Hotels

Ze zijn er nog die hotels in Frankrijk, waar je met de trap naar je kamer moet en met een langzamerhand ouderwetse sleutel de deur opent. Waar de waard 's avonds om 8 uur de bar en daarmee het hotel op slot doet (met uitzondering van de gasten ingang) en waar het ontbijt bestaat uit koffie of thee en een stuk stokbrood plus jam. Zo'n hotel hadden we in Autun. In het centrum van de stad maar wel met wifi. En dat voor een prijs van € 43 per nacht.
We gingen vanuit Autun naar Avignon. Zo'n 400 km en voor het eerst zagen we deze week de zon. Het was weliswaar niet warm, maar de zon scheen een groot deel van de weg. Pas na Lyon moesten de ruitenwissers weer aan het werk. Bonnie zocht een hotel op 800 meter van het centrum dachten we, maar we reden desondanks ons zelf vast in de nauwe straatjes. Uiteindelijk vonden we een plek wat buiten het centrum van Avignon. We konden met de bus naar het centrumen leipen vandaar naar het pausenpaleis en de bekende pont, die sinds de 17e eeuw al niet meer de Rhône overspant, niet bestand tegen het geweld van de rivier.
Het pauspaleis, vermocht ons niet bijster te imponeren, het leek al met al een oud gebouw dat zeer onpraktisch moet zijn in het gebruik. Het symboliseert overigens wel het gewelddadig karakter van de christelijke kerk met zijn hoge en dikke muren. We waren al met al blij dat we bij ons hotel terug waren.

Naar Autun

We zouden vandaag naar Mosson om een bezoekje af te leggen bij kennissen met een tweede huis. Maar toen we in Nivelles waren kregen we een sms-bericht waaruit bleek dat de gastheer en gastvrouw er niet zouden zijn. We hadden een dag extra en besloten naar Autun te gaan. Ik heb een zwak voor de Bourgogne en er is in Autun een oude kathedraal. Het weer ws niet veel beter dan gisteren, al waas het nu grotendeels droog. En toen we in de buurt van Arlon kwamen kwam er zelfs enigestructuur in het overigens egaal grijze wolkendek. We lunchten in Toul. Toul heeft ook een oude kathedraal die de vorige keer dat we hier waren heel erg een ruine was. Nu was er al een heleboel gerestaureerd. Het middenschip was nu zover dat er geen duiven meer rondliepen. Overigens moet er nog steeds een boel gedaan worden. Van Toul via secundaire wegen naar Autun. Dat kostte de hele middag (met Dijon in het spitsuur).
Een fatsoenlijk restaurant bleek om de hoek te liggen. La tête noir had mooie gekleurde borden. Echt iets voor Joan dacht Anneke die een foto nam van dit fraaie porcelein. Om te voorkomen dat het bestek op de foto zou detoneren legde ze dat weg. Op de foto ligt dat bestek nu een beetje onnatuurlijk aan de andere kant van het bord.

Autun

Autun heeft een oude kathedraal. Het schijnt dat Rollin hier de eerste bisschop was. Maar er zit een verhaal aan vast.Petrus die de rol van Maria Magdalena bij de vroege christenen maar half accepteerde stuurde haar met Maria en Lazarus aan boord van e=schip de Middellandse Zee op. Het schip kwam uiteindelijk aan in Frankrijk bij Sainte Marie de la Mer. Toen Lazarus overleden was kwamen zijn overblijfselen om onduidelijke redenen in Autun terecht.Daar werd de kathedraal naar hem genoemd en werden zijn overblijfselen begraven. Feit is dat er in Autun nog overblijfselen zijn uit de Romeinse tijd.
Het was vergeleken met buiten behaaglijk in de kerk, waar de sfeer verder werd verhoogd door orgelmuziek (uit een paar luidsprekers). Bovendien was toen we daar uitgekeken waren naast de kerk een vriendelijk restaurant "La Fiontaine" op deze hemelvaartsdag goed voor een kop koffie. Hiervandaan gingen we naar Le Creusot, een van de meest intrigerende plaatsen uit de Bourgogne. Met zijn tot museum omgebouwde Chateau de la Cristallerie, van oorsprong kristalfabriek van Marie-Antoinette, later het huis van de familie Schneider, groot industrieel en wapenfabrikant. Oud en nieuw zijn hier op wonderlijke manier gemengd.
Na onze lunch gingen we nog door naar La Boulaye, waar een levengrote boeddhistische tempel van de duizend boeddha's in het landschap van Bourgondië verrijst. Een wonderlijk verschijnsel.

Weer onderweg

We zijn op weg voor twee weken Frankrijk. Het is elf mei, de verjaardag van Adri. Volgens de traditie was het tijdens de geboorte van Adri verschrikkelijk koud weer. Maar vandaag rijdend door België in een stromende regen, wordt het via de regen regelmatig herhaald: het is de koudste 11e mei sinds het begin van de registratie in België. De temperatuur is vandaag niet boven de zeven graden uitgekomen.
Het was al met al een vermoeiende dag, want vanmiddag had ik nog de bijeenkomst van het Van Staveren Genootschap, met een inleiding van Pieter Smits over de Hugenoten. Het was een goed verhaal, maar dat mocht je van Pieter als oud docent ook wel verwachten. Het sloot trouwens aardig aan op het verhaal over Erasmus van Sjaak vorige maand. Pieter had er trouwens op gerekend dat hij bijtijds op moest houden. Want hij had aansluitend op de bijeenkomst nog een afscheidsreceptie. Daardoor konden wij ook bjtijds op pad: om kwart voor vijf reed Anneke weg. Aanvankelijk ging het vlot, maar in de buurt van Brasschaat liep het vast met een file die zich zou uitstrekken tot de Kenndytunnel. Zover hoefden we niet, maar ook de E40 naar Brussel zat vol. Zodat we stapvoets verder gingen tot op de Brusselse ring. Het was zeer vermoeiend. Het was inmiddels zeven uur, de benzine was bijna op en we hadden nog niet gegeten. Uiteindelijk een benzinepompmet wegrestaurant. Wat gaan we nu doen?
We besloten de aanwijzingen van Bonnie te volgen naar een hotel langs de route en kwamen uit in Nivelles.

Asbest (2)

Je kunt het moeilijk goed doen. Nadat de asbest was verwijderd moest er een nieuw plafond aangebracht worden op de plaats waar de asbest had gezeten. Daarvoor werd gips gebruikt maar omdat de brandwerende eigenschappen van asbest veel beter zijn dan die van gips moesten er twee lagen gips worden aangebracht waar eerst een laag asbest voldoende was. Het gips werd aangevoerd in platen van 1 bij twee meter (naar schatting). Twee van die platen konden net in de lift diagonaal opgesteld.
Om de platen te bevestigen werden houten latten naar boven gebracht in lengtes van vier meter. Dat ging niet in de lift dus werden de latten met de hand omhoog gestoken tussen de trappen van het trappenhuis door. Met de hand en tien verdiepingen hoog.
Dat zou ik anders doen zei de heer R. Ik zou een kraan naast de flat zetten en dan alles op het dak zetten. Het weer was tamelijk wisselvallig en het leek me niet hlemaal wenselijk om een lading platen gips op het dak te leggen in de regen en misschien was het ook niet zo goed om het gips tegen natte latten te bevestigen. Maar dat was niet het probleem van meneer R. die zich ergerde aan het feit dat alle materiaal langs zijn voordeur werd vervoerd. Ik had bewondering vaoor de beide mannen die het materiaal naar boven vervoerden. Ze konden per keer twee gipsplaten in de lift vervoeren. Ca zestig platen dertig keer met de lift op en neer, zware onhandige platen. Vermoedelijk hadden zij het ook plezieriger gevonden om het materiaal met een hoogwerker op het dak gezet te krijgen. En misschien was de kraan die dag niet beschikbaar of te duur voor zo'n klein klusje. Ik heb het niet gevraagd.
Maar meneer R. en mevr. B. van 10 en 10a mopperden dat de boel zo vuil werd en de muren beschadigd en ...
Ik kreeg het allemaal nog een keer te horen op de afscheidsreceptie van de huisarts, want veel van de inwoners van ons dorp hebben dezelfde huisarts. Voor zover je een huisarts kunt hebben natuurlijk.
Enfin de klus is klaar en niemand moppert meer, behalve ik natuurlijk, want ik ben maar matig tevreden over de kwaliteit van de afwerking daar boven.

Asbest

Het zat er aan te komen. De onderhoudsmonteur van de liften in ons dorp had al gedreigd niet meer te zullen komen als er niet iets werd gedaan aan de asbestplafonds in de dakopbouw. Een heikele zaak want je mag dat asbest niet zelf weghalen. En ook niet zonder vergunning. Maar uiteindelijk was alles geregeld en half maart kwam de aannemer voor het verwijderen van het asbest. Dat moest aangekondigd worden. maar toen de aankondiging in de lift hing, staken enkele bewoners de grijze hoofden bij elkaar en wendden zich uiteindelijk tot mij met de vraag odf dat niet gevaarlijk was. Want als er één asbest vezeltje in je longen kwam kon je wel dood gaan.
Ik zei natuurlijk dat het allemaal zeer veilig was. Want ik had even gekeken op het dak waar twee man bezig waren: ze hadden de naden van het luik naar het dak afgeplakt, een kast gebouwd om de machine van de lift en ook daarvan de naden afgeplakt met plakband. Buiten voor de deur naar het dak stond een hele installatie die een onderdruk onderhield in de de dakopbouw en die voorzag in een sluis waarin de asbestmannen hun speciale kleding konden aantrekken. Als ze na maximaal twee uur de ruimte weer verlieten trokken ze in die sluis hun speciale pakken weer uit, gingen onder de douche en trokken hun gewone kleren weer aan voor ze in de buitenlucht op het dak verschenen.
De dames waren er desondanks niet gerust op.
Toen de asbest verwijderd was kwam een speciale laborant die een machine gedurende twee uur in de dakopbouw zette om te meten of er nog resterend asbest aanwezig was. Hij mat twee deeltjes asbest per eenheid, ruim onder de toegestane grens van 13 eenheden.
Ik heb de dames niet meer gesproken: zouden ze gerust gesteld zijn geweest?

Democratie en zo

Van Mierlo is dood. Daarmee verdwijnt een van de weinigen die zich druk maakte over de democratie en deszelfs teloorgang of ondermijning of hoe u het verder ook wilt formuleren. Want onze democratie wordt voortdurend bedreigd. O, op goede gronden, dat wel. Denk bijv. aan het gemak waarmee wij voortdurende inbreuken op onze vrijheid accepteren door incidenten te hanteren als handvat voor algemene regelgeving. Maar ik wil het daar even niet over hebben.
Hoe alert is D66 nu? Ik denk aan de manier waarop de grootmachten op software en computer gebied - zoals Microsoft en Google - onze gegevens verzamelen en ons gedrag controleren. In Linux Planète van februari las ik over de 7 zonden van commerciële software en dan met name Microsoft Windows alle computer gebruikers aantast door: zich op te dringen in het privé leven, de opvoeding te vervuilen, de gebruikers op te sluiten, zich niet te houden aan de normen, misbruik makend van hun monopolie positie, door digitale sleutels DRM aan te brengen en de veiligheid van hun gebruikers in gevaar te brengen. Deze zaken zijn door de Free Software Foundation, neergelegd in een brief en al reeds verstuurd aan de top 500 uit Fortune.
Ik hoef hier niet al te uitgebreid bij stil te staan. Het is bekend dat het ook in Nederland moeite kost om een computer te kopen die niet al bij voorbaat een voor geïnstalleerde versie van MS Windows bevat, dat de computer daardoor al zo'n € 100 duurder is dan nodig, dat een DVD met Windows slechts op één computer kan worden geïnstalleerd, enz.
Hoe staat D66 hier eigenlijk tegenover? Tot dusver heb ik zeker in Breda nog niemand enige actie zien of horen ondernemen om de open software te propageren en te gebruiken, hoewel dat officieel beleid van onze overheid is.
Nog even een voorbeeld van het misbruik dat Microsoft Windows maakt van zijn monopolie positie: Zo nu en dan komt men iemand tegen die OpenOffice gebruikt, maar het open-document-format wordt nog steeds niet ondersteund door MS-Office. De gebruiker van OpenOffice doet er dan ook nog steeds goed aan alle documenten die hij naar anderen stuurt om te zetten in MS formaat. (N.B. OpenOffice is gratis en heeft dezelfde mogelijkheden als MsOffice dat tegen een prijs van € 155, vooraf geïnstalleerd wordt; als u het als afzonderlijk pakket koopt betaalt u bijna € 400).
(N.B. dit blog draait onder Google!)

Regelgeving 2

Het zou - in aansluiting op mijn vorige bericht - een waar genot zijn als één kabinet of één gemeenteraad na de verkiezingen besloot een bestuursperiode geen nieuw beleid toe te voegen. Er is beleid genoeg. Het zal wel niet gebeuren. Nieuw of aanvullend beleid eist regels en regels vragen om handhaving. Handhaven kost geld, ambtenaren, kantoren en wat daar allemaal bijhoort. Hoe minder regels hoe gemakkelijker te handhaven. Ik durf de stelling aan dat het gemakkelijkst te handhaven zijn die regels die er niet zijn. Voor een extreem voorbeeld als er geen maximum snelheid bestaat op de snelweg zal er niemand zijn die de maximum snelheid overtreedt. Handhaven kost dan niets. Laat ik duidelijk zijn: ik pleit er niet voor om de snelheidslimiet af te schaffen. Het gaat om het principe: als er geen regel is kun je hem niet overtreden en valt er niets te handhaven. Zijn er regels die we zonder problemen af kunnen schaffen?
We moeten ons realiseren dat er in de Nederlandse regelgeving twee principes een belangrijke rol spelen: het ene is gelijkberechtiging of wel: gelijke monniken gelijke kappen. Het andere is het draagkracht principe: de sterkste schouders de zwaarste lasten. Laat ik me even beperken tot het draagkrachtprincipe. Hoewel het alleszins redelijk klinkt is het louter van draagkracht koppelen aan de hoogte van het inkomen grote onzin en de bron voor veel nutteloze en nodeloze regelgeving. Draagkracht is niet - althans zeker niet in de eerste plaats een kwestie van hoveelheid geld maar een kwestie van hoe men met zijn geld omgaat of kan omgaan. Laten we om de gedachten te bepalen eens kijken naar een tweetal problemen die al lange tijd de gemoederen bezig houden. Het gebrek aan betaalbare woningen en de hoogte van de uitkeringen. En laten we dan tevens constateren dat als iemand met een uitkering gaat samenwonen met iemand anders met een inkomen hij (of zij) gestraft wordt voor het doelmatig gebruik van de beschikbare woningvoorraad en op zijn of haar uitkering gekort wordt. Het handhaven van het draagkracht principe in deze situaties nodigt uit tot overtreding van de regels en roept een onnodig groot ambtenaren apparaat in het leven voor controle en handhaving. Kort mensen niet op hun uitkering omdat ze gaan samenwonen (afschaffen van de regel) dan is het handhaven er van een stuk eenvoudiger.

Regelgeving

De verkiezingen naderen en ik denk niet dat ik in staat ben de uitkomst op enigerlei wijze te beïnvloeden. Maar de verschillende partijen die zich opmaken voor de strijd praten allemaal over de noodzaak om in de komende bestuursperiode te bezuinigen of op een andere manier te zorgen dat de tering en de nering van de overheid wat dichter bij elkaar komen. Dus hoe bezuinig je op de overheid? Een probleem dat al generaties van deskundigen heeft bezig gehouden. De eerste en de gemakkelijkste manier is dan om het aantal ambtenaren te verminderen. Ook dat heeft men al sinds jaar en dag geprobeerd, maar met een uiterst gering resultaat. Een belangrijke factor is dat iedere overheid beleidgeil lijkt te zijn. Er is geen regering, geen kabinet, geen gemeenteraad en geen college dat niet onmiddellijk na aanstelling probeert beleidsvoornemens te uiten en te realiseren. Een volledig funest mechanisme.

De winter duurt al te lang

Officieel behoort februari tot de wintermaanden. Maar als de winter een aantal weken heeft geduurd hoeven we wat mij betreft niet te wachten tot er een record aantal winterse dagen is geweest om het voorjaar te verwelkomen. Ik ben nooit zo'n liefhebber geweest van sneeuw en de afgelopen weken herhaalden de sneeuwbuien zichzelf wel erg vaak. En vanuit mijn standpunt gezien zitten we nog gunstig in West-Brabant. Meer naar het oosten en noorden moet het kouder en witter zijn. Sinds we tegen het "constructiefoutje" zijn aangelopen voel ik me ook niet erg gerust als het vriest. Ik moet regelmatig het dak op om te controleren of zich nieuwe ijspegels hebben gevormd.
Gelukkig: gisteren en vandaag was in ieder geval overdag de temperatuur aanzienlijk boven nul. Zou het voorjaar nu snel komen? Na de carnaval zei Benna optimistisch. Dat is volgende week. Maar dit jaar krijgt het carnavalsweekend een wat ander, maar wel degelijk feestelijk tintje.