Kerstmarkt

Voor dit jaar wordt er in Esquelbecq een kerstmarkt georganiseerd. Dat heeft wat voeten in aarde, zelfs voor de argeloze waarnemer die ik ben. Ik zie het effect van de voorbereidingen van dag tot dag vorderen. En het is net alsof de kabouters het werk doen. Op het moment dat ik langs kom is de situatie wel veranderd, maar is er geen mens bezig. We zagen aan de folders aan bomen en huizen in de plaaten in de omgeving de aankondiging van de kerstmarkt.
Vorige week verrees op het parkeerterrein (90 plaatsen) bij het Maison de la Chenaie plotseling een grote party tent.
Twee dagen later verscheen een tweede evengrote partytent naast de eerste.
Ondertussen bij de bakker zag ik dat de zaak zich tijdens de kerstmarkt op de kerstmarkt zou bevinden. Vanmorgen was men al heel ver: naast de beide grote waren nu zeker vier kleine partytenten verschenen, alsmede nog wat andere  bouwsels die er uitzagen als overdekte kramen. Naast de tenten was inmiddels ook een soort draaimolen met wagentjes in de vorm van arresleden verrezen, een hond bekeek zich de zaak, maar hoewel ik hem daartoe aanmoedigde sprong hij niet in een van de sleden. Hij keek me verontwaardigd aan en gin met zijn baas mee.
Het bruggetje over de Yser is inmiddels versierd met kerstgroen en verlichting en ook de weg langs La Table des Geants is verlicht, terwijl een poortje naar de Grand Place is verrezen dat de bezoekers bedankt en tot ziens toewenst.
Esquelbecq lijkt er klaar voor, nu wij nog.

Mens en mier

Zoals gezegd keek onze kamer in Tampa uit op de Golf van Mexico. Maar er was niet alleen water te zien. We zagen ook een deel van een van de bruggen die Tampa verbindt met St Petersburg, de Courtney Campbell Causeway. Op die weg zagen we op elk willekeurig tijdstip van de dag een onafgebroken rij auto' s. Auto' s die van links naar rechts door ons beeld gleden, maar haast evenveel de andere kant uit. Goed beschouwd zullen die twee stromen elkaar wel min of meer in evenwicht hebben gehouden. Anders moeten we aannemen dat of de stad leeg zou lopen of overbevolkt raken.
Als ik lang naar zo' n stroom bewegende voorwerpen kijk treedt er weer een gevoel van vervreemding op en valt me de overeenkomst op met de stroom mieren uit een mierennest. Continu twee stromen die elkaar ontmoeten. En als twee mieren elkaar ontmoeten lijkt het wel of ze elkaar even begroeten. Men zegt dat dat is om te controleren of ze wel uit hetzelfde nest komen. In onze mensenmaatschappij zijn we nog niet zover, maar al een heel eind op weg: iedere snelweg wordt met camera' s in de gaten gehouden. Voorlopig nog worden zij die er niet thuis horen achteraf opgespoord met de beelden die vastgelegd zijn. Maar de techniek schrijdt voort, nog even en we kunnen van ieder voertuig vaststellen wie er in zit en of dat wel goed is.
En dan rijst de dwaze vraag: Hoelang zouden mieren er over gedaan hebben om op de wijze waarop ze dat doen in kolonies met een soort stedelijke structuur bijeen te gaan wonen. Eigenlijk weet ik niet zoveel af van de evolutie van de mier. Ik weet trouwens  helemaal weinig van de evolutie van het groepsgedrag van welk dier dan ook. Dat is dus veilig mijmeren.
Stel je voor dat de menselijke stad zoals we die nu kennen een stapje is in de evolutie in de richting die ook de mieren hebben ingeslagen. Om die richting verder op te gaan moeten we waarschijnlijk een aantal zaken verleren, omdat die niet functioneel zijn voor de sociale samenleving waar we naar toe gaan.
We zijn daar denk ik wel aardig mee bezig. Voor de Belgische radio werd vanmorgen een heel betoog gehouden door iemand die vond dat er meer aandacht op scholen en daarbuiten moest worden besteed aan de natuur, want als dat niet wordt gedaan zullen kinderen alle besef van de relatie met de natuur verliezen. Daar heb je het al: onze kennis van de natuur (wat daar dan ook onder moet worden begrepen) wordt geleidelijk rudimentair. Is het misschien al. Terug naar de relatie met de natuur, wandelend door de cultuurbossen in Europa. Hoeveel bomen kunt u nog onderscheiden als ze in blad staan of juist niet? Weet u nog het verschil tussen een salamander en een hagedis? Gaat u het bos in met de zekerheid dat de paddestoelen die u tegenkomt eetbaar zijn?
Gelukkig wordt in onze gestroomlijnde maatschappij ook het eten zorgvuldig voor geselecteerd. Weet u nog waar u klapstuk kunt kopen, toch een haast noodzakelijk onderdeel voor de hutspot? Of weet u - voor de relatie met de natuur - nog van welk deel van de koe dat vlees gesneden wordt? De paddestoelen, hoofdzakelijk champignons staan voor u klaar in bakjes zo uit de kwekerij.
Misschien is voor onze klein- en achterkleinkinderen die regelmatig naar een dieren opvangcentrum gaan en daar een zeehond, of een schildpad in levende lijve leren kennen de ntuur wel een soort aquarium waar dieren in een bak met water verzorgd worden voor de wonden die ze opgelopen hebben. Tegen die tijd immers komt het vlees uit een varkensfokkerij, de forel uit een forellenkwekerij.
Eigenlijk hebben we al die kennis van de natuur niet nodig in onze volgende stap van de evolutie. Als je in de stad woont en werkt, het eten bij de plaatselijke supermarkt inslaat, je afval op de juiste wijze gescheiden wegwerkt, en de rekening voor de electriciteit op tijd betaalt, geeft de televisie eigenlijk alle natuur die je nodig hebt. En nog schoon ook.
Eigenlijk denk ik dat deze evolutie nog goed is voor het milieu ook.

St. Omer

Ik wil dezer dagen nog wel even naar St. Omer, zei ik.
Nou dan kunnen we dat nu wel doen, was het antwoord.
En zo zaten we drie kwartier later in de auto en richting St. Omer. Kennelijk was daar het eenrichtingsverkeer gewijzigd want we kwamen onbedoeld in een straat terecht waar een groot gebouw open was. Ik kon de auto aan de kant parkeren en we stapten uit.
Het lijkt wel een school, vond Anneke.
Dat bleek juist: We stonden voor het Lycee St Berthin. Het bleek dat het lycee een open dag had georganiseerd. We liepen naar binnen, zeiden dat we belangstellende toeristen waren en konden verder het hele gebouw door, vier etages hoog. We zagen de klaslokalen voor wiskunde, voor de talen, voor de huiswerk ondersteuning, etc. De overheersende indruk was dat het een oude school was. De gangen smal (smaller naar mijn herinnering die van de HBS waar ik zelf heb gezeten en dat was een gebouw uit 1904), de trappen versleten. In een van de lokalen stond een viertal computers die de indruk maakten uit de jaren '90 te stammen. Het gebouw leek aan een opknapbeurt toe.
Op de bovenste etage was een lokaal BDI; de docente die hier stond legde ons uit dat studenten hier werkstukken konden maken en daarvoor de informatie konden opzoeken op de ouderwetse manier door boeken te raadplegen en notities te maken. Om het internet te raadplegen konden ze eventueel gebruik maken van de computerlokalen om dan hun gegevens verder uit te werken in de ruimte van BDI.
We liepen verder en zagen ook een lokaal waar op een aantal computerschermen een geavanceerd tekenprogramma actief was. Voor de klas hing een e-scherm.
In de school is ook een internaat voor ca 50 leerlingen. Kamers voor vier personen. Het internaat is in 2012 opnieuw in gebruik genomen, nu voor jongens en meisjes. De vernieuwing gaat kennelijk stapsgewijs.
Voor 1€ konden we een stuk taart krijgen van een verlegen en onwennige leerling: de opbrengst was bestemd voor de schoolreis naar Spanje.

Uiteindelijk slaagden we erin de auto vlak bij het centrum te parkeren. Inmiddels was het lunch tijd geworden en doken we de '3 kalders'  (les trois caves) in; we kregen veel te veel te eten voor ons geld.
Nademaal bleek dat de VVV was verhuisd naar een pand dat een prachtig uitzicht bood op de enorme kathedraal, waar een van de vele kruisafnames van Rubens hangt. Er hangt ook een lijst met bisschoppen van Terwaan: in 639 kwam hier Audemar (Omer) nadat de post 80 jaar niet bezet was geweest. En met Audemar begon ook de geschiedenis van St Omer dat naar hem is genoemd.
 

Verrassing

Het werd een beetje ingewikkeld schema. Maar toen we samen met Freerk in september bij Ieneke gingen eten wist een ieder dat we elkaar weer zouden ontmoeten op Freerks verjaardag, behalve Freerk zelf. En voor hem moest het een verrassing blijven. Dus was het bij het afscheid even oppassen om niet je mond voorbij te praten. Op facebook versprak Ans zich wel toen ze aangaf dat ze nog weekje naar Florida ging.

Met dat bezoek in het hoofd werd ons verblijf in Florida voor het grootste deel voor Freerks verjaardag gepland, terwijl Benna haar verblijf juist zoveel mogelijk na die dag had gepland. Daardoor zouden wij nog een goede week de honden en katten van Benna gezelschap kunnen houden.
Benna liet er in de richting van Freerk geen twijfel over bestaan dat het er niet in zat dat ze naar Florida zou komen. Het zat er financieel gewoon niet in. Ze hadden net dubbele ramen gekocht en Georges had het druk op zijn werk.
Dat alles maakte op Freerk maar weinig indruk. Benna had indertijd beloofd dat ze zou komen en dus zou ze er zijn, hoe dan ook.

Benna hield ondertussen de schijn op. Ze regelde haar verblijf in een B&B huis, ze gaf aan Bart de pop mee die moest worden gevuld als Abraham en deed zelf het masker dat al eerder dienst had gedaan in haar koffer. Op vrijdag werd de pop gevuld en uitgeprobeerd.
Zaterdag kreeg Freerk het consigne thuis te blijven, dat betekende zoveel als: er komt een verrassing. Terwijl we koffie dronken  stond hij met een hal oog naar de voordeur te kijken. Hij verwachtte dat Benna ieder ogenblik te voorschijn zou komen. Het was dan ook niet zo' n grote verrassing voor hem toen de bel ging en er een Abraham op de stoep zat. Hij keek om zich heen en ontdekte natuurlijk al gauw
Benna en Georges die om de hoek stonden toe te kijken. Maar hij was wel compleet verrast toen plotseling ook zijn beide nichten Ans en Ieneke voor zijn neus stonden met hun moeder Gerrie.
Hier had hij hij helemaal niet op gerekend. Het werd een emotionele begroeting...

Internationaal

De wandeling brengt me in Abacoa, waar ik erin slaag een kop koffie te bemachtigen. Als ik buitenkom is het terras vrijwel vol. Bij een leeg tafeltje op de hoek staat een vrouw in een wat aarzelende houding. Als ik haar vraag of de stoel bij het tafeltje leeg is, antwoordt ze bevestigend. Ze staat te wachten op een vriendin die ze een half jaar niet gezien heeft. Ik ga zitten, ze kijkt even om zich heen en vraagt of ze erbij kan komen zitten.
Ze constateert dat ze maar hoopt dat ze de afspraak goed gemaakt heeft en dat de vriendin het kan vinden. Ze woont in Legend Gardens waar ik net langs gekomen ben. En als ik vertel dat ik uit Nederland komt, reageert ze enthousiast dat haar vriendin in Nederland is geboren.
De vriendin komt aan en na de begroeting gaan ze samen aan mijn tafeltje zitten. De vrouw uit Legend Gardens verdwijnt om koffie te halen. En in die tijd vertelt de vriendin dat ze in Rotterdam is geboren; haar vader heeft in de oorlog gewerkt in Duitsland in het kader van de Arbeidseinsatz, haar moeder moest voor de Duitsers werken in een door de Duitsers in Rotterdam gevorderde instelling. Ze woont nu het zomerseizoen in Griekenland en het winterseizoen in Florida. De toestand in Griekenland, vertelt ze, is ondertussen problematisch: niemand heeft nog geld.
De vrouw uit Legend Gardens is inmiddels terug met de koffie; ze vertelt enthousiast over de vakantietrip in Italie met bezoeken aan Venetie en Florence. Hoogtepunt was de rit met een zestig-jarige fiat 500, die nog moest worden geschakeld met double-clutching. Het is een gebied dat de vriendin goed blijkt te kennen, zij, immers, is getrouwd met een Italiaan.
Wie praat nog over grenzen?
Ik heb nu mijn koffie op en wens de dames nog een plezierige tijd.

Cerabino

Frank Cerabino schrijft vijf dagen van de week een colum in de Palm Beach Post, de krant die hier dagelijks op de oprit wordt gegooid. In die colum kijkt hij naar actuele zaken die zijn aandacht trekken.
Maar Cerabino geeft ook (in het seizoen) wekelijks en lezing over gebeurtenissen die hij denkt dat de aandacht verdienen. Hij doet dat in de aula van de Florida Atlantic University (FAU). Vanmorgen konden we als gast zijn verhaal aanhoren. Dat verhaal heeft iets speels en iets serieus.
Het begon met wat luchtigs: de email van een vrouw die zich afvroeg waarom herten niet oversteken bij de borden waarop een hert staat afgebeeld. Dat zou veel beter zijn en de kans op aanrijdingen met herten sterk verkleinen. Nu is het zo dat een bord met een hert langs de weg wordt geplaatst, terwijl er in geen velden of wegen een hert te zien is. En als je dan na dat bord een heel eind gereden hebt komt er plotseling een hert over de weg. Dat kost alleen maar auto' s.
Het werd mij niet helemaal duidelijk of de schrijfster nu de borden beter geplaatst wilde dan wel de herten beter africhten.
Het leeuwendeel van de lezing ging echter over het lot van Corey Jones. Toch een wat bizar verhaal, dat nog niet lijkt te zijn afgelopen. Corey Jones die huismeester was in een appartementsgebouw speelde in zijn vrije tijd in een of meer bands. Afgelopen zondag had hij een optreden in Jupiter en hij reed vandaar langs de I-95 naar zijn huisadres. Het schijnt dat hij motorpech kreeg en - 's nachts om een uur of twee - zijn auto neerzette aan de kant van de weg op een afrit hier vlak bij in Palm Beach Gardens. Jones belde een vriend die kwam kijken of hij hem kon helpen, maar die kwam tot de conclusie dat de wagen moest worden weg gesleept en ging weer naar huis. Jones bleef bij zijn auto met zijn instrumenten.
Omstreeks 3 uur kwam een politieman in burger met zijn niet als politiewagen gemarkeerde auto langs. Deze dacht dat de wagen in de steek gelaten was en naderde de wagen van Jones. Jones had drie dagen eerder licentie gekregen om een wapen te dragen en had een wapen gekocht. Dat bevond zich in de wagen. Wat zich toen precies heeft afgespeeld is niet duidelijk. Het lijkt erop dat Jones uit de wagen is gekomen en weg gelopen. De politieman vuurde zes schoten af, warvan er drie Jones raakten. Jones overleed ter plaatse. Zijn vuurwapen was niet afgeschoten en werd gevonden tussen Jones en zijn auto.
Een scenario dat alle mogelijke ruimte biedt voor speculatie. Het roept natuurlijk ook de vraag weer op naar de wenselijkheid van beperkingen in het wapenbezit. Een moeilijke zaak.
Florida, betoogt Cerabino, blijft natuurlijk een vreemde staat. Of het de enige staat is die een dergelijke wet heeft is mij niet duidelijk, maar hier is sinds 1888 een wet van kracht die het mensen van verschillend geslacht verbiedt samen te wonen als ze niet getrouwd zijn. Hoewel er verschillende malen pogingen zijn gedaan om de wet buiten werking te stellen, lukt dat niet zomaar. Maar men kan zich voor stellen wat er allemaal kan gebeuren als die wet zou worden afgeschaft.
Nou doet de officier van justitie niet erg zijn best om de wet te handhaven en begrijpelijk. Als ik het getal goed heb onthouden wonen er al meer dan vierhonderduizend van dergelijke onzedelijke koppels samen onder een dak. Hijzelf  is zelf al twee keer gescheiden en woont nu ook al weer samen met iemand van het andere geslacht. Hij heeft bovendien geen zin om alsnog te trouwen met deze nieuwe partner.
Niet zo erg belangrijk deze wet dus. Maar er is nu een nieuwe mogelijkheid verschenen om iets te doen aan deze wet. Volgens de wet is het niet verboden dat twee mensen van hetzelfde geslacht samen wonen zonder getrouwd te zijn. En dat betekent dat de wet discrimineert ten koste van mensen van verschilend geslacht.
Voor een commissie betoogde een vrouw dan ook dat ze niet tegen de wet is, maar wel tegen de discriminatie....  

Oude koffie

We stopten bij Wendy's even voor een kop koffie. Afgezien van iemand die buiten gebruik maakte van de drive-in waren we op dit uur de enige bezoekers. Achter de bar stonden drie of vier meisjes de zaak voor te bereiden op de komst van veel meer klanten.
Koffie?
Het duurde even voor we het meisje dat ons hielp zover hadden dat ze slechts de helft van de normale hoeveelheid in een beker schonk. Toen dat gelukt was bleek de koffie al een zekere leeftijd te hebben. Dat proef je onmiddellijk. Dit was geen vers gezet bakje. Maar ook oude koffie is koffie dus we dronken in stilte. Ik reken wel even af zei Anneke.
Dat duurde even, de meisjes raakten in discussie tot er een wat ouder meisje verscheen: de rekening werd opgemaakt: $ 0,0. We hoefden niets te betalen. Sr. stond er voor de koffie op de bon. Krijgen senioren de koffie hier voor niets? Oude koffie voor oude mensen.

 Toen we de zaak verlieten passeerden we in het midden van de lange wand het bordje waarop stond dat WIFI in de zaak gratis is. Mijn oog viel op de braille boodschap onder de tekst. Gelet op het aantal tekens stond daar ook wi-fi.
De vraag die automatisch rijst: hoe weet de slechtziende dat hier een boodschap in braille hangt? Als we aannemen dat hij - als hij het wel weet de braille kan toepassen bij het selecteren van het juiste netwerk.
Het zijn de vragen die de verwonderde reiziger bezig houden.

Dali

Het Dali museum in St Petersburg staat aan de Dali Boulevard op nr 1. Meer kun je als kunstenaar eigenlijk niet wensen.
Op de begane grond is alleen de ontvangst met kaartverkoop, de museumwinkel en een koffieruimte. Voor de kunst moeten we twee verdiepingen hoger.
Daar, op de derde verdieping is zien we het werk van Dali zelf - een goed overzicht van het werk dat hij in de loop van zijn leven heeft gemaakt. Aan de andere zijde van het gebouw een komplete verzameling van het werk van Esscher. Het was minstens opmerkelijk dat deze collectie was geleend van Griekenland.

Een docent stond met een groepje kinderen naar de etsen van Esscher te kijken en liet ze vertellen wat ze voor bijzonderheden zagen in de ets Relativiteit. Later zag ik diezelfde docent met zijn kinderen bij een schilderij van Dali.
Weet je, vroeg hij aan de kinderen, wat zo bijzonder is aan dit schilderij van een monnik?
Het is geschilderd met hele kleine streekjes van het penseel.
Dali zat toen noch op de academie en zijn leraar zei: Zo kun je niet schilderen.
En weet je wat Dali zei?
Hij zei: ik ben Dali, ik kan dat wel.
 
Tussen beide tentoonstellingen in is een ruimte die uitkijkt in de vide boven de koffiekamer. Die koffiekamer ligt tegen de glazen buitenwand aan deze zijde van het gebouw. Glazen wand suggereert dat het glas in de wand is opgenomen. Maar dat is niet de indruk die het maakt als je van buiten naar het gebouw kijkt. Daar ziet de wand eruit als een glazen blaar tegen het gebouw. De glazen wand is dan ook niet vlak en niet uit een stuk. Het glas is gevangen in driehoekige vensters die samen een patroon vormen dat aan Esscher kon zijn ontleend.
De glaswand loopt door tot aan het dak boven ons. Er doorheen kijk je op de grote jachthaven van St Petersburg. Een prachtig gezicht vanuit een indrukwekkende ruimte.
In het midden van die ruimte staat een wenteltrap van beneden naar boven die uitloopt in een soort hoorn tot vlak onder het dak. Op de verdiepig van de kunst kun je op de trap stappen.
Weet u, vroeg de man die op ons afkwam toen we naar beneden wilden gaan, waarom de kunst boven in het gebouw is ondergebracht?
?
Dat is om de kunst te beschermen tegen het gevaar van orkanen.
Ik geloof hem graag, maar vraag me ondertussen wel af hoe vaak St Petersburg aan de baai van Tampa wel getroffen zal worden door een orkaan.
En terwijl we verder naar beneden gaan heb ik het gevoel dat er iets vreemds is met het museum.
We waren in 2006 ook in het Dali-museum, maar in mijn herinnering zag het museum er toen heel anders uit. Bij navraag later bleek die indruk juist.
Het huidige gebouw is van 2011.
Ik volg de ontwikkelingen in de kunstwereld toch onvoldoende. Op de foto de trap van beneden af.

Pelikaan

Ons ontbijt bestond uit een muffin en een kop koffie (geen probleem nu ik weet hoe het moet) die we nuttigden op wat we met een weids gebaar ons terras noemden. Op de paal voor ons zat weer een pelikaan. Fotograferen was wat lastig omdat hij als ik stond precies samenviel met een obstakel aan de horizon en een laag standpunt werd bemoeilijkt door het hek voor ons. We zaten deze moeilijkheden te bespreken toen er een man op ons toekwam.
'Sir, I' m an old man, but can I tell you something? '
?
' It  's a joke sir, a joke.'
Je kunt in deze streken niet voorzichtig genoeg zijn.
' Yes, tell me.'
'Well Sir, I have thought it al through, but if after my death I could speak out a wish I would wish to reincarnate as a pelican.
A pelican has it al.'
?
'I love the way he flies, have you seen a pelican flying?'
Ik bevestigde dat ik de pelikaan wel eens had zien vliegen. Er zit iets statigs in zijn vlucht meestal vlak boven het water.
'And he lives in a beautiful environment with all the seafood he can eat.'
Ik bevestigde dat dat toch wel grote waarden waren.
And sir, I' m an old man, the girls don' t look at me any more, but the pelican: you can't see he is old, and he has plenty of girls.
'Yes sir I should wish to come back as a pelican. I thought it all through.'
We keken gedrieen naar het uitzicht, zo nu en dan sprong een vis uit het water. Maar de pelikaan op zijn paal reageerde er niet op.
'Do you understand that? The fish jumps out of the water just a few feet away in front of him and the pelican does not react.
Ik beaamde dat en zei:
'That is because he is not a human, he only eats when necessary, humans eat whenever they see something...'
De man knikte wijsgerig en wenste ons nog een fijne dag.
De pelikaan verroerde zich niet.

De Golf van Mexico

Na een vermoeiende rit door een druk en warm Florida (temp rond de 30g) kijkt onze hotelkamer aangenaam ontspannend uit op de Golf van Mexico.
Die Golf begint al een meter of tien vanaf het raam.
Op twee palen een meter of twintig van ons af zitten twee pelikanen. Als ik er Anneke op wijs zegt ze:
"Die zijn niet echt, want ze bewegen helemaal niet."
Als we enige tijd later gaan eten zijn de pelikanen desondanks verdwenen. Op de ene paal zit nu een meeuw.

Op onze kamer is ook een koffiezet apparaat om een kopje tegelijk te zetten. Het apparaat staat op een koelkast.
Naast de koelkast staat een tafel waarop we onze bagage kunnen zetten. En achter de tafel tegen de muur zit een dubbel stopkontakt.
Er is slechts een probleem: het snoer van het koffiezetapparaat dat los langs de koelkast hangt is te kort om bij de
stopcontacten te komen. Je kunt niet alles hebben.
Als ik het koffieding op de tafel zet kan ik de stekker met geen mogelijkheid in het stopkontakt steken. Het zichtbare deel met de openingen voor de stekker verdwijnt haast geheel in de muur maar geeft niet op. Gelukkig staat er op het bureau een bureaulamp met een stopkontakt in de voet. Dat helpt. Ik kan koffie zetten.
Als ik later het koffieding weer terug zet valt mijn oog op een stopkontakt op de voet van de muurlamp. Bij uitproberen blijkt dat voor dit stopkontakt het snoer wel lang genoeg is.
Het is mooi weer en vanuit Tampa kijken we naar het westen over de Golf. Nog een uurtje en dan zal de zon wel ondergaan.
We eten in het restaurant dat ook uitkijkt op de Golf. Hiervandaan kunnen we zonsondergang goed zien.
Het duur ogend restaurant blijkt uiteindelijk tamelijk eenvoudig, wanneer ik een Riesling bestel komt die in een plastic glas. (zie foto)
Het meisje dat ons bedient doet even denken aan het Hooters restaurant waar we bij een vorige gelegenheid terecht kwamen. Maar de hooters van dit meisje vallen nog in het betamelijke.
Geleidelijk verandert het licht en zakt de zon. Het heeft lijkt me weinig zin de zon op deze manier rechtstreeks te fotograferen, maar als ik me omkeer zie ik de weerkaatsing van de ondergaande zon in het raam van het restaurant. Niet alleen dat de zon zo minder fel is, de ondergaande zon wordt nu ook mooi ingekaderd.