En ook al zijn er hier en daar wat huizen tussen de oude bebouwing in gebouwd. We kwamen via de ophaalbrug over de Opsterlandse Compagnonsvaart, waar vroeger de melkfabriek stond. Nu stond er ook een fabriek, maar dat bleek later een verffabriek te zijn. En vervolgens naderden we de plek waar vroeger de school en het schoolhuis hadden gestaan. Er was nu een smal straatje naar het dorpshuis. We parkeerden de auto en ik liep terug naar de weg om me te kunnen oriënteren. Er was niets meer dat me aan vroeger herinnerde. Terug bij de auto zag ik een paar huizen van ons vandaan een oudere man lopen. We liepen naar hem toe en ik vroeg of hij de omgeving geod kende. Al 74 jaar was het antwoord.
Ik vertelde dat ik in de winter van 1944 op 1945 gewoond had in het huis van meester Vos.
Oh, dat was daar en hij - hij bleek Jan Venema te heten - wees op het dak dat naast zijn huis boven de heg uitstak. Meester Vos was een hele goede onderwijzer maar hij kon geen orde houden. Zijn broer was minister.
Meester Vos jaagde ook veel. Wij woonden daar achter en meester kwam daar vaak om te jagen. Ik herinner me dat hij een keer bij ons kwam met een enkelloops jachtgeweer. Er kwam een vlucht ganzen over en meester schoot, maar hij was geen goede schutter en raakte niets. Even later kwam er weer een vlucht ganzen over en meester richtte en schoot weer. Laat er nu zo'n gans naar beneden komen en vlak bij ons neervallen. Verdomme zei meester Vos, had ik nu maar mijn dubbelloops geweer bij me gehad, dan had ik er twee gehad.
De school is al lang geleden afgebroken. Kort nadat meester Vos met pensioen was gegaan. Ze hebben toen een nieuwe school gebouwd een stukje verderop. De school doet het wel goed, vroeger zaten er zo'n 120 kinderen op en nu 160.
Hoeveel inwoners heeft Terwispel? vroeg Anneke
Ongeveer 1000, dat was toen en dat is nu nog zo. Het schoolhuis is nog lange tijd als dorpshuis gebruikt, maar omstreeks 1992 is het afgebroken en is er hier - hij wees naar het moderne gebouw achter ons - een nieuw dorpshuis gekomen. Op de plaats van school en schoolhuis zijn toen een aantal huizen neergezet.
Hoewel de naam Jan Venema me niets zei, realiseerde ik me dat hij bij mij in de klas moet hebben gezeten in die negen oorlogsmaanden. Maar hij had ook geen herinnering aan mij. Wel waren er in die tijd wel meer evacuees uit de Randstad in de omgeving ondergebracht. Maar dat er zes kinderen bij meester Vos waren geweest wist hij niet.
Ik vertelde dat ik in de winter van 1944 op 1945 gewoond had in het huis van meester Vos.
Oh, dat was daar en hij - hij bleek Jan Venema te heten - wees op het dak dat naast zijn huis boven de heg uitstak. Meester Vos was een hele goede onderwijzer maar hij kon geen orde houden. Zijn broer was minister.
Meester Vos jaagde ook veel. Wij woonden daar achter en meester kwam daar vaak om te jagen. Ik herinner me dat hij een keer bij ons kwam met een enkelloops jachtgeweer. Er kwam een vlucht ganzen over en meester schoot, maar hij was geen goede schutter en raakte niets. Even later kwam er weer een vlucht ganzen over en meester richtte en schoot weer. Laat er nu zo'n gans naar beneden komen en vlak bij ons neervallen. Verdomme zei meester Vos, had ik nu maar mijn dubbelloops geweer bij me gehad, dan had ik er twee gehad.
De school is al lang geleden afgebroken. Kort nadat meester Vos met pensioen was gegaan. Ze hebben toen een nieuwe school gebouwd een stukje verderop. De school doet het wel goed, vroeger zaten er zo'n 120 kinderen op en nu 160.
Hoeveel inwoners heeft Terwispel? vroeg Anneke
Ongeveer 1000, dat was toen en dat is nu nog zo. Het schoolhuis is nog lange tijd als dorpshuis gebruikt, maar omstreeks 1992 is het afgebroken en is er hier - hij wees naar het moderne gebouw achter ons - een nieuw dorpshuis gekomen. Op de plaats van school en schoolhuis zijn toen een aantal huizen neergezet.
Hoewel de naam Jan Venema me niets zei, realiseerde ik me dat hij bij mij in de klas moet hebben gezeten in die negen oorlogsmaanden. Maar hij had ook geen herinnering aan mij. Wel waren er in die tijd wel meer evacuees uit de Randstad in de omgeving ondergebracht. Maar dat er zes kinderen bij meester Vos waren geweest wist hij niet.
vrijdag 18 september 2009
Denemarken
Een reisje naar Denemarken. Maar Denemarken gebruikt nog geen euro's, dus een trip naar de bank. Vlakbij is de ING waar we een rekening hebben, maar zegt de juffrouw achter de balie. Wij hebben geen kronen in voorraad - in het midden latend of ze wel andere muntsoorten in voorraad heeft. Op mijn vraag waar wel kronen te verkrijgen zijn, zegt ze: Grenswisselkantoren. Dus naar het station. De jongeman achter het loket reageert positief op mijn verzoek om voor € 150,- Deense kronen te leveren en begint op zijn computer dingen in te tikken. Wendt zich dan weer tot mij. -Wilt u gebruik maken van de herfst offerte?
-Wat houdt dat in?
-Dan neemt u nu voor € 250 aan kronen op tegen het halve tarief, en wat u overhoudt kunt u weer gratis teruggeven als u terug komt.
-Doet u dat dan maar. En even later heb ik ruim 1600 kronen in mijn bezit.
-Dit is de herfstaanbieding, he? vraag ik nog.
-Ja meneer, maar als we nog een paar weken wachten zal het wel de winteraanbieding worden, het was uiteindelijk vorige maand de zomeraanbieding.
De reis op donderdag verliep voorspoedig maar wel langzaam. Toen we na twee uur besloten wat koffie te drinken hadden we net 100 kilometer afgelegd, we waren Amersfoort voorbij en onderweg naar Apeldoorn. Vandaar af ging het vlugger: na nog twee uur hadden we de gemiddelde snelheid al opgevoerd tot 70 kilometer per uur. Maar toen: Na Osnnabrück werden we verrast op de ene Baustelle na de andere. Tussen Bremen en Hamburg was men bezig de weg te verbreden naar zes rijstroken. Hetgeen betekende dat iedere paar kilometer een deel van de weg versmald was met alle consequenties vandien. Uiteindelijk waren we rond half zes in Flensburg, blij dat we niet nog eens honderd kilometer verder hoefden. Maar Bonnie - onze Tomtom - kent de weg in Flensburg niet, zodat we wat moesten zoeken voor we ons hotel hadden gevonden. Een gebouw in aanbouw, of in afwachting van de sloop? Een bordje op een vuil raam verwees ons naar de ander kant van het gebouw. Was hier wel een hotel? Maar dat viel mee. Er was inderdaad een hotel.
Een van de eerste dingen die ik tegenwoordig na ga is of er een internet verbinding is. Dat was het geval, maar toen ik nadat we ons hadden ingericht probeerde aansluiting te krijgen was het signaalop onze kamer te zwak. Nou ja dan maar morgenochtend beneden proberen.
Morgenochtend was Anneke's verjaardag. Na de cadeautjes gingen we aan het ontbijt en ik probeerde of de netwerkaansluiting het nu deed. Dat was het geval en toen ik online was zag ik dat greetje ook al online was. Ze stuurde toen ze het merkte meteen een bericht, dat ik moest terugbellen.
Maar waarom bellen als je een chatverbinding hebt? Toen bleek dat Cobie een herseninfarct had gehad de vorige dag en nu in het ziekenhuis in R'dam lag. Een akelig bericht en altijd onverwacht natuurlijk. We konden niet veel doen en zijn na enige ruggespraak gewoon aan het geplande bezoek aan het Nolde museum begonnen in Seebüll. Een bijzonder museum in het niemandsland tussen Duitsland (Sleeswijk-Holstein) en Denemarken (Zuid-Jutland). Een bijzondere omgeving!
-Wat houdt dat in?
-Dan neemt u nu voor € 250 aan kronen op tegen het halve tarief, en wat u overhoudt kunt u weer gratis teruggeven als u terug komt.
-Doet u dat dan maar. En even later heb ik ruim 1600 kronen in mijn bezit.
-Dit is de herfstaanbieding, he? vraag ik nog.
-Ja meneer, maar als we nog een paar weken wachten zal het wel de winteraanbieding worden, het was uiteindelijk vorige maand de zomeraanbieding.
De reis op donderdag verliep voorspoedig maar wel langzaam. Toen we na twee uur besloten wat koffie te drinken hadden we net 100 kilometer afgelegd, we waren Amersfoort voorbij en onderweg naar Apeldoorn. Vandaar af ging het vlugger: na nog twee uur hadden we de gemiddelde snelheid al opgevoerd tot 70 kilometer per uur. Maar toen: Na Osnnabrück werden we verrast op de ene Baustelle na de andere. Tussen Bremen en Hamburg was men bezig de weg te verbreden naar zes rijstroken. Hetgeen betekende dat iedere paar kilometer een deel van de weg versmald was met alle consequenties vandien. Uiteindelijk waren we rond half zes in Flensburg, blij dat we niet nog eens honderd kilometer verder hoefden. Maar Bonnie - onze Tomtom - kent de weg in Flensburg niet, zodat we wat moesten zoeken voor we ons hotel hadden gevonden. Een gebouw in aanbouw, of in afwachting van de sloop? Een bordje op een vuil raam verwees ons naar de ander kant van het gebouw. Was hier wel een hotel? Maar dat viel mee. Er was inderdaad een hotel.
Een van de eerste dingen die ik tegenwoordig na ga is of er een internet verbinding is. Dat was het geval, maar toen ik nadat we ons hadden ingericht probeerde aansluiting te krijgen was het signaalop onze kamer te zwak. Nou ja dan maar morgenochtend beneden proberen.
Morgenochtend was Anneke's verjaardag. Na de cadeautjes gingen we aan het ontbijt en ik probeerde of de netwerkaansluiting het nu deed. Dat was het geval en toen ik online was zag ik dat greetje ook al online was. Ze stuurde toen ze het merkte meteen een bericht, dat ik moest terugbellen.
Maar waarom bellen als je een chatverbinding hebt? Toen bleek dat Cobie een herseninfarct had gehad de vorige dag en nu in het ziekenhuis in R'dam lag. Een akelig bericht en altijd onverwacht natuurlijk. We konden niet veel doen en zijn na enige ruggespraak gewoon aan het geplande bezoek aan het Nolde museum begonnen in Seebüll. Een bijzonder museum in het niemandsland tussen Duitsland (Sleeswijk-Holstein) en Denemarken (Zuid-Jutland). Een bijzondere omgeving!
vrijdag 21 augustus 2009
individu en gemeenschap
Eigenlijk zou je alles bij moeten houden. Maar dat kan niet of dat kan ik niet. zo nu en dan is er iets dat er uitspringt. Zoiets is de spanning tussen individu en gemeenschap. Als voorbeeld. Voor wie naar de wereld kijkt lijkt het tamelijk eenvoudig (en nota bene ik houd het eenvoudig) : de aarde is overbevolkt. Zorg voor de toekomst zou dus moeten inhouden terugbrengen van de wereldbevolking tot een omvang die duurzaam kan worden onderhouden. Dat is op zich zelf al een enorme opgaaf als alle landen er gezamenlijk achter zouden staan. Dan zouden we dus als gemeenschap blij moeten zijn dat in de welvaartstaten van de ontwikkelde wereld vrouwen het kinderen krijgen uitstellen tot een moment dat ze minder vruchtbaar worden en dus vanzelf minder kinderen krijgen. Maar zo zit de wereld niet in elkaar. Wij slagen er in om het individuele leed van een vrouw die geen kinderen kreeg tot een zodanig publiek belang te maken dat we het normaal vinden dat vrouwen met een individuele kinderwens worden geholpen. We doen dat door met name de televisie te gebruiken om ons te concentreren op de problematiek van het individu, met verwaarlozing van de wereld er om heen.
Door ons te concentreren op het individu zijn we ook onmiddellijk bereid om onze vrijheid op te geven. Het incident wordt maatstaf voor publiek gedrag. Zo zag ik in een krantenverslag dat de zomerkampen in Frankrijk geleidelijk een woud aan regels ontwikkelen om incidenten uit te sluiten. Sexueel misbruik van kinderen zou niet mogen voorkomen, maar om mannelijke begeleiders te verbieden om meisjes boven de vijf jaar te helpen als deze een pijnlijke plek hebben opgelopen boven de knie, begint op schizofrenie te lijken.
Menselijke reacties lijken daarmee een beetje spastisch: op een warme dag verdrinkt een kind in zee; reactie onmiddellijk moeten de reddingswerkers niet langer werken?
Door ons te concentreren op het individu zijn we ook onmiddellijk bereid om onze vrijheid op te geven. Het incident wordt maatstaf voor publiek gedrag. Zo zag ik in een krantenverslag dat de zomerkampen in Frankrijk geleidelijk een woud aan regels ontwikkelen om incidenten uit te sluiten. Sexueel misbruik van kinderen zou niet mogen voorkomen, maar om mannelijke begeleiders te verbieden om meisjes boven de vijf jaar te helpen als deze een pijnlijke plek hebben opgelopen boven de knie, begint op schizofrenie te lijken.
Menselijke reacties lijken daarmee een beetje spastisch: op een warme dag verdrinkt een kind in zee; reactie onmiddellijk moeten de reddingswerkers niet langer werken?
zaterdag 15 augustus 2009
Varken
We hebben ook een varken, zei Benna. Ze had de verdeling van de stalruimte wat veranderd. Enerzijds om de shetlandvader en -moeder uit elkaar te houden en anderzijds om een aparte ruimte te hebben voor het varken, dat nog niet veelmeer was dan een big. Dat is een cadeau voor Christian die 40 werd dit weekend. Het cadeau was ook meer een geintje. Want het zou nadat Christian het had gekregen weer worden weg gehaald om verder opgeleid te worden tot mestvarken: en tegen de kerst de vriezers van Benna en Ludivine te vullen. Gisteravond was het zover. Het varken moest achter in de auto van Benna. Anthony haald het op uit de stal, maar het dier had blijkbaar niet zoveel zin en uiteindelijk waren ze met zijn drieën bezig om te voorkomen dat het varken weer uit de auto zou springen en er van door gaan.
donderdag 13 augustus 2009
Esquelbecq
Ons programma is voor de komende maanden tamelijk gevuld. Zo zouden we vandaag naar Esquelbecq om deze zomer toch nog een paar dagen van onze caravan te kunnen genieten. Uitgerekend vandaag - vanmorgen vroeg al - belde Piet dat ten lange leste toch de garagedeur van mevr P. zou worden geplaatst, nog sterker ze waren al bezig. Het is jammer dat mevr P. er niet bij kan zijn, ze is al een paar weken opgenomen in Aeneas, waar mensen die gedurende enige tijd niet voor zich zelf kunnen zorgen kunnen worden opgevangen. Maar goed haar zoon was wel aanwezig en die hield toezicht op de werkzaamheden.
Wij vertrokken tegen kwart voor tien met zoals gewoonlijk anneke aan het stuur, maar nu ook met de fietsen achterop. De eerste keer op deze auto. Zoals eveneens gewoonlijk stopten we voor een kop koffie bij Carestel en nam ik het stuur over. Maar ik had slaap en besloot in de omgeving van Poperinge toch maar de boel over te laten aan Anneke die vandaag weer aanzienlijk fitter was dan de afgelopen dagen.
Toen we bij Benna kwamen bleek dat Georges inmiddels begonnen was aan de voorbereidingen voor de sauna. Hij had hulp van Chritoph. en samen hadden ze inmiddels het grootste deel van een scheidingsmuur gebouwd van blokken gasbeton. Na de middag werd het werk voortgezet.
Bovendien was afgelopen maandag eindelijk het langeverwachte veulen geboren.
Wij vertrokken tegen kwart voor tien met zoals gewoonlijk anneke aan het stuur, maar nu ook met de fietsen achterop. De eerste keer op deze auto. Zoals eveneens gewoonlijk stopten we voor een kop koffie bij Carestel en nam ik het stuur over. Maar ik had slaap en besloot in de omgeving van Poperinge toch maar de boel over te laten aan Anneke die vandaag weer aanzienlijk fitter was dan de afgelopen dagen.
Toen we bij Benna kwamen bleek dat Georges inmiddels begonnen was aan de voorbereidingen voor de sauna. Hij had hulp van Chritoph. en samen hadden ze inmiddels het grootste deel van een scheidingsmuur gebouwd van blokken gasbeton. Na de middag werd het werk voortgezet.
Bovendien was afgelopen maandag eindelijk het langeverwachte veulen geboren.
donderdag 16 juli 2009
De nieuwe tijd: proliferatie
Vroeger, op feestjes en bij speciale gebeurtenissen, was er altijd wel iemand die een fototoestel bij zich had en foto's maakte. Naderhand kwam hij dan met een stapeltje foto's aanzetten en kon je foto's nabestellen. Dat duurde dan een paar dagen en dan moest er betaald worden, want iedere afdruk kostte geld.
Dat is niet meer. Tegenwoordig ga je naar een feestje en zodra je thuiskomt krijg je een e-mail dat de foto's daar en daar op het internet te vinden zijn. De foto's zijn haast eerder beschikbaar dan de thuisreis duurt. En het grote voordeel: ze zijn gratis. Dat is een fantastische vooruitgang.
Maar iedere vooruitgaqng heeft zijn curieuze consequenties. Niet iedereen heeft een eigen website waarop de foto's kunnen worden geplaatst. Dus moeten er andere wegen worden bewandeld. Die zijn er want het internet wemelt van de websites die gratis ruimte aanbieden om uw foto's op te plaatsen. En zo krijg je een e-mailtje dat de foto's van goede vrienden zijn geplaatst op mijnalbum.nl, of op www.kodak.com, of op .... noemt u maar op. Sommige van de websites laten je niet zomaar toe. Als je daar de foto's van je familie, vrienden en kennissen wilt zien moet je je registreren met een gebruikersnaam en een wachtwoord. Dat doe je dan want je bent ijdel genoeg om de foto's van jezelf te willen zien.
De volgende stap is dat de website waar je juist bent binnengekomen je uitnodigt om ook je eigen foto's op die website te plaatsen. Je trapt daar zo nu en dan in en voor je het weet zijn je foto's verdeeld over vier of vijf websites en ben je geregistreerd bij nog eens vier of vijf andere websites. Dat loopt natuurlijk helemaal uit de hand, want op de een of andere manier moet je ook van al die websites je gebruikersnaam en je wachtwoord ergens registreren. De strategie is natuurlijk overal dezelfde gegevens vast te leggen. Het enige probleem is dan alleen nog: bij welke websites was ik ook alweer geregistreerd en voor wiens foto's?
Dat is niet meer. Tegenwoordig ga je naar een feestje en zodra je thuiskomt krijg je een e-mail dat de foto's daar en daar op het internet te vinden zijn. De foto's zijn haast eerder beschikbaar dan de thuisreis duurt. En het grote voordeel: ze zijn gratis. Dat is een fantastische vooruitgang.
Maar iedere vooruitgaqng heeft zijn curieuze consequenties. Niet iedereen heeft een eigen website waarop de foto's kunnen worden geplaatst. Dus moeten er andere wegen worden bewandeld. Die zijn er want het internet wemelt van de websites die gratis ruimte aanbieden om uw foto's op te plaatsen. En zo krijg je een e-mailtje dat de foto's van goede vrienden zijn geplaatst op mijnalbum.nl, of op www.kodak.com, of op .... noemt u maar op. Sommige van de websites laten je niet zomaar toe. Als je daar de foto's van je familie, vrienden en kennissen wilt zien moet je je registreren met een gebruikersnaam en een wachtwoord. Dat doe je dan want je bent ijdel genoeg om de foto's van jezelf te willen zien.
De volgende stap is dat de website waar je juist bent binnengekomen je uitnodigt om ook je eigen foto's op die website te plaatsen. Je trapt daar zo nu en dan in en voor je het weet zijn je foto's verdeeld over vier of vijf websites en ben je geregistreerd bij nog eens vier of vijf andere websites. Dat loopt natuurlijk helemaal uit de hand, want op de een of andere manier moet je ook van al die websites je gebruikersnaam en je wachtwoord ergens registreren. De strategie is natuurlijk overal dezelfde gegevens vast te leggen. Het enige probleem is dan alleen nog: bij welke websites was ik ook alweer geregistreerd en voor wiens foto's?
Abonneren op:
Posts (Atom)