De houtdraaier keek met een zekere weemoed terug op de bijna verdwenen wereld van het houtdraaien. Er is nauwelijks nog iemand te vinden die het vak beheerst. Hij was niet zo lang geleden wezen kijken op een technische school en de nieuwe wereld van het pottenbakken gezien. Als je daar de opleiding gevolgd had kon het zijn dat je nog nooit klei had gevoeld. Het was allemaal design vanachter de computer, het ontwerp werd dan naar Midden Engeland gestuurd en daar gemaakt en gebakken. Het gerede product werd dan weer terug gestuurd.
Hij, de draaier die ons dit vertelde had werk verkocht aan Camilla die inmiddels beschermvrouwe was van zijn winkel in Ballater.
Freerk twijfelde er aan of zalm wel echt boven water komt als hij stroomopwaarts gaat om te paaien. Benna was echter overtuigd van wel en vond op onze trip naar Aberdeen ook de zalmtrappen bij Feugh. Het ging langs slingerweggetjes, maar het riviertje was spectaculair. We zagen geen zalm anders dan op een informatiebord aan de kant en het is niet duidelijk of Freerk nu overtuigd is van de springende zalm. Misschien is hij gaan twijfelen.
dinsdag 10 april 2012
maandag 9 april 2012
Schotland
Het ontbijt in ons hotel was niet gescikt voor mensen die aan de lijn doen. Echt Brits- of volgens het hotel zelf echt Schots - met gebakken spek en worst. Maar zo'n reis als deze draait om eten en drinken, want afgezien van de schitterende uitzichten heeft het landschap niet veel te bieden. We staan dan ook uitgebreid stil bij een kleine primary school langs de weg.
Ons eerste doel was Balmoral Castle, het zomerverblijf van de koningin. Dit kasteel ligt ook op een landgoed, waarvan de afmetingen niet te schatten zijn. Dat doe ik ook maar niet. Het blijkt dat van ons zessen niemand de familie van de Windsors goed genoeg kent om te weten hoeveel kinderen Elizabeth heeft.
In de loop van de middag bereiken we Ballater voor ons B&B dat de allure van een hotel heeft. We passeerden op weg hierheen verschillende B&B-s die alle vol waren. Hier lijken we de enige gasten. Nu naar het ontbijt!
Ons eerste doel was Balmoral Castle, het zomerverblijf van de koningin. Dit kasteel ligt ook op een landgoed, waarvan de afmetingen niet te schatten zijn. Dat doe ik ook maar niet. Het blijkt dat van ons zessen niemand de familie van de Windsors goed genoeg kent om te weten hoeveel kinderen Elizabeth heeft.
In de loop van de middag bereiken we Ballater voor ons B&B dat de allure van een hotel heeft. We passeerden op weg hierheen verschillende B&B-s die alle vol waren. Hier lijken we de enige gasten. Nu naar het ontbijt!
zondag 8 april 2012
Schotland surprise reis
Het bleek ons dat Freerk en Betty het eerst waren aangekomen. Zij hadden een auto gehuurd die Freerk zou rijden. Betty en hij stapten dus in en Freerk kwam tot de ontdekking dat er geen stuur was. Het was de eerste confrontatie met het linkse verkeer hier. Het was dus even wennen.
Nadat we elkaar begroet hadden gingen we voor een bliksembezoek naar Edinburgh. Daarna gingen we naar het noorden via Perth naar Pitlochry, waar we bleken te logeren in kasteel Athol. Een groot bouwwerk met een labyrinth van gangen, trappen en kamers. Een geweldige omgeving waar ik best de hele week had willen blijven, maar morgen gaan we weer verder.
Nadat we elkaar begroet hadden gingen we voor een bliksembezoek naar Edinburgh. Daarna gingen we naar het noorden via Perth naar Pitlochry, waar we bleken te logeren in kasteel Athol. Een groot bouwwerk met een labyrinth van gangen, trappen en kamers. Een geweldige omgeving waar ik best de hele week had willen blijven, maar morgen gaan we weer verder.
zaterdag 7 april 2012
Schotland surprise reis
De verrassing was compleet!
Onze vlucht was mooi op tijd. En we konden vlot door de controle. We liepen richting uitgang. Ik was benieuwd met welke tekst we zouden worden verwelkomd. Benna had gezegd dat ze niet zeker wist of onze naam goed overgekomen was. Het bleek allemaal deel van de misleiding. Toch duurde het een ogenblik voor het tot me doordringt dat Benna en Betty achter een groot spandoek stonden te grijnzen. Evenater kwam ook Freerk vanachter een pilaar te voorschijn. Georges stond een eindje verder te filmen. Inderdaad een verrassing!
Onze vlucht was mooi op tijd. En we konden vlot door de controle. We liepen richting uitgang. Ik was benieuwd met welke tekst we zouden worden verwelkomd. Benna had gezegd dat ze niet zeker wist of onze naam goed overgekomen was. Het bleek allemaal deel van de misleiding. Toch duurde het een ogenblik voor het tot me doordringt dat Benna en Betty achter een groot spandoek stonden te grijnzen. Evenater kwam ook Freerk vanachter een pilaar te voorschijn. Georges stond een eindje verder te filmen. Inderdaad een verrassing!
vrijdag 6 april 2012
Schotland
We zijn nog maar in Amsterdam. Maar de reis begonnen. Nadat we vanmiddag naar de stad zijn gegaan en vanaf het Koningsplein naar CA gelopen, en op de zeedijk bij een goedkope chinees gegeten hadden, was het een kwestie van enkele minuten voor we weer in de trein naar Schiphol zaten. Alleen de trein vertrok niet. De stem door de luidsprekers zei: Door een omhuld met een persoon kan de trein niet vertrekken.
Het was vermoedelijk zielig of tragisch voor de persoon in kwestie, maar toch vroeg ik me af hoe een stilstaande trein een ongeluk met een persoon kan veroorzaken.
Enfin na een twintig minuten bleek dat de trein helemaal niet zou rijden. Iedereen werd verzocht uit te stappen. Toen we uitgevonden hadden waar onze volgende trein zou vertrekken stonden twee beambten van de NS vol vertrouwen te kijken naar het nog lege spoor. Er kwam inderdaad eentrein met enige vertraging. Wederom enigszins verwarrend moesten we voor in de trein stappen. Maar voorin was indirect geval niet onmiddellijk achter de locomotief die de trein had binnen gereden, maar het andere eind.
Dit bericht werd gemaakt met behulp van mijn mobiele telefoon.
Het was vermoedelijk zielig of tragisch voor de persoon in kwestie, maar toch vroeg ik me af hoe een stilstaande trein een ongeluk met een persoon kan veroorzaken.
Enfin na een twintig minuten bleek dat de trein helemaal niet zou rijden. Iedereen werd verzocht uit te stappen. Toen we uitgevonden hadden waar onze volgende trein zou vertrekken stonden twee beambten van de NS vol vertrouwen te kijken naar het nog lege spoor. Er kwam inderdaad eentrein met enige vertraging. Wederom enigszins verwarrend moesten we voor in de trein stappen. Maar voorin was indirect geval niet onmiddellijk achter de locomotief die de trein had binnen gereden, maar het andere eind.
Dit bericht werd gemaakt met behulp van mijn mobiele telefoon.
donderdag 5 april 2012
Schotland - surprise reis.
Als je, zoals in dit geval, voor een reis maar weinig bagage mee mag nemen is er een ding van het grootste gewicht. Hoeveel en welke kleren neem je mee?
Het meest normale antwoord is natuurlijk: dat hangt van het weer af dat je kunt verwachten. Welnu als we de berichten mogen geloven geeft het weer in Schotland nauwelijks een aanknopingspunt. Een goede week geleden was de temperatuur in het gebied waar we doorheen zullen reizen omstreeks 23 graden. En afgelopen dinsdag was er ca 10 centimeter sneeuw gevallen (waardoor een stel Belgen in moeilijkheden was gekomen). Het verkeer was een chaos geweest. Deze extremen werden door het verkeersbureau zeer blij ontvangen: het demonstreerde maar weer eens hoe wisselvallig het weer in Schotland kan zijn.
Volgens de weersverwachtingen van nu zou de sneeuw weer moeten zijn verdwenen. De temperatuur is ongeveer even hoog als in Nederland. En voor het weekend en daarna verwacht men blijkbaar een zelfde soort weer als nu.
Weinig aanknopingspunten dus voor de mee te nemen kleding. Dus ga ik maar uit van mijn beproefde meerlagen systeem: veel niet al te dikke lagen kleren over elkaar heen, waarvan ik de meeste kan uitlaten afhankelijk van de weersomstandigheden. We zullen zien. Ook dat is een verrassing.
En inmiddels is de koffer ingepakt.
Morgen gaan we naar Amsterdam. Het verkeer van en naar de hoofdstad heeft de afgelopen weken vrijwat moeilijkheden en vertraging gehad - ook afgelopen dinsdag was het rondom Schiphol een chaos als gevolg van een aanrijding. Om problemen daarmee te voorkomen gaan we vast morgen op stap en begint gewoon onze vakantie een dag eerder. Als we nu niet op tijd zijn voor ons vliegtuig hebben we ons of verslapen of het hotel is afgebrand. De afstand van hotel tot vertrekhal is ongeveer vijftig meter.
Het meest normale antwoord is natuurlijk: dat hangt van het weer af dat je kunt verwachten. Welnu als we de berichten mogen geloven geeft het weer in Schotland nauwelijks een aanknopingspunt. Een goede week geleden was de temperatuur in het gebied waar we doorheen zullen reizen omstreeks 23 graden. En afgelopen dinsdag was er ca 10 centimeter sneeuw gevallen (waardoor een stel Belgen in moeilijkheden was gekomen). Het verkeer was een chaos geweest. Deze extremen werden door het verkeersbureau zeer blij ontvangen: het demonstreerde maar weer eens hoe wisselvallig het weer in Schotland kan zijn.
Volgens de weersverwachtingen van nu zou de sneeuw weer moeten zijn verdwenen. De temperatuur is ongeveer even hoog als in Nederland. En voor het weekend en daarna verwacht men blijkbaar een zelfde soort weer als nu.
Weinig aanknopingspunten dus voor de mee te nemen kleding. Dus ga ik maar uit van mijn beproefde meerlagen systeem: veel niet al te dikke lagen kleren over elkaar heen, waarvan ik de meeste kan uitlaten afhankelijk van de weersomstandigheden. We zullen zien. Ook dat is een verrassing.
En inmiddels is de koffer ingepakt.
Morgen gaan we naar Amsterdam. Het verkeer van en naar de hoofdstad heeft de afgelopen weken vrijwat moeilijkheden en vertraging gehad - ook afgelopen dinsdag was het rondom Schiphol een chaos als gevolg van een aanrijding. Om problemen daarmee te voorkomen gaan we vast morgen op stap en begint gewoon onze vakantie een dag eerder. Als we nu niet op tijd zijn voor ons vliegtuig hebben we ons of verslapen of het hotel is afgebrand. De afstand van hotel tot vertrekhal is ongeveer vijftig meter.
Schotland - surprise reis.
Onze reis naar Schotland heeft nog steeds het karakter van een verrassing. Goed in de loop van de afgelopen weken zijn een aantal dingen wat helder geworden. Zo weten we dat we zaterdag vertrekken rond de middag en ongeveer anderhalf uur later aankomen op het vliegveld van Edinburgh. Door het tijdverschil met Schotland is het daar pas een half uur later. We hebben ook de adressen van de hotels/B&B adressen waar we zullen verblijven. Dat op zich zelf geeft de mogelijkheid om via Google-Maps de reis ongeveer in kaart te brengen. Daaruit komen een paar dingen naar voren: de afstanden die we per dag afleggen zijn (volgens Google) niet al te groot. Er is dus tijd genoeg om onderweg uit te stappen en dingen te bekijken. Of zich de gelegenheid daartoe zal voordoen is vooralsnog onduidelijk, evenals de vraag wat we dan kunnen bekijken. Wat ook blijkt: het tracé gaat niet via de (grote) steden. Uit niets blijkt dat we een blik kunnen werpen op Edinburgh zelf, dan wel op Aberdeen of Glasgow.
Dat komt onder meer door de mededelingen die we wel hebben gekregen: één kleine koffer voor ons beiden samen. Handbagage wel toegestaan. Er is een (klein) autootje met chauffeur. We hoeven dus niet zelf te rijden. En de mededeling van Benna: je weet niet wat je ziet als je in Edinburgh aankomt. Het ziet ernaar uit dat Benna en Freerk al veel voorpret hebben gehad met de organisatie.
Maar het kan niet anders dan dat wij speculeren. Een klein autootje met chauffeur. Stel je voor de Austin mini, zoals we die zelf hadden in 1963. Als we daarin moeten met chauffeur, dan blijft er inderdaad niet veel ruimte over. Ook niet voor een flinke koffer. En in- en uitstappen voordegeen die achterin moet zitten zou voor zo'n auto niet meer het genoegen zijn van 50 jaar geleden. Dat is het eerste beeld. Maar een kleine auto met chauffeur is natuurlijk equivalent met de beperkte ruimte voor een passagier in een (mini)bus. Dat zou een veel meer voor de hand
liggend beeld opleveren. Maar in die situatie is dan onze vrijheid om reisonderbrekingen te plannen of te regelen meteen beperkt.
Surprise!
Dat komt onder meer door de mededelingen die we wel hebben gekregen: één kleine koffer voor ons beiden samen. Handbagage wel toegestaan. Er is een (klein) autootje met chauffeur. We hoeven dus niet zelf te rijden. En de mededeling van Benna: je weet niet wat je ziet als je in Edinburgh aankomt. Het ziet ernaar uit dat Benna en Freerk al veel voorpret hebben gehad met de organisatie.
Maar het kan niet anders dan dat wij speculeren. Een klein autootje met chauffeur. Stel je voor de Austin mini, zoals we die zelf hadden in 1963. Als we daarin moeten met chauffeur, dan blijft er inderdaad niet veel ruimte over. Ook niet voor een flinke koffer. En in- en uitstappen voordegeen die achterin moet zitten zou voor zo'n auto niet meer het genoegen zijn van 50 jaar geleden. Dat is het eerste beeld. Maar een kleine auto met chauffeur is natuurlijk equivalent met de beperkte ruimte voor een passagier in een (mini)bus. Dat zou een veel meer voor de hand
liggend beeld opleveren. Maar in die situatie is dan onze vrijheid om reisonderbrekingen te plannen of te regelen meteen beperkt.
Surprise!
zondag 18 maart 2012
wormen
Tussen het kasteel in Esquelbecq en de Rue des Chaines ligt een miniatuurpark annex klootschietbaapn dat in de afgelopen jaren flink. Is opgeknapt. Er loopt nu een geasfalteerd wandelpad, waarlangs je op de markt kunt komen. Vanmorgen lagen op dat pad veel wormen. Een gevolg van de regen in de afgelopen nacht. Nu zal dat niemand verwonderen. Hdt is een bekend verschijnsel dat wormen door de regen naar boven komen. Maar waarom eigenlijk. Vluchten ze voor het water, worden ze door de waterdruk omhoog gestuwd?
Wormen zijn wonderlijke dieren. Wouter die bij gereedmaken terreinen werkte vertelde wel dat hij eens veel moeite had gehad om een voetbalveldje van gras te voorzien omdat in de grond de verkeerde soort wormen zat. De wormen ploegden het veld voortdurend om.
Wat me van de wormen op het asfalt onder me opviel was dat ze zover van de rand lagen. Hadden ze zover gekropen? Waren ze door de regen weggespoeld? Ze lagen er nu bij of ze op sterven na dood waren. Hun situatie leek hachelijke. Toen ik terug kwam van de bakker waren er al heel wat minder. Vermoedelijk was een deel al opgegeten door de vogels. Die zullen wel blij geweest zijn met de schoongewassen maaltijd.
Wormen zijn wonderlijke dieren. Wouter die bij gereedmaken terreinen werkte vertelde wel dat hij eens veel moeite had gehad om een voetbalveldje van gras te voorzien omdat in de grond de verkeerde soort wormen zat. De wormen ploegden het veld voortdurend om.
Wat me van de wormen op het asfalt onder me opviel was dat ze zover van de rand lagen. Hadden ze zover gekropen? Waren ze door de regen weggespoeld? Ze lagen er nu bij of ze op sterven na dood waren. Hun situatie leek hachelijke. Toen ik terug kwam van de bakker waren er al heel wat minder. Vermoedelijk was een deel al opgegeten door de vogels. Die zullen wel blij geweest zijn met de schoongewassen maaltijd.
woensdag 1 februari 2012
Vasalis
Een koude winteravond bij Oncle Jean. Er is een inleiding over M.Vasalis gehouden door Maaike Meijer, schrijfster van de biografie over M. Vasalis. In aanmerking genomen het betrekkelijk weinig omvangrijke dichtwerk van Vasalis lijkt de biografie disproportioneel groot. Het is een kloek boek van ca 900 bladzijden.
De inleiding maakt duidelijk dat het schrijven van de biografie eigenlijk een zeer moeilijke zaak was. Immers Vasalis vond dat haar werk niet kon worden afgeleid uit haar biografie - ze was dan ook niet zo'n liefhebber van een biografie over haar. Haar gedichten zei Meijer konden niet en moesten dan ook niet biografisch verklaard worden. In de biografie had ze dan ook gepoogd dat wat boven de biografische context uitsteeg, het extra, te benadrukken. Of ze daarin geslaagd is weet ik (nog) niet, want ik heb de biografie die we wel hebben niet gelezen en de vraag is of ik er aan toe zal komen.
De rode draad door alle gedichten zegt Meijer is de feitelijke worsteling met de realiteit en wat daarbuiten ligt. De vraag naar wat ervoor was en wat erna komt. Dat er is dan blijkbaar dit leven. Het lijkt een poging het leven, onze werkelijkheid te zien in een groter geheel en desondanks het hier en nu niet te kunnen veranderen.
Het is een beeld dat me niet onmiddellijk weer loslaat. In mijn eigen beleving van de werkelijkheid bestaan momenten waarin de werkelijkheid zich splitst in een deel waarin ik zelf zit te kijken naar een deel dat een eigen zelfstandigheid lijt te bezitten. Een moment bij een concert in de halfduistere zaal kijk ik naar de handen van de muzikanten die een eigenheid krijgen en zelfstandig bewegen zonder relatie met de mensen waaraan ze vast moeten zitten of de muziek die ze moeten vertolken.
Het ik en wat daarbuiten ligt, soms een schijnbare tweeheid.
De inleiding maakt duidelijk dat het schrijven van de biografie eigenlijk een zeer moeilijke zaak was. Immers Vasalis vond dat haar werk niet kon worden afgeleid uit haar biografie - ze was dan ook niet zo'n liefhebber van een biografie over haar. Haar gedichten zei Meijer konden niet en moesten dan ook niet biografisch verklaard worden. In de biografie had ze dan ook gepoogd dat wat boven de biografische context uitsteeg, het extra, te benadrukken. Of ze daarin geslaagd is weet ik (nog) niet, want ik heb de biografie die we wel hebben niet gelezen en de vraag is of ik er aan toe zal komen.
De rode draad door alle gedichten zegt Meijer is de feitelijke worsteling met de realiteit en wat daarbuiten ligt. De vraag naar wat ervoor was en wat erna komt. Dat er is dan blijkbaar dit leven. Het lijkt een poging het leven, onze werkelijkheid te zien in een groter geheel en desondanks het hier en nu niet te kunnen veranderen.
Het is een beeld dat me niet onmiddellijk weer loslaat. In mijn eigen beleving van de werkelijkheid bestaan momenten waarin de werkelijkheid zich splitst in een deel waarin ik zelf zit te kijken naar een deel dat een eigen zelfstandigheid lijt te bezitten. Een moment bij een concert in de halfduistere zaal kijk ik naar de handen van de muzikanten die een eigenheid krijgen en zelfstandig bewegen zonder relatie met de mensen waaraan ze vast moeten zitten of de muziek die ze moeten vertolken.
Het ik en wat daarbuiten ligt, soms een schijnbare tweeheid.
zaterdag 21 januari 2012
De wet van behoud van ellende
Al in mijn tijd op de HBS werd ons voorgehouden dat energie nooit verloren gaat. Dat werd meer formeel neergelegd in de wet van behoud van energie. Later toen ik probeerde thuis te raken in de geheimen van de organisatiekunde werd - met een variant op die wet - gesproken over de wet van behoud van ellende. Die wet ging over het verschijnsel dat je weliswaar hard kunt reorganiseren maar dat als je na verloop van tijd om je heen kijkt de situatie even ongeorganiseerd is als voorheen.
Onder omstandigheden een ontmoedigend verschijnsel, maar het geeft ook wel eens troost.
En zo:
Freerk kwam de kamer binnen en zei:
- Zit je te slapen?
Nee, ik zit een aantal dingen te overwegen. Zo bedenk ik dat ik een inleiding moet maken over dit boek - een boek dat op dat moment naast me lag, maar tegelijk bedenk ik dat ik een beetje orde wil brengen in de bestanden op mijn computer, want eigenlijk maak ik iedere keer dat ik van plan ben mijn computer te herinstalleren eerst een backup van alle bestanden. zodat ik nu ik weet niet hoeveel kopieën van al die bestanden heb. En ondertussen zit ik te kijken naar de tv en bedenk dat ik die eigenlijk wil vervangen...
- Maar je herinstalleert dan die kopieën niet?
- Nee daar heb ik trouwens ook slechte ervaringen mee.Er gaat iedere keer iets mee mis.
- Tja zegt Freerk, en hij begint met een verhaal over de dingen die hij eigenlijk opnieuw wil doen, omdat de opzet tot dusver onvoldoende systematisch is. Bij het beheren van zijn programmatuur op diverse servers blijkt dat iedere klant eigenlijk weer in details een verschillende versie van zijn programma hebben. Aanpassingen die om wat voor reden dan ook nodig zijn betekenen daardoor aanpassingen op een groot aantal servers. Een hoop overbodig werk als... Maar als je bezig bent met je poging het geheel opnieuw op te zetten wordt je voortdurend gestoord door incidenten in de omgeving zowel privé als zakelijk.
Ik denk plotseling aan onze buurvrouw die zegt: ik heb nu wel 2000 foto's op mijn computer, maar als ik er eentje wil hebben weet ik niet waar ik hem kan vinden. Ze is vol bewondering voor mij dat ik mijn foto's zomaar terug kan vinden.
Ik ga daar maar niet op in, want ik heb een systeem en daarbij helpt me het fotobeheerprogramma dat ik gebruik. Ik kan elke foto voorzien van diverse labels, voor de plaats de gelegenheid de personen die op de foto voorkomen. Alleen: het bijhouden van dat systeem vergt aandacht; ik moet met de hand al die foto's voorzien van een label. En vooral in perioden van veel foto's, zoals bijeenkomsten partijen feestelijke gebeurtenissen, reizen, etc. moet ik constateren dat ik wel eens in gebreke blijf en niet alle foto's van de nodige labels voorzie. En zo is mijn verzameling documenten een redelijke chaos, mijn verzameling foto's min of meer geordend en al met al moet ik constateren dat ik voor het beheren van mijn eigen chaos eigenlijk systematischer zou moeten zijn dan ik ben: ik neem onder alle omstandigheden mezelf mee. Hier heerst de wet van het behoud van ellende.
Maar vanmorgen kwamen we bij Bart en die vertelde dat hij zijn foto's in zijn foto beheerprogramma van labels voorzag en zo met een enkele klik alle foto's van Margriet tevoorschijn kon toveren. Kijk dat zou ik ook willen. En eigenlijk kan ik dat ook - al heb ik niet zoveel foto's van Margriet - alleen ben ik er vrijwel zeker van dat mijn selectie niet compleet zal zijn.
Onder omstandigheden een ontmoedigend verschijnsel, maar het geeft ook wel eens troost.
En zo:
Freerk kwam de kamer binnen en zei:
- Zit je te slapen?
Nee, ik zit een aantal dingen te overwegen. Zo bedenk ik dat ik een inleiding moet maken over dit boek - een boek dat op dat moment naast me lag, maar tegelijk bedenk ik dat ik een beetje orde wil brengen in de bestanden op mijn computer, want eigenlijk maak ik iedere keer dat ik van plan ben mijn computer te herinstalleren eerst een backup van alle bestanden. zodat ik nu ik weet niet hoeveel kopieën van al die bestanden heb. En ondertussen zit ik te kijken naar de tv en bedenk dat ik die eigenlijk wil vervangen...
- Maar je herinstalleert dan die kopieën niet?
- Nee daar heb ik trouwens ook slechte ervaringen mee.Er gaat iedere keer iets mee mis.
- Tja zegt Freerk, en hij begint met een verhaal over de dingen die hij eigenlijk opnieuw wil doen, omdat de opzet tot dusver onvoldoende systematisch is. Bij het beheren van zijn programmatuur op diverse servers blijkt dat iedere klant eigenlijk weer in details een verschillende versie van zijn programma hebben. Aanpassingen die om wat voor reden dan ook nodig zijn betekenen daardoor aanpassingen op een groot aantal servers. Een hoop overbodig werk als... Maar als je bezig bent met je poging het geheel opnieuw op te zetten wordt je voortdurend gestoord door incidenten in de omgeving zowel privé als zakelijk.
Ik denk plotseling aan onze buurvrouw die zegt: ik heb nu wel 2000 foto's op mijn computer, maar als ik er eentje wil hebben weet ik niet waar ik hem kan vinden. Ze is vol bewondering voor mij dat ik mijn foto's zomaar terug kan vinden.
Ik ga daar maar niet op in, want ik heb een systeem en daarbij helpt me het fotobeheerprogramma dat ik gebruik. Ik kan elke foto voorzien van diverse labels, voor de plaats de gelegenheid de personen die op de foto voorkomen. Alleen: het bijhouden van dat systeem vergt aandacht; ik moet met de hand al die foto's voorzien van een label. En vooral in perioden van veel foto's, zoals bijeenkomsten partijen feestelijke gebeurtenissen, reizen, etc. moet ik constateren dat ik wel eens in gebreke blijf en niet alle foto's van de nodige labels voorzie. En zo is mijn verzameling documenten een redelijke chaos, mijn verzameling foto's min of meer geordend en al met al moet ik constateren dat ik voor het beheren van mijn eigen chaos eigenlijk systematischer zou moeten zijn dan ik ben: ik neem onder alle omstandigheden mezelf mee. Hier heerst de wet van het behoud van ellende.
Maar vanmorgen kwamen we bij Bart en die vertelde dat hij zijn foto's in zijn foto beheerprogramma van labels voorzag en zo met een enkele klik alle foto's van Margriet tevoorschijn kon toveren. Kijk dat zou ik ook willen. En eigenlijk kan ik dat ook - al heb ik niet zoveel foto's van Margriet - alleen ben ik er vrijwel zeker van dat mijn selectie niet compleet zal zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)