Een van de dingen waarvan ik nogal wat verwachtte was de mogelijkheid de nieuwste technologie te bekijken. Daarom gingen Freerk en ik gisteravond naar Tigerdirect, een van de weinige elektronica-zaken in deze omgeving gingen. Doel was te kijken naar een tablet computer maar niet de i-pad. We kwamen aan in een zaak waar veel personeel rondliep, maar vrijwel geen klanten. Dat kon natuurlijk liggen aan het uur, maar toch... De apparatuur die we wilden zien was niet uit voorraad leverbaar. Het gaf niet alleen een teleurstellend maar ook een wat unheimisch gevoel. Bij de 2e zaak waar we binnen liepen BestBuy was de situatie niet veel beter.
Nu is er in de computerwereld misschien ook wel niet zoveel nieuws dezer dagen. Is de i-pad inderdaad iets echt nieuws? Betty en Freerk kregen er een met kerstmis. En Betty kan hem nu gebruiken om Freecell te spelen, en Freerk heeft er niet veel aan want hij kan er niet mee programmeren. Freerk heeft meer plezier van zijn nieuwe Samsung Galaxy S (telefoon). waarvoor hij ook een app kon downloaden dat hem op de hoogte houdt van Ajax.
Vandaag voelde ik me voor het eerst weer goed genoeg om de hele dag bezig te zijn. Toen Anneke en ik Betty hadden afgezet bij haar Bridgeclub gingen we goedkoop eten bij Moe's Grill, om daarna naar Barnes en Noble te gaan dat daar vlak bij was. Ook hier viel de serene rust op. Ik keek hoe een mevrouw naast me een boek van de stand bij de ingang opnam; er zat een sticker op -20%. Ze bukte zich en haalde uit haar mandje hetzelfde boek te voorschijn met een sticker -30%. Ze liet het me zien: Je moet ook overal opletten, zei ze.
Ondertussen was het vandaag ook zonnig weer met een temperatuur boven de 72 graden, dus lekker. We namen een ijsje in de zon bij een permanente kinderdraaimolen. Als je daar naar zit te kijken krijg je weer bewondering voor al die jonge moeders die eindeloos ronddraaien met hun kinderen. Een rustgevend beeld.
dinsdag 15 februari 2011
maandag 14 februari 2011
Eenheden
Men werkt hier in de VS met een temperatuur volgens de indeling van Fahrenheit. Dat is voor Europeanen altijd even wennen. De verdeling van 0 tot 100 graden is langzamerhand zo vanzelfsprekend geworden dat we er niet meer bij stil staan. Men spreekt in de VS dan ook veel degrees Centigrade (in plaats van Celsius). Voor mij zijn er in de omrekening van Fahrenheit naar Celsius een paar vaste punten mede dankzij mij ervaring als amateur fotograaf. De materialen voor die hobby heb ik grotendeels gekocht in Singapore, daarbij ook een thermometer in graden Fahrenheit. Dus 68 graden Fahrenheit op die thermometer was de 20 graden Celsius uit het fotoboek van Dick Boer, simpel als wat. (Ik had trouwens gelegenheid genoeg in die tijd om alle mogelijke temperaturen om te rekenen). Met Freerk had ik het er al eerder over gehad en toen was me gebleken dat voor hem 77 graden Fahrenheit (25 Celsius) zo'n vast punt was.
Voor Anneke is het in deze tijd van het jaar iedere keer een vraag: Hoe warm is het eigenlijk? Dat kwam bijv. naar voren toen we in Philadelphia landden bij een temperatuur die werd aangekondigd als 37. Toen ze zich gerealiseerd had dat geen graden Celsius konden zijn, was de volgende vraag is het erg koud? Ik was al lang blij dat het niet vroor.
Maar ook later toen we bij Betty en Freerk zaten liet de discussie over warm en ons nog niet los. Temperaturen in de verwachting van 63 en 64 is dat nou lekker weer? Weet je wat zei Freerk. Doe nou maar geen poging alles om te rekenen: als het boven de 72 is is het lekker weer.
Op zondag gingen Betty en Freerk een nieuwe mobiele telefoon kopen. Hun keus viel niet op de I-phone, maar op de Samsung. Daar moest wel een oplaadapparaat bij; kijk zei Freerk, deze stekker had ik nog niet. De verkoper merkte op dat deze stekker door steeds meer fabrikanten werd gebruikt. Ik herkende deze aansluiting, van een van de laatste televisieuitzendingen in Nederland, waar de Europese Commissie had aangekondigd dat dit de aansluiting was die voortaan als standaard zou moeten worden gehanteerd.
De standaards rukken op, misschien maken we het nog mee dat dat de Amerikanen op een fatsoenlijke manier met graden Centigrade gaan werken en misschien kunnen ze dan meteen de inches, miles and acres overboord gooien. Dat zou pas een revolutie zijn.
Voor Anneke is het in deze tijd van het jaar iedere keer een vraag: Hoe warm is het eigenlijk? Dat kwam bijv. naar voren toen we in Philadelphia landden bij een temperatuur die werd aangekondigd als 37. Toen ze zich gerealiseerd had dat geen graden Celsius konden zijn, was de volgende vraag is het erg koud? Ik was al lang blij dat het niet vroor.
Maar ook later toen we bij Betty en Freerk zaten liet de discussie over warm en ons nog niet los. Temperaturen in de verwachting van 63 en 64 is dat nou lekker weer? Weet je wat zei Freerk. Doe nou maar geen poging alles om te rekenen: als het boven de 72 is is het lekker weer.
Op zondag gingen Betty en Freerk een nieuwe mobiele telefoon kopen. Hun keus viel niet op de I-phone, maar op de Samsung. Daar moest wel een oplaadapparaat bij; kijk zei Freerk, deze stekker had ik nog niet. De verkoper merkte op dat deze stekker door steeds meer fabrikanten werd gebruikt. Ik herkende deze aansluiting, van een van de laatste televisieuitzendingen in Nederland, waar de Europese Commissie had aangekondigd dat dit de aansluiting was die voortaan als standaard zou moeten worden gehanteerd.
De standaards rukken op, misschien maken we het nog mee dat dat de Amerikanen op een fatsoenlijke manier met graden Centigrade gaan werken en misschien kunnen ze dan meteen de inches, miles and acres overboord gooien. Dat zou pas een revolutie zijn.
zondag 13 februari 2011
Goede reis
Het heeft een paar dagen geduurd voor ik in staat was draad weer op te nemen. Voor het grootste deel als gevolg van mijn verkoudheid. Toen we vrijdagmorgen naar de vertrekhal liepen had ik zelfs een ogenblik het gevoel dat Anneke beter alleen kon gaan. Ik was me ervan bewust dat ik enigszins liep te slingeren. Maar het was iets dat mij niet alleen opviel. Toen we in Philadelphia uitstapten keek een van onze medepassagiers nog eens om en vroeg: Are you all right sir.
De reis ondertussen was uitermate goed verlopen. We kwamen zelfs 40 minuten eerder in Phillie aan dan gepland. Immigratie in Philadelphia was in grote getale aanwezig en in plaats van de lange rijen bij vorige gelegenheden we het loket uitzoeken. Ook de verbinding naar West Palm Beach was uitstekend en verliep tamelijk ontspannend, als je maar niet opwindt over de body search en wat daarbij hoort, zodat we vlot bij Betty en Freerk waren. In Freerks nieuwe auto een haast geruisloze Toyota Highlander. Maar al met al was ik blij dat ik in bed kon kruipen.
Het was nog tot me doorgedrongen dat we zaterdag zouden gaan eten bij Dolly, waar Larry ook zou komen. Ik hield ten aanzien van deze afspraak enig voorbehoud, maar de zaterdag werd eerst voor een deel besteed aan winkelen. Tot mijn grote verbazing bleek dat ik in mijn koffer geen onderbroeken had zitten. Daar moest ook in voorzien worden.
De reis ondertussen was uitermate goed verlopen. We kwamen zelfs 40 minuten eerder in Phillie aan dan gepland. Immigratie in Philadelphia was in grote getale aanwezig en in plaats van de lange rijen bij vorige gelegenheden we het loket uitzoeken. Ook de verbinding naar West Palm Beach was uitstekend en verliep tamelijk ontspannend, als je maar niet opwindt over de body search en wat daarbij hoort, zodat we vlot bij Betty en Freerk waren. In Freerks nieuwe auto een haast geruisloze Toyota Highlander. Maar al met al was ik blij dat ik in bed kon kruipen.
Het was nog tot me doorgedrongen dat we zaterdag zouden gaan eten bij Dolly, waar Larry ook zou komen. Ik hield ten aanzien van deze afspraak enig voorbehoud, maar de zaterdag werd eerst voor een deel besteed aan winkelen. Tot mijn grote verbazing bleek dat ik in mijn koffer geen onderbroeken had zitten. Daar moest ook in voorzien worden.
woensdag 9 februari 2011
Theorie en praktijk
Hoewel die dingen in de meeste gevallen weinig betekenis hebben ontwikkel ik mijn eigen theorieën over wat wel of niet een gunstig effect heeft. In beginsel blijft de mens maar een primitief wezen. Zo knipoog ik tegen de zon (als die schijnt natuurlijk want als ik hem niet kan zien ziet hij mij ook niet) in de hoop dat ik mooi weer zal hebben. In de praktijk geloof ik niet dat ik meer mooi weer heb dan een ander. Zo denk ik ook dat als ik een sjaal draag onder mijn overjas dat ik dan verkouden zal worden. Ik heb mijn sjaal dan ook al een hele tijd niet gedragen. De praktijk is dat ik op dit moment flink verkouden ben. Aangestoken door iemand anders? Ach ik denk dat je niet aangestoken wordt door iemand anders als je daar door andere omstandigheden niet vatbaar voor bent. Dus zou ik op zoek moeten naar die andere omstandigheden.
Zo'n verkoudheid ga ik te lijf met een frontale tegenaanval van vitamine C. Er speelt zich in mij dus een hevige strijd af tussen de bacillen van de verkoudheid en de moleculen van de vitamine C. Zou het helpen? Of kan ik net zo goed wachten tot de verkoudheid uit zichzelf weer overgaat?
Inmiddels kijk ik dezer dagen met extra aandacht naar het weer niet alleen dat in Nederland, maar ook dat in Philadelphia en in Palm Beach Gardens, want vrijdag gaan we naar Palm Beach Gardens met een tussenlanding in Philly. De vooruitzichten zijn niet zo slecht. In Nederland rustig weer met temperaturen boven 0, In Philadelphia zal de temperatuur als wij er aankomen net boven 0 zijn en in Palm Beach Gardens wijst de verwachting op temperaturen tussen de 20 en 25 graden. Niet slecht dus. Helpt het als ik dat weer intensiever volg?
Zo'n verkoudheid ga ik te lijf met een frontale tegenaanval van vitamine C. Er speelt zich in mij dus een hevige strijd af tussen de bacillen van de verkoudheid en de moleculen van de vitamine C. Zou het helpen? Of kan ik net zo goed wachten tot de verkoudheid uit zichzelf weer overgaat?
Inmiddels kijk ik dezer dagen met extra aandacht naar het weer niet alleen dat in Nederland, maar ook dat in Philadelphia en in Palm Beach Gardens, want vrijdag gaan we naar Palm Beach Gardens met een tussenlanding in Philly. De vooruitzichten zijn niet zo slecht. In Nederland rustig weer met temperaturen boven 0, In Philadelphia zal de temperatuur als wij er aankomen net boven 0 zijn en in Palm Beach Gardens wijst de verwachting op temperaturen tussen de 20 en 25 graden. Niet slecht dus. Helpt het als ik dat weer intensiever volg?
zondag 6 februari 2011
De grote en de kleine koffer
Als je min of meer regelmatig in het vliegtuig stapt wordt de kwaliteit van je koffers een ding om aandacht aan te schenken. We begonnen met een degelijke Samsonite koffer, met een cijferslot, dat alleen al moeilijkheden bleek te veroorzaken, maar die koffers waren van een constructie en een materiaal dat ze leeg al meer dan 20% van de toegestane bagage in beslag namen. We kochten dus allebei een nieuwe koffer, zij het niet tegelijk. Dus toen Anneke met haar nieuwe koffer thuiskwam zei ik: ik wil er ook zo een maar dan groter. En dus heb ik nu een grote koffer, zoals op de foto te zien is.
De ratio achter deze keuze was niet erg groot. Uiteindelijk reis ik over het algemeen tamelijk licht. Een of twee verschoningen, een paar extra schoenen... Mijn koffer is meestal zo weinig gevuld dat ik cadeautjes mee kan nemen en het ruimtetekort van Anneke op kan vangen.
Toch is het onder omstandigheden wel gemakkelijk: Als we niet reizen en de koffers dus leeg zijn, past die van Anneke precies in die van mij. In onze berging is dus maar ruimte nodig voor één koffer.
Maar nu zijn we in het stadium dat we moeten kijken wat we precies mee moeten nemen; de koffers zijn weer tevoorschijn gehaald en staan klaar om ingepakt te worden.
De ratio achter deze keuze was niet erg groot. Uiteindelijk reis ik over het algemeen tamelijk licht. Een of twee verschoningen, een paar extra schoenen... Mijn koffer is meestal zo weinig gevuld dat ik cadeautjes mee kan nemen en het ruimtetekort van Anneke op kan vangen.
Toch is het onder omstandigheden wel gemakkelijk: Als we niet reizen en de koffers dus leeg zijn, past die van Anneke precies in die van mij. In onze berging is dus maar ruimte nodig voor één koffer.
Maar nu zijn we in het stadium dat we moeten kijken wat we precies mee moeten nemen; de koffers zijn weer tevoorschijn gehaald en staan klaar om ingepakt te worden.
zaterdag 5 februari 2011
Storm
Toen ik gisteren mijn auto parkeerde op de plaats zo dicht mogelijk tegen de heg, stond ik naast een auto waaruit zojuist een jonge moeder was gestapt die haar kind van wellicht drie in de luwte van onze flat had gebracht. Ik maakte de riem los en opende de deur, die door de sterke wind uit mijn handen glipte en niet meer tegen te houden was voor hij tegen die andere auto klapte. Het was een flinke klap en terwijl ik verder uitstapte, de deur weer dicht deed en eens keek naar schade die ik had aangericht, zag ik dat er nog een kind in de auto zat. De moeder kwam juist weer naar me toe en ik kon niet veel anders doen dan mijn verantwoordelijkheid toe te geven. Nu keken we samen naar de schade. Kijk er zitten twee deuken, zei ze en wees naar twee hele kleine deukjes, Ik zei ja, maar zullen we eerst die kinderen naar binnen brengen. Ze haalde het andere kind naar buiten en samen liepen we om de flat heen, terwijl het ene kind me vol vertrouwen een hand gaf. Kijk zei ik in de hal: daar staan mijn naam en adres. Ok zei zij en schreef de gegevens op. Ik zal wel laten nagaan hoe groot de schade is, en dan zien we wel verder. Ik gaf nog aan dat ik wel een handicap had in de zin dat ik volgende week voor drie weken weg zou zijn.
Vanmorgen was de storm nog niet gaan liggen en toen ik terug kwam van de zaterdagse boodschappen, zorgde ik dat ik voldoende ruimte links van de auto hield bij het parkeren. Ik haalde de boodschappentas uit de auto en draaide me om tegen de wind in. Ik moest me schrap zetten om vooruit te komen. En ineens zag ik het weer voor me het schoolplein aan de Valentijnkade in Amsterdam. Het was 1943 en onze school aan de Herschelstraat was gevorderd door de Duitse bezetting. Ik moet dus zeven geweest zijn in die tijd. Maar die dag stond er ook zo'n zware storm evenwijdig aan de gevel van de school. Met een paar klasgenoten gingen we naar het uiterste punt van de straat. We moesten om tegen de wind in te komen ons aan de gevel vast houden. Als we bij de hoek waren gekomen lieten we ons door de wind weer terug blazen. Gek eigenlijk: ik heb geen beeld hoe we die dag eigenlijk op school gekomen zijn. We moesten tenslotte een heel eind tegen diezelfde wind in langs de Ringvaart...
Vanmorgen was de storm nog niet gaan liggen en toen ik terug kwam van de zaterdagse boodschappen, zorgde ik dat ik voldoende ruimte links van de auto hield bij het parkeren. Ik haalde de boodschappentas uit de auto en draaide me om tegen de wind in. Ik moest me schrap zetten om vooruit te komen. En ineens zag ik het weer voor me het schoolplein aan de Valentijnkade in Amsterdam. Het was 1943 en onze school aan de Herschelstraat was gevorderd door de Duitse bezetting. Ik moet dus zeven geweest zijn in die tijd. Maar die dag stond er ook zo'n zware storm evenwijdig aan de gevel van de school. Met een paar klasgenoten gingen we naar het uiterste punt van de straat. We moesten om tegen de wind in te komen ons aan de gevel vast houden. Als we bij de hoek waren gekomen lieten we ons door de wind weer terug blazen. Gek eigenlijk: ik heb geen beeld hoe we die dag eigenlijk op school gekomen zijn. We moesten tenslotte een heel eind tegen diezelfde wind in langs de Ringvaart...
maandag 31 januari 2011
Gewoontes
Als ik mijn eigen gedrag als uitgangspunt neem, is de mens in sterke mate een gewoontedier. Ik betrap me erop, dat, als ik regelmatig aanschuif voor een vergadering, ik de neiging heb steeds dezelfde plaats aan tafel te kiezen, als ik me regelmatig in een restaurant vertoon ik mijn vaste plaats probeer in te nemen. etc.
Als we van hier naar Benna in Frankrijk hebben we onze vaste stopplaatsen. Kalken op de heenweg en Nazareth op de terugweg. Dat is een overblijfsel uit de tijd dat onze kinderen nog klein waren en erop moesten toezien dat we regelmatig rust namen onderweg, dat is dus al bijna veertig jaar. We kennen het wegrestaurant bij Nazareth dus aardig goed, zonder te zeggen dat we ieder personeelslid daar kennen, want daar zit nogal wat verloop in. Dit keer kwam er een serveerster om onze bestelling op te nemen. Iemand met een verbazend opgewekte stemming, iets wat ons redelijk onbekend voorkomt in deze gelegenheid, waar het personeel meestal pas ontdooit als je ze vriendelijk toespreekt. Het brengen van de koffie duurde geruime tijd, hetgeen min of meer begrijpelijk is als je de afstanden in dat restaurant in aanmerking neemt, maar werd gebracht door een iets minder uitbundige serveerster. In al die jaren is een ding duidelijk: als je wilt afrekenen kost het enige moeite iemand te vinden die bereid is je geld in ontvangst te nemen. In dit geval ging het anders. Onze opgewekte serveerster stond plotseling naast onze tafel terwijl we de eeste slok van onze koffie nog moesten verwerken met de kassabon.
- Dat is €4,25, meneer, wilt u dat nu meteen afrekenen?
- Is dat iets nieuws?
- Ja, dan kunt u ook zo weglopen als u uw consumptie op hebt.
We keken enigszins verbaasd, maar ik betaalde, terwijl de opgewekte zei:
- Er zijn toch iedere keer mensen die weglopen zonder te betalen.
Ze liep naar het volgende tafeltje. Even later kwam ze terug:
- Ja meneer, het is een maatschappij waarin we leven. En het komt allemaal op mijn kassa en mijn rekening.
Als we van hier naar Benna in Frankrijk hebben we onze vaste stopplaatsen. Kalken op de heenweg en Nazareth op de terugweg. Dat is een overblijfsel uit de tijd dat onze kinderen nog klein waren en erop moesten toezien dat we regelmatig rust namen onderweg, dat is dus al bijna veertig jaar. We kennen het wegrestaurant bij Nazareth dus aardig goed, zonder te zeggen dat we ieder personeelslid daar kennen, want daar zit nogal wat verloop in. Dit keer kwam er een serveerster om onze bestelling op te nemen. Iemand met een verbazend opgewekte stemming, iets wat ons redelijk onbekend voorkomt in deze gelegenheid, waar het personeel meestal pas ontdooit als je ze vriendelijk toespreekt. Het brengen van de koffie duurde geruime tijd, hetgeen min of meer begrijpelijk is als je de afstanden in dat restaurant in aanmerking neemt, maar werd gebracht door een iets minder uitbundige serveerster. In al die jaren is een ding duidelijk: als je wilt afrekenen kost het enige moeite iemand te vinden die bereid is je geld in ontvangst te nemen. In dit geval ging het anders. Onze opgewekte serveerster stond plotseling naast onze tafel terwijl we de eeste slok van onze koffie nog moesten verwerken met de kassabon.
- Dat is €4,25, meneer, wilt u dat nu meteen afrekenen?
- Is dat iets nieuws?
- Ja, dan kunt u ook zo weglopen als u uw consumptie op hebt.
We keken enigszins verbaasd, maar ik betaalde, terwijl de opgewekte zei:
- Er zijn toch iedere keer mensen die weglopen zonder te betalen.
Ze liep naar het volgende tafeltje. Even later kwam ze terug:
- Ja meneer, het is een maatschappij waarin we leven. En het komt allemaal op mijn kassa en mijn rekening.
zondag 23 januari 2011
Op leven en dood
De lijkwagen die hier op 9 januari wegreed bleek de bewoner van nummer 9 te hebben meegenomen. De man was blijkbaar aan een hartstilstand overleden, maar pas enkele dagen later gevonden. Een onverwacht overlijden voor ons straatje.
Inmiddels waren nummer vier en nummer zes onlangs verkocht en inmiddels opnieuw ingericht. Dat ging niet helemaal zonder storingen, maar daarvan heb ik eerder melding gemaakt (zie Ongelukje). Maar dat alles lijkt inmiddels lang achter ons. We verheugden ons op de komst van de nieuwe bewoonster van nr 6 die had aangegeven graag een bijdrage te geven aan het werk van de vereniging.
Op de nieuwjaarsbijeenkomst werd onder het genot van een hapje en een drankje geen wanklank meer gehoord. Alleen... de bewoonster van 6 ontbrak op die bijeenkomst. Ze was de vorige avond door een van onze buren naar het ziekenhuis gebracht omdat ze zich niet goed en erg benauwd voelde. In het ziekenhuis werd ze een paar dagen opgenomen ter observatie. Maar slechts een paar dagen later werden de berichten snel slechter. Het bleek dat zich een snelgroeiende tumor in haar luchtwegen had genesteld. En nog een paar dagen later bleek dat medisch ingrijpen niet meer mocht baten. Ze overleed in haar slaap.
De crematie was gisteren, een sobere maar indrukwekkende bijeenkomst. Opnieuw is duidelijk hoe kwetsbaar het leven dan is.
Inmiddels waren nummer vier en nummer zes onlangs verkocht en inmiddels opnieuw ingericht. Dat ging niet helemaal zonder storingen, maar daarvan heb ik eerder melding gemaakt (zie Ongelukje). Maar dat alles lijkt inmiddels lang achter ons. We verheugden ons op de komst van de nieuwe bewoonster van nr 6 die had aangegeven graag een bijdrage te geven aan het werk van de vereniging.
Op de nieuwjaarsbijeenkomst werd onder het genot van een hapje en een drankje geen wanklank meer gehoord. Alleen... de bewoonster van 6 ontbrak op die bijeenkomst. Ze was de vorige avond door een van onze buren naar het ziekenhuis gebracht omdat ze zich niet goed en erg benauwd voelde. In het ziekenhuis werd ze een paar dagen opgenomen ter observatie. Maar slechts een paar dagen later werden de berichten snel slechter. Het bleek dat zich een snelgroeiende tumor in haar luchtwegen had genesteld. En nog een paar dagen later bleek dat medisch ingrijpen niet meer mocht baten. Ze overleed in haar slaap.
De crematie was gisteren, een sobere maar indrukwekkende bijeenkomst. Opnieuw is duidelijk hoe kwetsbaar het leven dan is.
vrijdag 14 januari 2011
Reizen
De reis naar Den haag met het openbaar vervoer is al haast een routinezaak geworden. Met de bus van 8.51 naar het station, en dan met de trein van 9.09 naar Den Haag. Het enige waaraan ik hoef te denken is dat ik in- en uit check met mijn OV-chipkaart. Deze keer kwam ik in de hal van het station aan om negen uur en keek ook min of meer routinematig naar het bord met vertrektijden. Het zou kunnen zijn dat mijn trein van een ander perron zou vertrekken. De intercity van 8.39? Had 30 minuten vertraging stond er achter. Als dat klopte was er niets aan de hand en was ik gewoon op tijd. Toen ik op het perron kwam bleek dat op het (nu nog lege) spoor vanwaar ik moest vertrekken de trein van 8.52 gepland was met ong. 15 min vertraging. Het was 9.02. Enfin even wachten dus. Maar terwijl ik richting kiosk ging om een kop koffie te halen, rolde een trein binnen. En toen ik nog eens keek bleek dat mijn intercity van 8.39 te zijn. Ik stapte in en vroeg aan de jongedame die enigszins slaperig tegen het raam zat op een half lege bank of ik naast haar mocht zitten.
Ja natuurlijk, dat mocht en ze schoof haar tas wat naar zich toe. Ze sliep denk ik nog voor ik me geïnstalleerd had. Toen de trein weer stil stond schrok ze even wakker.
Waar zijn we?
Dit is Dordrecht.
Oh, ze zakte weer terug en was in slaap nog voor de trein weer reed.
In Rotterdam stonden we weer stil. Het meisje sliep nog steeds. Wat nu? het feit dat ze in Dordrecht wakker was geworden leek er op te wijzen dat ze niet naar Den Haag Centraal moest. Ik besloot haar wakker te maken en tikte haar voorzichtig op de schouder. Geen reactie. Nog maar een keer dan. Nu reageerde ze.
We zijn in Rotterdam, zei ik.
Oh, in Rotterdam? Dan moet ik er uit.
Ze pakte haar jas en haar tas en terwijl ze voor me langs naar het gangpad manoeuvreerde zei ze nog: dank u wel. En weg was ze.
Ja natuurlijk, dat mocht en ze schoof haar tas wat naar zich toe. Ze sliep denk ik nog voor ik me geïnstalleerd had. Toen de trein weer stil stond schrok ze even wakker.
Waar zijn we?
Dit is Dordrecht.
Oh, ze zakte weer terug en was in slaap nog voor de trein weer reed.
In Rotterdam stonden we weer stil. Het meisje sliep nog steeds. Wat nu? het feit dat ze in Dordrecht wakker was geworden leek er op te wijzen dat ze niet naar Den Haag Centraal moest. Ik besloot haar wakker te maken en tikte haar voorzichtig op de schouder. Geen reactie. Nog maar een keer dan. Nu reageerde ze.
We zijn in Rotterdam, zei ik.
Oh, in Rotterdam? Dan moet ik er uit.
Ze pakte haar jas en haar tas en terwijl ze voor me langs naar het gangpad manoeuvreerde zei ze nog: dank u wel. En weg was ze.
zondag 9 januari 2011
Consternatie
Wij letten niet goed op, zoveel is zeker. Het was ons dan ook niet opgevallen dat zich een aantal politiewagens verzamelde bij de ingang van ons dorp. We zaten juist te kijken naar de laatste aflevering van Millennium.
Maar onze buurman is alert. Toen hij belde met het nieuws keken wij ook eens uit het raam: hij had gelijk. Er stonden vier politiewagens. Er was er zelfs een van het forensisch laboratorium. Maar dat was eigenlijk ook alles wat we te horen kregen, want de politie gaf geen enkele informatie over wat er aan de hand was, zodat we terugkeerden naar het proces in Stokholm.
Ze zijn weer weg vertelde de buurman later, terwijl Lisbeth Salander juist de gefilmde verkrachting vertoonde in de rechtszaal, maar ze hebben een lijkkist afgevoerd. Dat klonk ernstig. Maar omdat verdere informatie uitbleef en het niet duidelijk werd bij wie de politie was geweest bleven we met de vraagtekens zitten.
Wat is er gebeurd?
Abonneren op:
Posts (Atom)