Zus

Mijn zus zit in een verpleeginrichting in Den Haag, na iets wat ik, als leek, zou benoemen als een herseninfarct. De gevolgen van het infarct waren ingrijpend: een totale verlamming aan de rechterzijde en een vrijwel volledige afasie. Het infarct vond plaats in september 2009. Inmiddels zijn we 10 maanden verder. De verlamming laat geen verbetering zien, maar de afasie lijkt geleidelijk minder ernstig te worden. De afasie heeft twee gezichten. Het ene heeft betrekking op het onvermogen woorden uit het geheugen op te diepen, het andere op het vermogen het spraakvermogen te bedienen. Voor de buitenstaander is het moeilijk vast te stellen door welke van de twee aspecten het resultaat het meest wordt beïnvloed. Het is echter zeer moeilijk vast te stellen in welke mate mijn zus haar geheugen kan aanspreken.
In ieder geval kunnen we constateren dat mijn zus sinds het begin van dit jaar iedere keer dat ik haar bezoek meer woorden tot haar beschikking heeft en van die woorden van tijd tot tijd ook hele zinnen weet te maken. Dat geeft haar grote voldoening. Het gevolg is dat communicatie iedere keer wat gemakkelijker gaat en er steeds meer onderwerpen komen die kunnen worden aangesneden.
Vandaag kon ik haar vertellen van onze ontmoeting met iemand die in Curacao woont, waar mijn zus 50 jaar geleden vijf jaar heeft gewerkt in een zeemanshuis. Op mijn vraag of dat zeemanshuis er nog was, zei ze nee. Het kostte haar daarna een hele tijd om aan te geven dat er in dat zeemanshuis een misdrijf had plaatsgevonden en dat het zeemanshuis in 1968 was gesloten. Een opmerkelijk bewijs dat er veel herinneringen aanwezig zijn.

Overleden

Mevr de V is overleden. Zij woonde in ons dorp in het andere straatje, ze was zogezegd onze achterbuurvrouw. En aangezien onze huizen door een steegje (het balkon) zijn verbonden, kwamen wij regelmatig via dat steegje bij haar en omgekeerd. Het was nieuw voor haar die mogelijkheid, want de vorige bewoner van ons huis sloot het steegje zorgvuldig af.
Maar Met mevr de V is in ons dorp weer iemand verdwenen. En zo gaat de een na de ander. Sinds we hier wonen zijn er als ik goed tel al vier overleden. De appartementen blijven geruime tijd leeg staan. Dat ligt vermoedelijk niet zozeer aan de aantrekkelijkheid van de appartementen als wel aan het feit dat de potentiële kopers eerst een ander huis willen verkopen alvorens zich hier te vestigen. En de huizenmarkt loopt niet echt goed.
Vooralsnog zijn de nieuwe en jonge vestigers dus zeldzaam en stijgt de gewmiddelde leeftijd van de overblijvenden. Toch een enigszins zorgelijke ontwikkeling.

Economische crisis?

In februari 2009 voorspelde het CPB een snel toenemende werkloosheid die wel zou kunnen oplopen tot 9% van de beroepsbevolking. Er werd zelfs een vergelijking getrokken met 1935. In april 2009 bleek dat de ontwikkeling van de werkloosheid achterbleef bij de prognose (NRC 16 april 2009). Maar werd gezegd de klap komt in de zomer. In november heette het dat de recessie officieel voorbij was (NRC 24 nov 2009). maar er wed aan toegevoegd dat het effect van de recessie op de arbeidsmarkt nog jaren merkbaar zou zijn.
De vraag is waarom het CPB zo systematisch de ellende bleef overschatten. Al in februari 2009 was duidelijk dat de werkelijke cijfers achterbleven bij de prognoses van december 2008. In feite leefden we heel 2009 in de verwachting dat de recessie ernstig zou zijn. Dat het aantal werklozen zou stijgen. We leefden niet met de feiten, maar met de verwachting, een verwachting die van overheidswege voortdurend in stand werd gehouden. Daarmee werd ongetwijfeld bijgedragen aan het klimaat van onzekerheid dat rond de huizenmarkt bleef hangen. En de vraag is wederom: waarom?
We zijn nu in juni 2010. De majesteit heeft aan een informateur de opdracht gegeven om de mogelijkheden van een kabinet te onderzoeken met een meerderheid in de 2e kamer. Wederom werd opgemerkt dat de situatie zeer ernstig was en zeker te vergelijken met die in 1935.
En ondertussen worden we er op attent gemaakt dat we binnen heel korte tijd al weer te maken zullen hebben met krapte op de arbeidsmarkt!!

Verandering is lastig

Ik heb een OV-chip kaart. En dat werkt uitstekend. Ik heb geen idee meer wat mijn reizen kost, want alles wordt geregeld via de chip en de automatische afschrijving van mijn rekening. Maar dat draagt bij aan het gevoel te verblijven in een virtuele wereld. Maar we zitten in de overgang van het strippen-systeem naar de OV-chip. En ik heb nog wat strippen die het liefst voor 1 juli moeten worden opgemaakt. Dus deze week ging ik met de bus naar het station en gebruikte één van de drie strippen van € 0,30. Stapte in de trein en dacht er gelukkig aan in te checken. In Den Haag checkte ik netjes uit voor de trein en in voor de tram, bezocht mijn zus in het verpleeghuis. Checkte weer in in de tram en ging naar het station, en checkte weer uit. En toen ging het mis. Ik keek op het station naar de dienstregeling, zag dat ik nog twintig minuten beschikbaar had, wandelde door de kiosk, nam nog een kop koffie en besteeg in gedachten het perron. Ik begon te lezen in het interessante maar moeilijke boek dat ik bij me had en stapte min of meer in gedachten in de trein. De trein was op tijd - zoals wel vaker gebeurt - en reed weg. Op dat moment besefte ik dat ik vergeten had in te checken. Er was vooralsnog geen controle. Ik stapte in Delft uit checkte in en stapte in de volgende trein (5 minuten later) weer in. In Breda was ik zeer alert en checkte uit. En ik dacht eraan om in de bus in Breda die inmiddels ook voorzien is van zo'n automaat, mijn voorlaatste strip te laten stempelen. Maar dat was ik vergeten tegen de tijd dat de bus in mijn buurt was gekomen. Ik haalde de OV-chipkaart langs de automaat om uit te checken, realiseerde me dat dat niet nodig was, zodat ik nu was ingecheckt in plaats van uitgecheckt en wilde haastig de kaart opnieuw langs de automaat halen. De kaart viel daarbij uit mijn handen en onder de bus, zover dat ik er niet bij kon. Gelukkig had de buschauffeur alle begrip. Hij reed de bus een paar meter verder, zodat ik de kaart op kon pakken. De bus ging weer open, ik checkte uit en wandelde naar huis. Gewenningsproblemen zal ik maar denken.

L'Origan

Deze huisjes zijn naar mijn schatting (ik heb geen zin om het na te meten) 5 bij 6 meter. Het huisje dat het dichtst bij dat van ons staat, staat op een meter of zes afstand. We hebben daar niet veel last van want het staat met een dichte wand naar ons toe. De huisjes staan op een paar stenen. Daardoor staan ze los van de grond. Wat verwonderlijk is van deze huisjes is niet dat ze gehorig zijn - zelfs al zouden ze dat zijn dan zouden we dat nu niet merken, want de meeste huisjes staan nog leeg - maar dat ze blijkbaar werken als een perfecte klankkast. Van onze buren horen we elke stap met een geluid dat een beetje lijkt op dat van een trommel. Het is verbazend zoveel stappen als de buren doen. We horen de buren overigens niet praten. Een opmerkelijk effect.
Toen ik vanmorgen mijn handdoek buiten wilde ophangen begon het te regenen. Niet hard, maar de lucht boven ons dal was loodgrijs en beloofde weinig goeds. Maar het was loos alarm een drie kwartier later zaten we weer in de zon. We besloten naar de Gorges de Daluis te rijden, een van de spectaculaire kloven in dit gebied.
Kort na de middag waren we weer bij ons huisje. En ik moet de beheerder gelijk geven: de toegangsweg naar dit terrein is gemakkelijk te berijden.
Enfin de laatste dag, morgen gaan we weer naar het noorden.

Bezoek aan Nice

Gisteren viel mijn telefoon terwijl we bezig waren ons aan te kleden. Er leek niet veel aan de hand, maar vanmorgen toen mijn telefoon als wekker moest werken bleek dat hij een uur voor was. Daardoor was ik vandaag nog iets vroeger dan gewoonlijk, maar geen uur want ik had me verslapen. Het hielp niet veel bij ons voornemen naar Nice te gaan; we vertrokken op de zelfde tijd als we anders zouden hebben gedaan. De tocht naar Nice duurt ook met Bonnie toch anderhalf uur. En blijkbaar heeft men in Nice ook de verkeersrichting recentelijk veranderd: Bonnie stuurde ons iedere keer een straat in tegen de rijrichting en zagen we nog een heleboel van de stad. Hierbij ook de kerk van de madonna met de eieren. Desondanks kwamen we waar we wezen wilden: in de parkeergarage van Nice Etoile (met 2200 parkeerplaatsen). Het kostte even moeite om ons daar te oriënteren, de laag aanduideing van dewinkels is een andere dan die van de garage.
De bedoeling was toch even rond te lopen in een boekwinkel, wat we de afgelopen twee weken nog niet hadden gedaan en we gingen daartoe naar de FNAC. De FNAC heeft een afdeling boeken die groter is dan zich op het eerste gezicht laat denken. En buitengewoon groot is de afdeling stripboeken. Toen we ons daar een uur vermaakt hadden, was het tijd om te lunchen. En daartoe wandelden we een stuk in de zon en namen een salade. We zagen er van af om nog door te rijden naar Monaca. Maar we stopten op de weg terug bij een centre commercial om de laatste boodschappen voor het eten te doen.

Rond het terrein

We hebben hier comfort genoeg om een aantal rustige dagen door te brengen. Er is een zwembad, een restaurant en zelfs een soort winkeltje. Al is het woord winkeltje wel een beetje pretentieus. De eerste keer dat we er kwamen konden we er nog wel wat groente krijgen, maar nu lijkt de groente een beetje op. Brood kunnen we er ook krijgen, alleen op bestelling. Bovendien gaat de winkel niet open voor half negen, wat ik wat laat vind voor mijn ontbijt. Wij gaan dus naar Puget-Théniers voor de boodschappen en dat wel dagelijks. Gisteren - 1e pinksterdag - was er markt in Puget. Puget is geen grote plaats en de markt was navenant. We waren er in tien minuten doorheen. Dat was op zichzelf geen bezwaar, want het is op zichzelf een genot een kopje koffie te drinken (of iets anders natuurlijk) op een terras in Frankrijk op zondagmorgen met mooi weer.
We namen onze boodschappen mee - een courgette, een tomaat en wat gehakt, alsmede een pain complet - en gingen weer terug naar boven.

Het dal van de Var

De Var komt hier ergens uit de bergen en stroomt langs Puget-Théniers; het water stroomt snel maar is niet erge diep. Verderop stroomopwaarts ligt Entrevaux, een dorp net als Puget en andere plaatsen in deze omgeving gebouwd tegen de berghellingen. Maar Entrevaux is tevens een vesting, in de zeventiende gebouwd onder supervisie van Vauban, die in die tijd veel vestingen bouwde, zoals ook Bergues en Duinkerken. maar doordat Entrevaux tegen de helling is opgebouwd heeft de plaats wel een zeer speciaal karakter. De poort tot de vesting is zeer nauw, een auto kan net naar binnen, zoals we hebben gezien. Maar het autoverkeer binnen de vesting wordt nauwelijks toegelaten.Binnen de muren ziet Entrevaux er nog 17e eeuws uit, althans je zou je kunnen voorstellen hoe het er in die tijd zou kunnen hebbeb uitgezien. Want er zijn natuurlijk concessies gedaan aan de moderne tijd: er zijn tv-antennes en electriciteitskabels. Ook trouwens rioolpijpen aan de huizen. Maar verder...
We liepen door de nauwe straatjes naar de kathedraal in Romaanse stijl, die erg donker was. Ik heb het gevoel dat mijn ogen steeds meer moeite hebben zich aan te passen aan het donker vanwege mijn leeftijd, maar bij nader inzien vergeet ik dat ik een bril heb die kleurt met de hoeveelheid licht; daar merk ik niet veel van, maar ik heb ook geen idee hoe lang hetduurt voor mijn bril zich heeft ingesteld op de duisternis in zo'n kerk. Om de schilderingen te kunnen bekijken was er echter ook verlichting aangebracht. In een pannekoekenhuis namen we een pannekoek en hadden daarmee de stad ook wel gezien.
Een stukje verder verlaat de weg het dal van de Var en kun je verder richting Digne. Zover zijn we nog niet gegaan, onze weg liep vandaag tot Annot. Om in Annot bij de kerk te komen moet je ook flink klimmen. We kw amen er aan tijdens een huwelijksinzegening. Een mooie omgeving om te trouwen.

Het weer

Ons terrein ligt in een dal. 's Morgens duurt het even voor de zon over de omringende bergen heen ons huisje beschijnt, pas tegen half negen staan de stoelen op de veranda in de zon. Tot dat moment is het niet erge warm hier buiten. Anneke komt dan ook bibberend onder de douche vandaan. Maar toen de zon er eenmaal was vanmorgen, was het stralend weer met een wolkenloze lucht. We moesten nog wel iets voor het eten halen in het dorp beneden: een courgette, een winterwortel en een stukje vlees. De rest van de maaltijd hadden we in huis. Terwijl we in Puget van een kopje koffie zaten te genieten onder een parasol verschenen de wolken. Maar ze leken onschuldig genoeg. Maar het echtpaar dat we hier op het terrein tegen het lijf liepen keek zorgelijk. Krijgen we onweer, vroeg hij. Wij hadden geen echt antwoord. Maar nog terwijl we stonden te praten viel de eerste donderslag.
Het was het begin van een niet al te hevig onweer dat gepaard ging met een flinke regenbui.

Kleine dingen

Nu we hier wat gewend zijn geraakt - gesetteld in hedendaags Nederlands - kunnen we ons bezig houden met de kleine dingen die opvallen. Afgelopen maandag werden we door de leiding van dit terrein uitgenodigd voor een welkomstdronk. Bedoeling was kennis te maken met het personeel, maar wellicht vooral met de kok, want bij de introductie werd de nadruk gelegd op zijn mogelijkheden om de inwendige mens te versterken. Bij die gelegenheid maakten we ook kennis met enkele andere Nederlands sprekende gasten. Een echtpaar uit de omgeving van Antwerpen vertelde o.m. dat het graag in Nederland vertoefde. Het vertelde ook dat de keukenuitrusting toch maar beperkt was. Zij misten - net als wij - een pannekoekenmes (of iets wat daarvoor gebruikt kan worden). Maar misschien was dat wel de bedoeling gelet op de introductie van de kok en zijn kunsten. Het bleek ons dat we in Puget-Théniers geen pannekoekenmes konden kopen. Fransen in de Provence bakken vermoedelijk geen pannekoeken of eieren.
Er is een stationnetje in Puget. En daarvandaan kun je met een smalspoorlijntje o.m. naar Digne, als het spoor tenminste is gerestaureerd. Daar is men nu mee bezig.
Als wij van ons terrein naar Puget toerijden en voordat we langs dat stationnetje komen, passeren we een cirkel van iets meer dan twee meter diameter uit getekend in het plaveisel. Maar de bedoeling is dat die cirkel - midden op een driesprong word aangzien voor een rotonde, want op de wegen ernaar toe staan de bekende borden die een rotonde aankondigen, inclusief het: vous n'avez pas la priorité. We zijn op dat punt nog geen andere weggebruikers tegen gekomen.
Er zijn in Puget ook kleine winkeltjes: een grenteboertje, een slagertje, klein restaurant, maar vele kappers. Een ding is duidelijk: iedereen moet gekapt worden.