Padden

In 1993 werd Whitmore gedwongen ontslag te nemen bij Kodak, na een aantal jaren van ontslagen van personeel…

tot zover was ik gekomen toen een pad zijn kop om de tafelpoot stak en me aankeek. Ik keek terug en hij bleef een hele tijd zitten toen draaide hij zich om en ging naar een andere tafelpoot.

Ik volgde hem met de ogen en zag een andere pad aankomen. Kennelijk zag pad 1 hem ook en ging er met – voor een pad – grote snelheid op af. Hij probeerde op de rug van pad 2 te klimmen. Maar die had daar kennelijk geen zin in en gooide hem er af. Kennelijk was pad 1 zo geil dat hij geen onderscheid kon maken tussen een mannetje en een vrouwtje. Maar zijn teleurstelling duurde niet lang, want daar kwam een stelletje aan vrouwtje met mannetje op haar rug. Pad 1 ging er onverdroten op af en sprong erbij, maar pad nummer drie was daar niet van gediend en gooide hem er net zo hard weer af. Na twee keer gaf pad 1 het op. Het vrouwtje ging dapper verder. Ze moest naar het water om eitjes te leggen die dan door het mannetje zouden moeten worden bevrucht.

Zo lijkt het sexleven van padden ook niet zonder complicaties. Het vrouwtje moet zien dat ze heelhuids bij het water komt en neemt daarbij de zaadgever maar mee, dan is die tenminste bij de hand. Maar het is een zware tocht met bijna haar eigen gewicht op de rug. Maar voor het mannetje is het ook niet eenvoudig Hij moet op de een of andere manier een vrouwtje zien te vinden, en pakt blijkbaar alles wat voorbij komt. IK volgde het paartje op hun weg naar het water: zeker nog 30 meter en zag hoe onderweg nog drie andere padden probeerden haar partner te verdringen, maar die hield dapper stand.

Het paartje haalde de rand van de plas tegenover mijn huisje en tuimelde toen in het water.    

Voorjaar

Een week in retraite in Coldenhove. Ons is beloofd een weekend met oplopende temperaturen. Een weekend voor de natuur om te ontwaken.  

En terwijl ik de tekst die ik tot dusver heb geschreven (oef die valt nog niet mee) zat te lezen, bewoog zich iets langs de rand van mijn gezichtsveld. Een pad met haar mannetje op de rug. Alsof ze zeggen wilde: Zie je wel, paartijd.

Ze wandelde over mijn erf en verdween aan de andere kant tussen de bomen. En zo zag ik in de loop van de dag al een konijn, kool- en pimpelmezen, een roodborstje, merels en zelfs een specht.

Carnaval in Bergues?

Uiteindelijk kwam ik niet in Bergues. Na de chapelles bij Alain, Olivier en le Pot Dingue hield ik het wel voor gezien. Om een uur of tien verschenen er twee naar mijn gevoel jonge mannen die met ons mee zouden gaan. Ze keken vol belangstelling toe hoe eerst Georges en toen Beena werden opgemaakt en vervolgens mijn baard rood gespoten. Later bleek dat de een in scheiding lag omdat hij zijn homofiele gevoelens voor de ander had ontdekt.  Vervolgens trokken ze hun olifantenpakken aan, waardoor ze een tamelijk dikke huid kregen.

En was het wel een chapelle bij Alain? Het zag er niet naar uit dat Alain (de broer van Georges) en Odile ergens op gerekend hadden. Maar ze schonken wel op dit uur al bier – het was tegen half twaalf. Maar de stemming was goed dus maakte het niet echt veel uit. Van Alain in Wormhout naar Olivier in Hoymille. Olivier die altijd kijkt of hij de last van de wereld torst was wel voorbereid en had zelfs een bandje in huis, waari hij zelf de trompet meeblies. Kletsen, dansen, eten (chips, etc) en drinken: Carnaval in dit gebied.

Ken je deze mensen vroeg ik. Welnee, zei Benna. Ja, Olivier en dat is Patrick, maar verder ken ik ook niemand.

Omdat het eten zich beperkte tot de chips etc. vond Benna dat we best Bergues in konden gaan en daar een frietje eten. Maar terwijl we daar nog over delibereerden had ze een beter idee: in Bergues is voorlopig toch  nog niets te doen; we kunnen wel naar de Pot Dingue in Le Petit Mille Brugghes, een restaurant waar vrienden van Benna en Georges de scepter zwaaien. Het is een restaurant aan het kanaal langs de route de Watten. Daar was de tafel uitgebreid gedekt. Toen we daar weer een uur hadden doorgebracht gingen we terug naar Bergues. Het leek voor mij een geschikt moment om afscheid te nemen van de anderen. Terwijl Benna en Georges Bergues ingingen, reed ik terug naar Esquelbecq.

Langs de weg

 

Ik vertrok bijtijds vanmorgen met de gehuurde Ford Ka, maar ik was nog niet lang op weg toen ik me afvroeg of ik wel de groene kaart bij me had. Ik stopte aan de Baronielaan en belde de garage. Ja zie de man die me had geholpen. We hebben er niet bij stilgestaan dat u het land zou verlaten. Weet u wat: ik scan hem wel in en dan stuur ik hem per e-mail. Zo gaat dat met de techniek van tegenwoordig.

Ik stond op de Baronielaan tamelijk gunstig want ik bedacht dat ik ook geen apparaatjes voor alcohol testen bij me had. Die moest ik bij de ANWB kunnen krijgen. Bij de Baronielaan om de hoek. Alleen de ANWB is aan her verbouwen. Nou ja, die dingen kan ik vermoedelijk ook wel onderweg bij een benzinepomp krijgen. Ik stelde de TomTom in. Niet dat ik die nodig heb voor deze reis, maar ik vind het niet erg om al die aanwijzingen te krijgen die ik opvolg wanneer ik daarin zin heb. Na de wat trage tocht door de tunnel bij Antwerpen kon ik bij Kalken – onze vertrouwde stopplaats – inderdaad alcoholtesters verkrijgen. Ik besloot in Poperinge te stoppen en te lunchen. Maar na de afslag bij Moorsele begon Bonny aanwijzingen te geven dat ik van de weg af moest en naar links. Dat was vreemd maar ik besloot haar aanwijzingen te volgen. Misschien was er wel een voor mij verborgen weg naar Esquelbecq. Het duurde even, ik was al in Geluveld, toen ik zag dat Bonny bezig was met een demo traject. Het bleek dat het contact met de sigarenaansteker niet goed was. Op de een of andere manier was Bonnie in de war geraakt. Toen ze weer wist waar we heen moesten duurde het niet lang of we waren weer op de vertrouwde weg om Ieper naar Poperinge. De weg naar het centrum was gedeeltelijk geblokkeerd door de kinderoptocht die juist werd opgesteld en door prins Carnaval met zijn gevolg. Uiteindelijk kwam ik voor de lunch in Watou, vlak tegen de Franse grens. In het Ovenhuis nam ik een croque ovenhuis. De croque bleek van plaatbrood een 30 centimeter in diameter: een volledige maaltijd…

Ik trof Georges bezig met het voorbereiden van het eten. Samen gingen we naar het huis van Richard en Céline, waar Benna vanuit haar werk rechtstreeks heen zou gaan. En daar moest een foto gemaakt worden van vier generaties. twee maal vader dochter. Ik heb wel eens vaker zo’n foto gezien, bijv. van oude Opoe, Opoe, Moeder en Gees, maar dat zag er tamelijk plechtig uit. Die kans kreeg ik met Been in de buurt niet…   

Richard als vader

 

Zaterdag was een rustdag voor moeder en kind. Maar voor Richard was er niet veel rust. Er waren enige zorgen over Céline, die nog veel te veel vocht had en nauwelijks in staat was om naar haar kind te gaan kijken. Richard bleef in het ziekenhuis, werd (net als Céline trouwens) ieder kwartier gewekt door de apparatuur die de de bloeddruk en hartslag van Céline moest monitoren. Bovendien was zijn bed te kort en de matras niet al te best, zodat hij zaterdag opstond met hoofdpijn en pijn in de rug. Maar omdat hij geen patiënt was kreeg hij van het ziekenhuis geen paracetamol. Bovendien kon hij in het ziekenhuis, behalve het ontbijt niet veel te eten krijgen. Het kwam wel goed uit dat wij naar de Auchan gingen en hem vandaar uitnodigden om samen met ons te lunchen. De Auchan ligt op een paar honderd meter van het ziekenhuis.

Toen Richard zich bij ons voegde zag hij er bleek en afgetrokken uit. De maaltijd deed hem zichtbaar goed. We spraken af dat we als we vandaag naar huis zouden gaan nog even goedendag zouden zeggen in het ziekenhuis. We troffen nu Richard aan terwijl hij bezig was om Rose een nieuwe luier aan te doen. Wij moesten net als hij beschermende kleding dragen tegen besmetting en Richard bovendien nog een mondkapje. Alles om besmetting van de ruimte te voorkomen. Toch kreeg ik de gelegenheid om de bijgaande foto te nemen. Rose heeft de geboorte goed doorstaan blijkbaar. Ze dronk al 15 cc moedermelk. 

Een nieuwe situatie

 

Céline was uitgerekend op 10 april a.s. Toen we deze week het bericht kregen dat ze was opgenomen in het ziekenhuis en dat de bevalling aanzienlijk eerder leek te komen, namen we daar met gemengde gevoelens kennis van. Het bleek dat Céline wat hoge bloeddruk had. De dokters in het ziekenhuis namen geen risico’s, het zag er naar uit dat Céline met behulp van de Keizersnee zou worden verlost.

Maar vervolgens werd het stil. Het werd woensdag maar de keizer werd niet gesneden. Onder deze omstandigheden zijn ook de moderne communicatiemiddelen een betrekkelijk genoegen. Is het goed dat je niets hoort of juist niet?

Donderdag bleek dat de keizersnee een dag uitgesteld was. Maar positief was dat de conditie van Céline aan het verbeteren was. Of zou er geen keizersnee worden toegepast toen bleek dat Céline middelen had gekregen om de weeën op te wekken? Vrijdagmorgen nog geen baby.

Telefoon: Céline had om zes uur vijf centimeter ontsluiting. Dat kan nu toch niet lang meer duren. Om half twaalf zei Anneke zullen we toch maar naar Frankrijk gaan. Om kwart over twaalf zaten we in de auto.

SMS-bericht van 12.18: baby geboren om 10 uur. Een reis naar Esquelbecq zonder veel bijzonders, afgezien van de twee lifters die een wedstrijd hadden aangegaan wie het eerst in Parijs zou zijn.

In Esquelbecq bleek ons dat ondanks de pogingen de geboorte op natuurlijke wijze te doen plaats vinden toch een keizersnee was toegepast. De baby had een naam, maar die mochten we nog niet weten: Richard zou dat zelf vertellen. We waren op tijd om nog even naar het ziekenhuis te gaan, waar Céline nog niet aanspreekbaar bleek en bovendien omringd werd door haar eigen zorgzame familie. Wij mochten de baby bekijken maar één persoon tegelijk. En met de nodige maatregelen voor de hygiëne. Handen wassen en een soort schortje aan.

En zo troffen we om de beurt Richard met de baby aan bij de couveuse; ook hij had een hygiënische jas aan. Hij had het kind al meer dan een uur in de armen en hoewel hij een gelukkige indruk maakte begon hij na een paar dagen ziekenhuis toch wat trek te krijgen. Maar hij leek te wachten tot zijn dochter wakker zou worden. 

Amerika, sex, drugs, religie

Tijdens de party praatte ik met Naomi; Naomi is geboren in Israel en heeft met haar man Fred veel heen en weer gereisd naar dat land. Ze was in de jaren zestig ook in Nederland geweest. Ze vond de Amerikanen hypocriet in hun houding tegenover sex,  een standpunt dat ik graag ondersteunde. Naomi vertelde dat ze pas in de VS op het strand haar baby een schone luier gaf. Ze werd er op aangesproken dat dat niet kon. Op haar vraag waarom niet, was het antwoord dat de baby bloot was. Dat deed je niet in het openbaar. Maar als je naar die jonge meiden op het strand kijkt die hun borsten voor het grootste deel uit hun bh-tje hebben hangen, wat is dan het probleem. Ik moest denken aan een van de afleveringen van een politieserie die we de afgelopen weken hebben gezien. Ik denk dat er in ieder team van de politie uit oogpunt van non-discriminatie minstens een vrouw en een gekleurde politieman/vrouw moet zitten. In dit geval was de politievrouw in haar appartement onder de douche gegaan en toen ze zich juist wilde afdrogen belde haar partner op dat er bij haar een bom tot ontsteking zou worden gebracht. De bom ontplofte, het hele appartement in lichterlaaie. De partner baande zich met gevaar voor eigen leven een weg door de vlammen om te kijken of ze nog leefde en trof haar aan naakt in de badkuip. Toen zij met veel tegenwoordigheid uit de badkuip omhoog wilde komen en zich realiseerde dat ze naakt was, moest hij zich omkeren om haar naaktheid niet te kunnen zien. Met zijn jasje aan kon ze worden weg gedragen uit het appartement.

Je ziet hier verrassende uitingen van religiositeit, zo zien we in de krant van vanmorgen dat de twee jongens die door hun vader werden vermoord, zeer sterk geloofden dat ze op een dag zouden sterven en door God zouden worden opgehaald, aldus hun tante. God de vader dus.

Ondertussen blijkt in het congres een wet in voorbereiding om wiet legaal te maken. De gedacht is dat wiet dezelfde behandeling moet krijgen als alcohol. Verkopen in  winkels die daarvoor een vergunning moeten hebben; verkopers en gebruikers moeten belasting betalen. Eerste voorzichtige schattingen een opbrengst van 20 miljard die gebruikt kan worden voor het handhaven van de wet en het terugdringen van de staatsschuld!!

Superbowl

Betty was de hele week bezig met het organiseren van de superbowlparty die dit keer hier werd gehouden. De lijst met gasten, wat moet er worden gegeten, schoongemaakt en verplaatst. En in de loop van de week hebben we de verschillende dingen in huis gehaald, chips om te eten, chips om te dippen, bier, wijn, kaas, nieuwe bloemen op het terras, etc. Gisteren was het zover. De wedstrijd zou om een uur of zes beginnen en 's morgens begon Betty met het klaarmaken van de chili. Freerk spoot de patio schoon en zette een tafel klaar als bar, de barbecue werd om het huis heen gereden, kinderstoelen verdwenen uit de kamer. Ballonnen verschenen.
Opmerkelijk genoeg kwamen de gasten vrijwel allemaal in een heel kort tijdsbestek binnen, ze voegden hun eigen hapjes toe aan wat er al op de tafels stond en ze voorzagen zich van drank.
De wedstrijd begon. Hoewel het mooi weer was, was de temperatuur ' s avonds niet erg hoog en iedereen bleef binnen. De patio werd eigenlijk niet gebruikt.
De mannen zetten zich voor de televisie, de dames hielden enige afstand, praatten met elkaar en wierpen zo nu en dan een blik op het verloop van de wedstrijd.
Zo nu en dan werd geconstateerd dat de uitgestalde etenswaren niet zo goed waren voor de lijn. De hapjes verdwenen echter wel geleidelijk en voor een groot deel.
De wedstrijd was niet zo  belangrijk want hij ging tussen twee partijen die hier weinig aanhang hebben. Niet iedereen bleef ook zitten tot het einde. In de loop van de tweede helft ging een aantal gasten weer naar huis.
En zo vormde de wedstrijd eigenlijk alleen maar de aanleiding om elkaar te ontmoeten voor een gezellig feestje.

Museum

De grenzen tussen de gemeenten zijn hier - net als in Nederland trouwens - niet steeds even duidelijk. Palm Beach loopt ongemerkt over in West Palm Beach: je steekt de straat over en en het is zover. West Pam Beach ligt overigens ten zuiden van Palm Beach. Het Norton Museum van kunst ligt in West Palm Beach. Er is op dit moment een tentoonstelling van het werk van Annie Leibovitz. De naam zei me niet zoveel, maar het blijkt een fotografe die portretten gemaakt heeft van vele Amerikaanse grootheden zoals Tom Cruise, Leonardo di Caprio en Mick Jagger. Mooie foto' s. En allemaal uit het voor-digitale tijdperk. Behalve deze tentoonstelling is er momenteel ook een tentoonstelling van de schilderijen van Sylvia Plimack Mangold, die een fascinatie heeft ontwikkeld voor bomen en landschappen. Maar toch drie grote zalen met schilderijen van de bomen rond haar huis kunnen maar met moeite de aandacht vasthouden. Ik zag dan ook een van de bezoekers zijn hoofd door de opening naar de derde zaal steken en de zaal scannen, hij ging niet verder de zaal in. Ik was meer geintrigeerd door het werk van Rob Wynne, waarmee de hal van het museum mee was versierd. Insecten en zeedieren (zeesterren en inktvissen met name) gemaakt van minuscule kraaltjes en draadjes in verschillende kleuren. Het museum bestaat uit een aantal zalen die allemaal voorzien zijn van de naam van iemand die kenneijk heeft geholpen het museum mogelijk te maken. Het was er verrassend druk. We begonnen onze rondgang daar met een lunch in het museum cafe, waarvan de bediening ons weinig efficient overkwam. De serveerders en serveersters liepen regelmatig zoekend door de zaal met gerechten in de hand, zich kennelijk afvragend waar ze die nu eens neer zouden zetten. Maar er heerste een genoeglijke sfeer.

Naar de film

Betty maakt er een gewoonte van om zoveel mogelijk van de voor een Oscar genomineerde films te zien voor de uitreiking van de awards. Bij een vorige gelegenheid ben ik al eens met haar mee geweest naar Broke Back Mountain, een film met naar mijn herinnering een zeer trage handeling en een probleem dat me niet zo bezig hield. Dit keer stonden op de lijst van Betty een paar films over militaire acties. Eigenlijk had ik niet zo veel zin in een film met veel geweld. Uiteindelijk werden we het eens over de film Silver Linings. Dus Anneke en ik gingen dinsdag met Betty naar de bioscoop in Downtown at the Gardens, en naar de bioscoop. Het is traditie om in de filmzaal popcorn en cola (of een ander drankje) mee te nemen. Dus wij gingen naar de popcorn afdeling en kochten een flesje water en een kleine portie popcorn. We dachten dat zo'n klein pak wel genoeg zou zijn. Betty bracht nog een paar hoofdtelefoons mee, om de verstaanbaarheid van de film te verbeteren. De zaal was grotendeels leeg en ik zat in het midden tussen Anneke en Betty in. Ik had dus ook de doos met popcorn op schoot. Tijdens het voorprogramma werd een overzicht gegeven van films to come. In die tijd moest ik behalve het waterflesje van mij ook dat van Anneke open maken. Die doppen zitten soms erg vast. Even een ogenblik waarop mijn aandacht was afgeleid. Op dat moment had de doos met popcorn gewacht. Hij kantelde en voor ik hem weer rechtop had lag de helft van de popcorn op de vloer voor me. De film was een aanrader, al vond ik het geluid veel te hard, maar dat was iets bij te stellen met behulp van de hoofdtelefoons. De hoofdpersoon treft zijn vrouw met een ander aan onder de douche, slaat die ander in elkaar en komt in een psychiatrische inrichting om zijn agressie te leren onderdrukken. Na verloop van tijd wordt hij daaruit ontslagen en moet zijn leven weer proberen in te vullen. We verlieten de zaal met een grote berg op de vloer waar wij hadden gezeten.