Gedigitaliseerd

De telefoon ging en toen ik hem op nam hoorde ik de bekende stem van de buurman:
Jaap, kun je even helpen, mevr C. heeft iets met Samsung en ik begrijp er niets van.
Nu geeft de buurman die wel in staat is zijn email te verzorgen, via het internet het verloop van zijn vermogen bij te houden en de betaalkaart uitgaven van zijn vrouw te volgen me vaak het gevoel dat hij wat koketteert met zijn digitaal analfabetisme. Het kan ook zijn dat hij probeert te voorkomen dat hij voortdurend te hulp wordt geroepen bij dingen waar hij geen zin in heeft. Aan de andere kant blijken de opgaven waarvoor men in deze digitale wereld wordt geplaatst niet altijd vanzelfsprekend te zijn.
Dus ging ik toch maar kijken wat het probleem was.
Mevr. C. had met haar man - die overigens in de discussie geen enkele rol speelde - een nieuwe televisie gekocht, zoals u kunt bevroeden van het merk Samsung. Het was een toestel dat viel in een cash-back actie van het wereldbekende merk. Maar om van die aanbieding gebruik te maken moest mevr C. zich registreren bij Samsung en het uitgeprinte bewijs van de registratie samen met de aankoopbon en de barcode van de verpakking opsturen.
Het was, had de man in de winkel gezegd, allemaal zeer eenvoudig.
Omdat mevr C. geen printer heeft had ze zich tot de buurman gewend, maar die had het probleem zoals we zagen inmiddels aan mij gedelegeerd.
Daar zat ik dus, volgde de instructies op en al gauw kwamen we op het punt dat mevr C. een wachtwoord moest bedenken. Het bedenken van een wachtwoord blijkt een penibele zaak. We hoorden onlangs al iemand die de toegangscode tot haar ipad kwijt was zeggen dat het misschien wel 'moos' was, want ze gebruikte altijd 'moos'; alleen: voor de ipad was dat niet zo' n voor de handliggende oplossing omdat de toegangscode voor de ipad bestaat uit 4 cijfers.
We slaagden erin een redelijk wachtwoord voor mevr C. te maken en completeerden de registratie. Om de registratie te af te ronden kreeg mevr. C. een email toegestuurd dat ze moest bevestigen om aannemelijk te maken dat ze inderdaad zichzelf was.
Het was te verwachten was dat de email binnen zou komen op de computer van mevr. C.
Oh, zei mevr. C., als ik dat geweten had, zou ik mijn laptop al gestart hebben, want dat duurt altijd wel even.
Ze verdween naar haar eigen woning.
Ik waarschuw wel als ik zover ben, zei ze nog.
De buurman en ik keken elkaar aan en wachtten geduldig. Na een kwartier was ons geduld op en belden we aan bij mevr. C.
Bij mevr C. stond de laptop op tafel. Hij was via een kabel verbonden met een router onder de nieuwe televisie.
Kijk, zei de buurman, dit is hem nou.
Ik keek en zag dat het een mooie tv is.
Ik richtte mijn aandacht op de laptop.
Op het scherm herkende ik het moeizame opstarten van Windows XP. Het was duidelijk een oud beestje. Zo oud dat het eigenlijk al nergens meer op reageerde. Ik zette hem uit en startte opnieuw.
Hij is wel een beetje langzaam, he?
Ik kon niet anders dan bevestigen, en besloot het advies te geven om een ander besturingssysteem te gaan gebruiken.
Mevr. C. was het met me eens, maar ze zou een nieuwe computer kopen, al zag ze er wel tegen op aan iets nieuws te beginnen.
Inmiddels was de laptop opgestart en kon mevr. C. haar email bevestigen.
We gingen nu naar mijn computer en wikkelden de de cash-back aanvraag verder af.
Heel eenvoudig zei de winkelier, maar die hield geen rekening met de mate waarin de klant digibeet was.

  

Papierloos kantoor

De voorzitter had met alles rekening gehouden. voor hem stond de i-pad met de stukken en daarnaast zijn mini i-pad met de agenda. Tijdens de terugkoppeling van vermeldenswaardige zaken werd de aankondiging dat het papierloze kantoor weer een stukje dichterbij was gekomen. Er zou in het vervolg alleen nog maar een papierafdruk worden gemaakt van de begroting en de rekening. mensen zouden er gauw aan wennen dat ze hun stukken op de ipad moesten lezen.
Nou ja lezen wel, maar:
de voorzitter pakte op dit moment een stukje papier van de tafel en begon aantekeningen te maken.
Het stukje papier was het adres etiket dat was bijgesloten in een plastic verpakking van een promotieboekje. ik had de plasticverpakking tien minuten eerder geopend en het boekje doorgebladerd. het adresetiket was ongeveer 8x10 centimeter, maar de achterkant was wit.
Uitermate geschikt voo het maken van aantekeningen. vooralsnog gemakkelijker dan het gebruiken van een derde tablet om aantekeningen te maken.

Bloesem

In het Haags gemeentemuseum zijn verschillende zalen gewijd aan het werk van Mondriaan. Mondriaan heeft ons daarom iets te zeggen omdat hij zijn jeugd heeft doorgebracht in Winterswijk. Nu nog staat daar een stalen raam opgesteld dat de plaats aangeeft vanwaar Mondriaan zijn gezicht op de Jacobskerk heeft geschilderd; toevallig de kerk waar wij getrouwd zijn. Een uiterst herkenbaar beeld.

In het museum is met enige fantasie de ontwikkeling van Mondriaan te volgen van de realistische schilderijen van de dorpsomgeving in Winterswijk naar een steeds verdergaande abstractie.
Ik geef onmiddellijk toe dat ik meestal de voorkeur geef aan het realisme boven het abstracte, en ik geef ook onmiddellijk toe dat ik veel van het abstracte volstrekt niet begrijp. Het bijgaande schilderij echter spreekt me aan. Ik ben gecharmeerd door het spel van lijnen en niet te felle kleuren. Het geeft de rust van een grote vijver met de bladeren van waterlelies en gele plomp.

Maar als ik naar de titel van het schilderij kijk kan ik een gevoel van verbazing niet onderdrukken. Blijkbaar gebeuren er bij de schilder twee uiteenlopende dingen die naar mijn gevoel niet synchroon lopen.
Als we het schilderij zoals zich dat ons voordoet bekijken lijkt dat al een sterke mate van abstractie te hebben gekregen. Het is een abstract beeld. Het afgebeelde: een bloeiende appelboom is echter allerminst abstract. Het is die titel die me geestelijk doet struikelen.
Wij hebben jaren lang zowel appel- als perebomen in de tuin gehad en omdat ik wist welke bomen peren zouden voortbrengen en welke appels kon ik aangeven wat de bloeiende appelbomen waren. Aan de bloei kon ik het, stadsmens die ik ben, niet zien. Maar Mondriaan vermoedelijk wel die groeide ermee op.
En toch, ik zou wel eens willen weten wie in staat zou zijn aan de hand van dit schilderij vast te stellen welke boom hier bloeit. Het beeld is geabstraheerd, maar het afgebeelde niet. Het afgebeelde is realistisch: het is een boom, niet zomaar een boom: een appelboom en wel een bloeiende appelboom.
Daar moet ik toch even over nadenken. 

Wie staat ziet toe dat hij niet valle

De buurvrouw deed open, ze had een lelijke bloeduitstorting onder haar rechteroog. 'Hoe kom je daaraan?' vroeg ik.
'Ik ben gevallen,' moest ze bekennen, 'ik ben deze week al twee keer gevallen. Mijn knieën zie je.'
Ik zag het niet onmiddellijk. Dat je valt, waar dan ook is niet zo'n wonder. Er hoeft maar een kleine oneffenheid op je pad te liggen en hoep, daar ga je. En vooral als je ouder wordt is vallen een van de meest vervelende dingen die je kan overkomen. Als je een klein beetje ongelukkig terecht komt blijkt dat je een arm of been gebroken hebt.
Misschien heeft het iets te maken met een verminderde veerkracht. Minder veerkracht laat je bij het lopen ook minder veerkrachtig gaan. Je tilt je voeten mogelijk iets minder hoog op en blijft achter kleinere oneffenheid haken. Je gaat wat sloffen denk ik. Dat is wel de werkelijkheid die je overal tegenkomt, oude mensen die zich sloffend voortbewegen langs de weg. Ze zoeken met hun voeten schuifelend een weg, bang het wankel evenwicht te verliezen. En daarmee worden kleine oneffenheden grote obstakels.
En toch is de remedie vrij eenvoudig zoals ik tegen de buurvrouw zei: Je moet gewoon je voet op het juiste moment optillen.
De buurvrouw beaamde dat: daar kwam het wel op neer, maar ze wreef zich vervolgens over de knie. Daar had ze meer last van dan van de bloeduitstorting.

We kwamen overigens voor iets anders. De I-pad van haar dochter. Die deed niets meer. Dus keken we naar de I-pad met de ogen van de kenner, maar dat hielp in dit geval niet veel. We kwamen niet veel verder dan een scherm waarop een startcode van vier cijfers moest worden ingevuld.
'Wat is de startcode,' vroegen we aan de dochter, maar die bleef het antwoord schuldig. Ze wist van geen startcode en van geen wachtwoord.
Hoe kom je in zo'n geval verder. Het internet gaf als antwoord dat je dan via I-tunes iets moest doen. Maar hoe kom je aan I-tunes? Moeder noch dochter had een computer waarop I-tunes draait.
'Ga maar mee naar mijn huis, zei ik, want wij hebben wel zo'n voorziening.
Het hielp niet veel, want de nieuwere I-pad heeft weer een ander aansluitkabeltje dan de vorige generatie, zodat ons kabeltje niet paste en de dochter had haar kabeltje niet bij zich.
We schoten niet veel op zo. We gingen daarom maar terug en belden aan. Toen de deur werd open gedaan, hoorden we een klap alsof er een tafel omviel.
Het was niet een tafel, maar wel de buurman die die doodstil op zijn zij op het balkon lag. Hij was gevallen. Er zat bloed aan zijn hoofd. Toen we dichterbij kwamen begon hij te bewegen. Na enig gesjor slaagden we erin hem in een stoel te krijgen. De wond op zijn hoofd viel mee en na enige tijd zei hij dat hij zich weer goed voelde.
Bij de reconstructie kwam naar voren dat hij voor de bel was opgestaan, maar toen bleek dat de deur al werd opengedaan, was hij omgekeerd om naar zijn stoel terug te gaan. Daarbij was zijn voet even blijven haken achter de poot van eenandere stoel. waardoor hij zijn evenwicht had verloren.        

Franse kinderen

Het was zaterdagochtend. We hadden er, na een tussenstop in Brussel, inmiddels 240 kilometer opzitten. Het was tijd voor koffie. En terwijl die werd in geschonken kwam de jonge moeder met ons nieuwste achterkleinkind de kamer in. Het kind dat zou moeten luisteren naar de Poolse naam Marek, was inmiddels 4 dagen oud en lag rustig te slapen. Hij bleef slapen ook toen de zes volwassenen vol bewondering naar dit nieuwe wereldwonder stonden te kijken. Even later kreeg hij de borst en het leek erop dat hij inderdaad zoog. Het was de eerste borstvoeding die hij zwijgend tot zich nam.
Marek werd in een soort stoeltje op tafel gezet, terwijl de volwassenen twee meter verder aan tafel met elkaar zaten te praten en geen enkele poging deden om hun stem te dempen. Marek vond alles best, hij leek te slapen, de handjes enigszins opgetrokken op de buik. Zo nu en dan rekte hij zich een beetje uit, knipperde een beetje met zijn oogleden alsof hij van plan was ze open te doen, maar bleef rustig en stil. Een rustig kind zo te zien. Maar dan:
'Franse kinderen gooien niet met eten', heet het boek dat laat zien zien hoe Franse moeders in tegenstelling tot hun Amerikaanse soortgenoten er in slagen kinderen tot nette kinderen op te voeden. Het grote wachtwoord is volgens de schrijfster: attend. Het kind moet in de eerste plaats leren dat het deel uitmaakt van een groter geheel en dat de wereld niet alleen om hem draait, terwijl Amerikaanse moeders (en vaders) voortdurend achter hun kind aan lopen om het te behoeden voor elke tegenslag, zitten Franse moeders rustig met elkaar te praten op de rand van de zandbak. De meeste problemen die een kind daar tegenkomt, lost het zelf wel op. Daar heeft het de ouders niet voor nodig.
Wacht maar even. Zo leer je discipline.
En dat na vier dagen?
Ach, misschien is dit wel gewoon een heel rustig en tevreden kind.
Kan ook haast niet anders met zulke overgrootouders.         

Plaktekst

Dit jaar is het Van Goghjaar. Iedere zich zelf respecterende plaats waar Vincent van Gogh is geweest of heeft geschilderd probeert dus mee te zeilen op het succes van de schilder.
Zo ook Princenhage, waar de schilder zeker geweest moet zijn: zijn grootvader Vincent, was dominee in Breda, maar zal zeker ook van tijd tot tijd ingevallen zijn in de kerk van Princenhage en zijn oom Vincent die in Princenhage een galerie had en daar een grote villa liet bouwen woonde er.
We maakten onder leiding een rondwandeling door Princenhage en zagen de plaatsen waar de Van Goghs hun sporen hadden achter gelaten. Dat was zeker het geval op de begraafplaats waar de drie Vincenten hun laatste rustplaats hebben gevonden. Om er de aandacht op te vestigen had het comite dat een tentoonstelling had georganiseerd in het Princenhaags museum een aanzienlijk aantal vensterruiten versierd met tekstfragmenten uit brieven van Van Gogh zoals op de foto hierboven.
De letters van de tekst zijn plakletters; het aanbrengen ervan is nog niet helemaal vanzelfsprekend. Ik zag het gebeuren in het café waar ik met een kop koffie zat te wachten.
De uitbaatster van het café was, toen mijn oog erop viel, bezig met grote zorgvuldigheid een soort poster tegen het raam te bevestigen. Althans zo leek het. De poster werd bevestigd met plakband  en toen hij op zijn plaats zat en er gecontroleerd was of hij precies recht was opgehangen werd boven de poster, maar precies erlangs nog een stuk plakband aangebracht. Dit laatste stuk was duidelijk bedoeld om de plaats te markeren waar de poster moest komen. Dat was mijn indruk toen de poster zelf weer werd weg gehaald en de uitbaatster de poster ontdeed van de papieren beschermlaag. Ze hield nu een doorzichtige poster met tekst over die voorzien was een plaklaag.
De poster werd nu bevestigd precies tegen de strip plakband. En toen ging er iets mis: Voordat onze uitbaatster de poster glad kon strijken sloeg de onderkant met een klap tegen de ruit, vermoedelijk als gevolg van statische elektriciteit. Onze uitbaatster trok de onderkant weer los, maar het kwaad was al geschied: op de ruit was een aantal letters achter gebleven en die zaten zowel te hoog als scheef. Deze letters werden met enige moeite weg gekrabd en de poster werd verder glad gestreken en de doorzichtige folie eraf getrokken.
Nu zag ik wat de bedoeling was. Het was informatie over de openingstijden van het café.
Eronder stond nog iets: 'Binne' las ik in spiegelschrift. Curieuze uitnodiging die trouwens even later werd verwijderd.
Nu heeft dat café twee toegangen en toen ik naar de andere ingang keek zag ik wat de bedoeling was.
'Binnen gratis Wifi.'
Dat heb ik niet meer uitgebrobeerd. 
   

Professioneel

De Stem had ongetwijfeld gelijk. Van de zes voorgedragen wethouders voor het nieuwe college heeft er maar één een aantal jaren ervaring als wethouder. Van de overige vijf is er een die anderhalf jaar als wethouder achter de rug heeft en zijn er vier die als bestuurlijk debutant aantreden. Van dat alles was niet veel te merken bij de presentatie van het bestuursakkoord van de politieke partij die nu nieuw in het college kwam na anderhalf jaar in de oppositie te hebben gezeten. In het betoog van de presentator, sinds drie maanden fractievoorzitter, kwam regelmatig het woord professioneel voor. Het was mij niet goed duidelijk wat nu professioneel was, nog minder wat met professioneel wordt bedoeld. Vermoedelijk niet veel meer dan dat hij vond dat het goed was gegaan. Want wat wordt anders bedoeld met een bestuursakkoord dat professioneel tot stand is gekomen? Het is duidelijk dat de leden van het college, ook wanneer ze geen enkele bestuurlijke ervaring hebben als professionele bestuurders moeten worden aangemerkt, tenminste als professioneel iets te maken heeft met het feit dat ze ergens hun beroep, hun professie van maken. Ik denk altijd dat een professionele bestuurder iemand is die betaald wordt voor het werk dat hij als bestuurder doet.
Toch heb ik het gevoel dat professioneel in de huidige wereld een zelfde lading heeft als wetenschappelijk. Het zegt niets maar het geeft minstens het goede gevoel dat het verantwoord is. In die zin kan ik nog wel leven met een professioneel proces.
Lastiger wordt het als men gaat praten over een professionele transparante overheid.  Wat zou ik me daar nu bij moeten voorstellen? Neem nu het begrip overheid. Mijn indruk is dat bij het woord overheid weer alle mogelijke organen en diensten op een hoop worden gegooid. Als ik tegen mijn buurman zeg: de overheid zegt dat je voor je winkel geen terrasje mag aanleggen zonder vergunning, wie is dan de overheid? Er is een redelijke kans dat mijn buurman denkt aan ambtenaren die regels hanteren - zo niet maken. En als een politieke partij roept wij willen een professionele overheid, waar hebben ze het dan over? Gaat het dan over het lokale of het provinciale bestuur, of worden daar de gemeentelijke diensten ook in mee genomen?
Misschien is het wel geen echt probleem want als ik het betoog volg is er niemand in de redelijk goed gevulde zaal die er op aanslaat. Ook niet als het gaat over een transparante overheid. Iedereen heeft blijkbaar het gevoel: transparant dat zal wel goed zijn. Betekent transparant niet zo iets als doorzichtig. Nou een doorzichtige overheid daar zijn we eigenlijk als vanzelfsprekend voor. Maar wanneer is een overheid doorzichtig? En als we het hebben over een professionele transparante overheid, slaat dat professionele dan op transparante of op overheid? Professioneel transparant, dat moet wel goed zijn. Niemand die zich daar een buil aan kan vallen.
Het programma sluit grotendeels aan bij dat wat het demissionaire college heeft gedaan, uiteindelijk was het programma van dat college niet zo slecht. We kunnen zelfs een succesje boeken door de lasten te verlichten, wat minder OZB, maar zeker kunnen we vooruit met de nieuwe Mark en de verdere verbetering van de Aa of Weerijs. Misschien kan de Mark in de binnenstad wel verdiept worden en kan er een aanlegsteiger komen. En wellicht komt er wel een oplossing voor het parkeerterrein van Mols.
Het nieuws van de afgelopen weken, eigenlijk de gehele periode van de onderhandelingen over dit nieuwe bestuursakkoord zijn gevuld met beelden van stromen asielzoekers, ze veroorzaken moeilijkheden in Calais, ze steken de grens over in Hongarije, en de verwachting is dat er wel 800 000 in Duitsland zullen binnentrekken. Er zal een nieuw aanmeldcentrum komen in Gilze-Rijen. Maar deze problematiek, waarvan te voorzien is dat hij de komende jaren de bestuurlijke agenda zal bepalen vindt geen weerklank in het bestuursakkoord voor de komende twee jaar van professionele transparante overheid.
In Breda brengt men de Aa of Weerijs op diepte, maar denkt men niet na over de gevolgen van de aanzwellende stroom asielzoekers.
   

Afval: gescheiden of samen

Het is alweer een paar weken geleden dat we besloten onze reis naar Esquelbecq via Oostende te laten lopen. Het leek een geschikte plaats om even te lunchen. We vonden een parkeerplaats tussen het centrum en de haven, een groot terrein waar ampel ruimte was. Het terrein vlak voor het station maakte een beetje desolate indruk.
We liepen het parkeer terrein af via de route die onze auto ook had genomen. Voordat we neerstreken bij een veelbelovend, maar achteraf gezien wel wat duur restaurant, liepen we het grote plein rond waar ook de kerk stond. Die was op dit uur gesloten, het was uiteindelijk lunchtijd.
Na de lunch iepen we terug naar onze auto. Aangezien we een slagboom hadden moeten passeren en een parkeerkaartje hadden mee gekregen zochten we naar betaalautomaat. Die vonden we gemakkelijk doordat we een iets andere route naar de parkeerplaats volgden. Toen we ons omkeerden stonden voor wat we op de eerste foto hebben vastgelegd; een wat ongebruikelijke scheiding van afval: niet naar soort afval maar naar de herkomst, personeel of niet. Toch een vorm van discriminatie? Hoewel?

Ik heb al vaker betoogd dat men in Frankrijk iets gemakkelijker is met de scheiding tussen heren en dames toiletten dan in Nederland. Vaak treft men in Frankrijk maar een toilet, waar mannen en vrouwen beiden gebruik van maken - maar dat men thuis ook toch?
Toch was ik nog niet eerder deze mededeling tegen gekomen in het bordje op de deur naar de toiletten: Toilettes mixtes. Ook een vorm van afvalverwerking, maar zeker geen discriminatie.
Dit was in St. Omer, in een grote brasserie schuin tegenover het oude gemeentehuis.

St Omer

Het klooster van St Bertijn is gesticht zegt men door St Bertijn aan het eind van de 7e eeuw, in opdracht van de bisschop van Therouanne.

Rond het klooster is de stad St Omer ontstaan. Volgens sommigen de plaats waar de wieg stond van de westerse beschaving, een opvatting waarop we ongetwijfeld nog terug zullen komen. Het klooster is uitgegroeid tot een enorm

complex, een van de belangrijkste in het Frankische rijk. Pepijn de Korte verbande hier de laatste Merovingische koning heen. Nu staat er alleen nog de ruïne van de grote kerk van het klooster. Maar ook de ruïne is een imposant element in het landschap. De kerk met het klooster werden afgebroken – vernietigd – tijdens de Franse revolutie. Van wat overbleef stortte in 1947 nog een toren in. Maar ook nu als je rond de ruïne wandelt kom je onder de indruk. Maar tegelijkertijd herken ik het gevoel van de macht die van dit soort vestingen uitstraalt. De macht die in de 18e eeuwse verlichting stond voor alles wat arrogant en corrupt was en stond voor uitbuiting en misbruik. Je kunt ze haast voelen de opgekropte woede van de menigte die geen enkele redelijkheid kende.

Rond 1840 was de volkswoede allang weer bedaard en vond men het eigenlijk jammer dat het klooster was verdwenen, en is men begonnen met de ruïnes te conserveren. Dat deed een nieuwe generatie machthebbers. Inmiddels staat in de stad een kathedraal ook al weer een enorme kerk. Hoewel opgetrokken in gotische stijl zijn de versieringen van de portalen opvallend sober. De kerk ademt tch een wat bijzondere sfeer. Eigenlijk een beetje rare kerk vond Georges. Maar in de kerk hangt ook een tabel met alle bisschoppen die St Omer heeft gekend vanaf de oprichting. Wat in die tabel opvalt is dat de bisschopszetel voorafgaand aan St Omer (Audamar) gedurende 80 jaar niet bezet was.

Titel

We waren net voor de zware zomerstorm in Laren bij het Singermuseum. Daar was een tentoonstrlling Van Ensor tot Magritte; minstens twee bekende namen, al blijft de vraag wat de twee met elkaar verbindt.
Aardiger lijkt de verbinding St. Martens Latem met Laren, twee kunstenaarsdorpen. In ieder geval hing op deze tentoonstelling een fors aantal doeken van de kunstenaars uit St Martens Latem. Niet vreemd. Tijdens de eerste wereld oorlog trok een aantal schilders vanuit St Martens Latem naar Laren.
Een van de dingen die me het meest intrigeren in een museum bij de presentatie van schilderwerken is de titel die de kunstenaar aan het schilderij meegeeft.
Naakt met ketting, las ik en inderdaad op het schilderij ontwaarde ik een vrouwenfiguur zonder kleren en ze had een halssnoer om.
Meer intrigerend is een schilderij van Rick Wouters met de titel: zittende vrouw aan het venster of Portret van Nel Duerinckx, de vrouw van de kunstenaar. Het zijn twee mogelijkheden die elkaar niet eens uitsluiten, maar wordt nu de keus voor wat het is aan mij gelaten?

 Ook de bijgaande afbeelding trof me: het is een afbeelding van een schilderij van Paul Delvaux. Het heet De Trap 
Het is een titel waar ik zelf nooit op zou zijn gekomen.
Maar inderdaad er is een trap afgebeeld op het schilderij.
En toch: het lijkt me meer iets om te benoemen met naakt van voren en naakt van achteren.

De trap: zo leer ik iedere keer wat in een museum.