Sleutels

Sleutels zijn belangrijke attributen sinds we hier wonen. We hebben een sleutel om de toegang tot de flat te ontsluiten. Die opent trouwens ook de deuren naar de fietsenberging en naar de bergingen. Daarnaast hebben we een sleutel van de voordeur van onze woning, een van onze berging en een voor de toegang tot de afvalcontainer ruimte. En niet te vergeten een sleutel van de brievenbus en van de meterkast, alsmede sleutels van de balkondeuren. Iedereen van de bewoners gaat - afhankelijk van zijn eigen beleid - dus met een aantal sleutels aan een sleutelbos de deur uit. Een voor de ahnd liggende combinatie is: toegang tot het flatgebouw, brievenbus, toegang tot de eigen woning. Het gebeurt natuurlijk dat de sleutels vallen of verdwijnen, en dan is Leiden in last. Zo verloor de buurvrouw, die een hond uitliet van een andere buurvrouw al eens haar sleutels vallen in de geluf tussen liftkooi en deur, Omdat ik toen nog niet erg ingewerkt was in de manier waarop de liftbediening werkte leidde dat tot een storing van de lift, die enkele uren buiten gebruik was. Erger was de situatie die gisteren ontstond.
Bij mevr.A. was de loodgieter geweest om een eind te maken aan het geluid dat haar al enkele weken plaagde (zie mijn bericht van 8 juli). Toen die zijn werk had gedaan stuurde mevr A. de loodgieter naar mij om verslag uit te brengen van hetgeen hij gedaan had. De loodgieter kwam deed zijn verhaal en stapte in de lift om weer naar zijn werk te gaan. Hij was nog nauwelijks beneden toen mevr. A. me belde met de vraag of de loodgieter er nog was, want haar buurvrouw mevr M. was haar sleutels kwijt en die waren misschien in de wc gevallen. Misschien dat de loodgieter met een magneet... Ik besloot maar eens poolshoogte te gaan nemen en trof mevr. M enigszins verlegen aan. Ze legde me uit dat ze met haar sleutels achter de band van haar rok de brievenbus had leeg gehaald, maar toen ze weer boven kwam was ze de sleutels kwijt geweest. Haar eerste en grootste angst was dat ze de sleutels in de brievenbus had laten zitten, maar bij controle bleek dat niet het geval. Een pijnlijke situatie, want als iemand de sleutels had zien zitten en ze mee had genomen kon hij ook meteen haar huis in.
Mevr. M. wees aan waar de sleutels hadden moeten zitten, toen ze, bovengekomen, naar de wc ging, maar naar mijn schatting konden ze vanaf die plaats hooguit naast de wc terecht zijn gekomen. Zoeken in die omgeving leverde echter ook niets op. Ik liet het erbij en ging weer naar ons eigen huis. Enkele uren later kregen we een telefoontje dat de sleutels weer terecht waren. Het bleek dat toen mevr M. zich aan het eind van de ochtend ging verkleden, de sleutels ergens uit haar kleren gevallen waren...

Geluiden

Veel van de geluiden die je hoort als je in een willekeurig huis woont, zijn geluiden waaraan je went. Zo konden we vanuit ons huis in Amsterdam het geluid horen van de treinen die heen en weer reden op het rangeer terrein tussen Muiderpoort station en Kruislaan. Ik hoorde die geluiden soms wel als ik er op lette, maar meestal gingen ze gewoon langs me heen. En zo gaat het ook met de geluiden van het verkeer van tegenwoordig. Dat kan hinderlijk zijn als we op het balkon zitten te praten, maar als ik daar zit te lezen heb ik er nauwelijks weet van. Vanmorgen echter kwam van de overkant van de straat het geluid van machines die aan de weg daar werkten. Het was een speciaal geluid op een zeer lage frequentie dat niet zomaar hinderlijk was, het was haast misselijkmakend. Het was een geluid dat mijn ingewanden deed trillen.

Geluiden kunnen irriterend zijn als je de herkomst niet kunt bepalen. Zoals dat geluid bij mevr.A. Mevr. A. belde op dat er een geluid was en ik ging luisteren. Het geluid was niet gemakkelijk te definiëren, maar leek wat mij betreft wat op het zoemen van een electromotor op afstand. Het was alleen te horen in een klein deel van haar appartement en het leek van buiten haar woning te komen. Het leek een geluid dat niet echt verontrustend was, maar als je de herkomst niet kent en het verschijnt zomaar op een goede of kwade dag dan is dat op zijn minst eigenaardig. Ik liet het even voor wat het was, maar mevr. A. liet het er niet bij zitten en belde enkele dagen later weer. Met de technische man van ons flatgebouw ging ik nog een keer luisteren: het geluid was er nog en de herkomst werd niet duidelijker door het luisteren. We gingen op onderzoek uit. Maar in de lift die onmiddellijk grenst aan de wand waaruit het geluid leek te komen was niets te horen. En ook in het appartement een verdieping hoger, waar de heer P. bereidwillig opzij ging om ons te laten luisteren, was niets te horen.
Zou het van beneden komen? Dat lijkt niet onmogelijk, want de komst van het geluid viel ongeveer samen met het definitieve vertrek van haar onderburen. Een probleem is; die woning is op dit moment niet bewoond en dus niet toegankelijk.
Het geluid van mevr A. zal even moeten wachten tot we beneden haar kunnen kijken...

Op leven en dood

De lijkwagen die hier op 9 januari wegreed bleek de bewoner van nummer 9 te hebben meegenomen. De man was blijkbaar aan een hartstilstand overleden, maar pas enkele dagen later gevonden. Een onverwacht overlijden voor ons straatje.
Inmiddels waren nummer vier en nummer zes onlangs verkocht en inmiddels opnieuw ingericht. Dat ging niet helemaal zonder storingen, maar daarvan heb ik eerder melding gemaakt (zie Ongelukje). Maar dat alles lijkt inmiddels lang achter ons. We verheugden ons op de komst van de nieuwe bewoonster van nr 6 die had aangegeven graag een bijdrage te geven aan het werk van de vereniging.
Op de nieuwjaarsbijeenkomst werd onder het genot van een hapje en een drankje geen wanklank meer gehoord. Alleen... de bewoonster van 6 ontbrak op die bijeenkomst. Ze was de vorige avond door een van onze buren naar het ziekenhuis gebracht omdat ze zich niet goed en erg benauwd voelde. In het ziekenhuis werd ze een paar dagen opgenomen ter observatie. Maar slechts een paar dagen later werden de berichten snel slechter. Het bleek dat zich een snelgroeiende tumor in haar luchtwegen had genesteld. En nog een paar dagen later bleek dat medisch ingrijpen niet meer mocht baten. Ze overleed in haar slaap.
De crematie was gisteren, een sobere maar indrukwekkende bijeenkomst. Opnieuw is duidelijk hoe kwetsbaar het leven dan is.

Duif

Ons dorp wordt al meer dan een week geterroriseerd door een duif. Aanvankelijk leek het erop dat het dier een blessure had opgelopen. Het bleef op de grond en scharrelde daar wat rond om onze flat. Maar het bleek al spoedig dat er niet veel mis was met het bewegingsapparaat. En zo vertelden onze buren dat de duif daar in de huiskamer was gesignaleerd. Bij ons nog wat verder van de grond af kwam de duif ook eens kijken. Hij liep over de balustrade van ons balkon en maakte niet de indruk erg onder de indruk te zijn van onze aanwezigheid. Ik moest zelfs aanstalten maken om hem te pakken voordat hij wegvloog en bij de buurvrouw neerstreek. De brutaliteit van het dier was verbazingwekkend. Toen ik op een dag de keuken binnen kwam zat hij op het aanrecht en onderzocht de dingen die daar lagen en stonden op eetbaarheid. Hij keek me aan met zo' n blik van: dat vind je toch niet erg, he? Toen ik hem heel nadrukkelijk duidelijk maakte dat ik het wel erg vond (door dreigend op hem af te stappen) ging hij er schouderophalend van door. Sindsdien houden we de balkondeur van de keuken wat nadrukkelijker gesloten. Maar dat is niet genoeg. Twee dagen later vond ik in de huiskamer het duidelijke bewijs dat de duif daar geweest was. Er lagen uitwerpselen op de vloer. Resultaat: extra voorzieningen voor de deuren als die open staan: horren. De buurman windt zich er nadrukkelijk over op.
De vraag is wat doe je tegen een brutale duif? We zouden een kat kunnen aanschaffen. Maar dan is het middel wellicht ergen dan de kwaal. En wat als de kat in zijn enthousiasme de duif bespringt als die op de balustrade zit?