Cadeautip

Op de uitnodiging hadden we gezet cadeautip: envelopje.
Het werd een groot feest en veel genodigden gaven een envelop met inhoud. Na afloop telden we de goede gaven door de enveloppes te openen en de inhoud er uit te halen. Omdat de enveloppes daarna geen speciale waarde meer hadden werden ze verscheurd om toegevoegd te worden aan het oud papier.
Er ging natuurlijk wat mis. Op een gegeven ogenblik een kreet: het bleek dat er een biljet doormidden was gescheurd samen met de envelop. Wat nu? De eerste reactie was, we moeten de helften maar aan elkaar plakken met een stukje plakband. Ik besloot met de beide helften naar de bank te gaan in de verwachting dat het daar ingenomen zou worden en vervangen door een heel en nieuw bankbiljet.
Toen ik bij de bank aan de beurt was en de situatie uitlegde, zei de dame achter de balie:
Wel meneer, dan moet u het weer aan elkaar plakken.En toen ik haar verwonderd aankeek pakte ze een rol plakband die kennelijk naast haar op de balie stond en plakte daarmee de beide helften weer aan elkaar. Ze deed het wel heel zorgvuldig. Dat wel.
Toen dat gelukt was overhandigde ze me het biljet en zag kennelijk de twijfel die nog niet van mijn gezicht was geweken.
Als u nu een nieuw biljet wilt hebben, dan moet u hiernaast - ze wees op de muur naast de balie - dit biljet in de geldstortmachine doen met uw pasje. En vervolgens gaat u naar de geldopneem machine ernaast, dan kunt u het geld weer opnemen van uw rekening.
En zo geschiedde; ik stopte mijn bankpasje in de geldstort machine die drie keer bevestiging vroeg van het bedrag dat ik stortte. Vervolgens naar de machine ernaast, bankpasje erin en geld opgenomen. En dat in de hoop dat het verscheurde bankbiljet er niet weer uit zou komen. Modern geldwisselen: zorgvuldig plakken en verder komt er geen mens aan te pas.

Samenloop van omstandigheden

De man van de lampenwinkel belde dat hij onze lamp gerepareerd had en dat hij (de lamp) opgehaald kon worden. Het is een lamp van ongeveer twee meter hoog, waarvan de gloeilamp en de fitting het begeven hadden. Een slank model dat wel, maar een dat met enige zorg in de auto moet worden vervoerd. Omdat de lampenwikel in het centrum van de stad is op een zestig meter van de ingang van de parkeergarage, stalde ik mijn auto in de parkeergarage van De Barones, maar moest daarvoor wel naar de 3e parkeerlaag. Ik had geluk. Mijn parkeerplaats was de plaats het dichtst bij de uitgang aan de Tolbrugstraat, waar ook de lift was. Toen ik drie minuten had staan wachten op de lift heb ik de conclusie getrokken dat die niet functioneerde en liep ik de zes trappen maar af in stilte enige krachttermen uitend.
Op dat moment hield het op met zachtjes regenen. In mijn wandeling naar de lampenwinkel bedacht ik dan ook dat ik maar zou vragen de lamp af te dekken met een plastic zak. Ook nu had ik geluk. De man van de lampenwinkel had dat zelf al gedaan met bobbeltjesplastic dat niet alleen de lamp droog hield maar hem ook beschermde.
Moet je ver? vroeg de lampen man.
Ik sta in De Barones, maar de lift werkt niet.
Er is nog een lift hier bij Albert Heijn, die kan ik je adviseren.
Oh dat is waar ook, en ik liep naar AH, waar al meer mensen zich bevonden in de omgeving van de lift. Iemand voor me stond vergeefs zijn parkeerkaart in de betaalautomaat te stoppen en drukte op alle knoppen die er waren. Vergeefs: de automaat werkte niet. Ik mompelde wederom (maar nog steeds in stilte) enige krachttermen, nam de lamp weer op en wandelde door de regen terug naar de ingang aan de Tolbrugstraat. Daar werkte de betaalautomaat wel. Maar deze vertelde me dat ik nog enkele minuten had om uit te rijden voordat het gratis eerst kwartier was afgelopen. De lift deed het hier nog steeds niet. En terwijl ik de zes trappen opliep naar de 3e parkeerlaag bedacht ik dat ik dus zonder meer in de lift bij Albert Heijn had kunnen stappen. Ik had de parkeerautomaat helemaal niet nodig.

De winter duurt al te lang

Officieel behoort februari tot de wintermaanden. Maar als de winter een aantal weken heeft geduurd hoeven we wat mij betreft niet te wachten tot er een record aantal winterse dagen is geweest om het voorjaar te verwelkomen. Ik ben nooit zo'n liefhebber geweest van sneeuw en de afgelopen weken herhaalden de sneeuwbuien zichzelf wel erg vaak. En vanuit mijn standpunt gezien zitten we nog gunstig in West-Brabant. Meer naar het oosten en noorden moet het kouder en witter zijn. Sinds we tegen het "constructiefoutje" zijn aangelopen voel ik me ook niet erg gerust als het vriest. Ik moet regelmatig het dak op om te controleren of zich nieuwe ijspegels hebben gevormd.
Gelukkig: gisteren en vandaag was in ieder geval overdag de temperatuur aanzienlijk boven nul. Zou het voorjaar nu snel komen? Na de carnaval zei Benna optimistisch. Dat is volgende week. Maar dit jaar krijgt het carnavalsweekend een wat ander, maar wel degelijk feestelijk tintje. 

Ons dorp

De bewoners van ons dorp zijn georganiseerd in een vereniging: de Vereniging van Eigenaren van de woningen in ons dorp. Dat is niet in de eerste plaats omdat de dorpelingen zo'n sterke band hebben onderling, maar omdat het een wettelijk vereiste is. De vereniging heeft een voorzitter en een vice-voorzitter, er wordt een administrtatie bij gehouden door een professionele administrateur en het onderhoud van ons dorp is in handen van een technisch beheerder. Onze vereniging houdt tenminste één maal per jaar een vergadering. Dit jaar was de vergadering al voor de tweede keer in het vernieuwde gemeenschapshuis De Blaker, wat door ons nog te voet is te bereiken.
Er stonden wat belangrijke punten op de agenda - verhoging van de bijdrage aan het onderhoudsfonds, een nieuwe bemetering van de warmte in huis, bijv. - en de opkomst voor de vergadering was hoog, zodat het bestuur zich had voorbereid op verhitte discussies. Maar de bijeenkomst liep op rolletjes. De voorstellen van het bestuur werden met bijna algemene stemmen aangenomen.
Een aantal deelnemers sprak naderhand van een heel gezellige bijeenkomst.

Onze straat

Men heeft mij met zachte drang benoemd in de technische commissie van ons dorp. Het is niet geheel duidelijk wat dat betekent en wat men van de technische commissie die uit vier personen bestaat, verwacht. Maar minstens kan ik als een soort sleutelbewaarder optreden voor de onderhoudsbedrijven die op onverwachte momenten ineens voor de deur staan en ik kan vervolgens belangrijke reparaties doorgeven aan onze beheerder. Door mijn nieuwe rol kom ik wat meer in contact met de diverse inwoners. Zo ook met mevr. P. die me toevertrouwde dat ze inmiddels 85 is. Ze is 's morgens meestal niet bereikbaar dus als er een onderhoudsmonteur bij haar binnen moet zijn is er enige discussie nodig om toegang te krijgen.
Maar ze had ook last van beestjes die volgens haar uit het riool kwamen. Ze ving er een op mijn verzoek en toen ik kwam kijken bleek het een zilvervisje te zijn. Het leek me onaannemelijk dat deze diertjes uit het riool zouden komen, maar voor de zekerheid gooide ik toch wat riool ontstopper in de openingen van het riool in haar woning. Daar houden zilvervisjes niet van verzekerde ik haar.
Vanmiddag kwam ik haar op de trap tegen, ze mopperde dat de man van de televisie nu morgenochtend zou komen, ze zou haar kinderen wel bellen om dat probleem op te lossen en ze liep verder om de post uit de brievenbus te halen. En die beestjes zijn er ook nog steeds zei ze verwijtend in mijn richting. Wat jij gedaan hebt helpt niets.
Ik voelde me een beetje schuldig en toen ik weer thuis kwam zocht ik op wat ik tegen zilvervisjes kon doen. Het zijn warme dagen deze week, de deuren zullen wel veel open staan bij de meeste mensen. Bij mij ook trouwens en terwijl ik even op het balkon ging kijken om wat frisse lucht te happen, zag ik een ambulance wagen voor de deur staan. Later bleek dat mevr P. was opgenomen in het ziekenhuis.