Vliegen

Gewoonlijk zijn er weinig vliegen in ons dorp. Wij komen er in het voor- of najaar wel eens een tegen, maar die zijn kennelijk verdwaald en aan het eind van hun leven. Ze vliegen meestal traag en laten zich gemakkelijk vangen. Het was dan ook opmerkelijk dat mevr B. meldde dat ze zoveel vliegen had in haar slaapkamer. Ik kwam eens kijken - want in mijn rol van lid van de technische commissie kan ik overal komen kijken - en inderdaad er zat eigenlijk een hele zwerm vliegen in die slaapkamer. Nu bleek me ook dat de sponning van het slaapkamer raam een nogal grote opening vertoonde. Een korte remedie: we sloegen zoveel mogelijk vliegen dood en mevr. B. liet haar raam opnieuw kitten. Dat was nu al verscheidene maanden geleden.

Maar onlangs bleek dat de vliegenplaag bij mevr B. nog niet was geëindigd. Bovendien bleek bij onze maandelijkse rondgang dat ook in de liftmachinekamer een ongewoon groot aantal vliegen rondvloog. Hier moest ingegrepen worden, maar hoe? De gemeente bellen en de ongediertebestrijding laten komen? Dat leek tamelijk overdreven.

Maar op een verjaardagsfeestje hoorden we van iemand die haar tuintje met verse koemest had bewerkt en daaraan een overdaad aan vliegen had overgehouden. Ze was naar de boerenbond gegaan en had daar een zak met spul gehaald waar de vliegen op af bleken te komen: weg vliegen. Dat leek een goed plan. Ik ging dus naar de boerenbond kocht twee van die zakken en las de gebruiksaanwijzing. Temperatuur 24- 25 is het beste, dus in de zon hangen, maar alles wees erop dat de zak eigenlijk het beste buiten kon hangen. Is het wel goed om zo'n zakje bij mevr B. in de slaapkamer te hangen? Laat ik maar beginnen met de liftmachinekamer en bezien wat daarvan het resultaat is.

Altijd in het weekend

De begrafenis van Toon was op zaterdag om half elf. Tijd genoeg om eerst de wekelijkse boodschappen te doen. Dus toen ik tegen half tien de auto weer had geparkeerd, ging ik naar boven om me om te kleden. Er was tijd genoeg, maar rekening houdend met de mogelijkheid dat het druk zou zijn in Teteringen en daardoor het vinden van een parkeerplaats moeilijk, gingen we om tien voor tien naar beneden, stapten in de auto en ik startte de motor, althans dat was de bedoeling. Maar al wat er kwam was een gierend geluid. Dat bleef zo, ook toen ik met een geleerd gezicht onder de motorkap keek en zag dat de v-snaren er in ieder geval goed uitzagen. Het kwam ongelukkig uit, want maandag had ik een afspraak in Loosdrecht. Als de auto niet voor het weekend werd gerepareerd, moest daar ook iets aan gedaan worden. Gelukkig was de buurman thuis en die bracht ons naar Teteringen, met de belofte klaar te staan als we hem belden. Dit had het bijkomende voordeel dat we geen parkeerplaats hoefden te zoeken. We konden rustig de kerk inlopen, het condoleance register tekenen en aanschuiven in de banken die langzamerhand gevuld werden. Het werd een traditionele mis, met koor. Ook verder was de traditie in ere gehouden. De dragers van de kist waren de buren uit het buurtje Hoeveneind-Stidstraat. Er zou een heleboel te zeggen zijn over de de levensloop van Toon en de tegenslagen die hij met zijn gezondheid had gehad, maar dat is een apart verhaal. Het had zijn geloof niet aangetast en zoals in de rouwkaart was aangegeven: hij hoopte Nel aan gene zijde weer te zien. De kerkgangers liepen na de dienst achter de kist naar het kerkhof aan de overkant van de straat in de stromende regen, zodat het moeilijk was om de paraplu's uit elkaar te houden. En terwijl we van het kerkhof naar de dorpsherberg liepen bedacht ik dat ik toch op de een of andere manier contact moest zien te krijgen met de Hyundai hulpdienst. Mijn telefoon stond uit, het eerste werk was dan ook om die weer aan te zetten en het daarvoor geschikte nummer te bellen. Het was inmiddels kwart over twaalf, zodat ik de hulpdienst nog even tot kalmte moest manen, anders had die al binnen een half uur voor mijn deur gestaan, we spraken af om ongeveer half twee. Terwijl ik de telefoon wilde wegstoppen kreeg ik een voice-mail bericht binnen, dat mijn afspraak voor maandag werd verzet. De buurman was op tijd, maar had na ons telfoontje ruim een half uur werk gehad om naar de dorpsherberg te komen. De Oosterhoutse weg was één grote file in de richting Oosterhout. De hulpdienst kwam niet om half twee, maar om kwart voor drie. Iedereen leek wel in de auto te zitten. Toen de hulpdienst zich meldde had ik even een jack aangeschoten en was naar beneden gegaan. De man van de hulpdienst bekeek de situatie en keek net als ik gedaan had onder de motorkap. Hij nam een hamer en sloeg een paar keer tegen de startmotor, maar dat hielp niet erg veel. Of mijn dealer nog open was. Ik belde en kreeg te horen, dat men daar juist stond te overwegen de deuren dicht te doen. Maar als ik er in slaagde de auto daar voor de deur te zetten kon ik nog een vervangende auto meenemen. Ik vroeg de hulpdienstman om me naar de garage te brengen, maar zijn taak was zei hij om de auto weer op gang te brengen. Hij besloot de auto op zijn wegsleep wagen te trekken en hem er dan door zijn eigen gewicht weer af te laten lopen in de hoop dat dan de motor bij het opkomen van de koppeling aan zou slaan. Dat lukte. Nu kunt u naar de garage rijden zei hij en vertrok weer naar zijn volgende klus (of naar huis). Ik stapte in en belde de garage dat ik er aankwam. Nu mocht die motor niet meer afslaan... Op de singel stond ondertussen een file van een kleine kilometer die door de stoplichten goed in stand werd gehouden. Maar alles ging goed. Bij de garage werd ik geholpen aan een vervangende auto van hetzelfde type als die van ons. Ik kon zo wegrijden. Maar toen ik de parkeerplaats afdraaide zag ik dat het lampje met de benzinepomp brandde en dat de benzinemeter helemaal op nul stond. Dat ontbrak er nog maar aan dat ergens op de Beverweg de motor af zou slaan en ik de auto duwend naar de eerstvolgende pomp moest duwen. Had de vorige eigenaar hem helemaal leeg gereden? Had ik eigenlijk wel geld bij me? Door de acties van de hulpdienst was ik zonder autopapieren en zonder betaalpassen naar de garage gereden. En in mijn portemonnee? Daar zat niet veel meer in dan een of twee twee-eurostukken. Maar ook nu had ik geluk. Ik kwam bij de benzinepomp vlak bij ons huis, zette daar de auto neer en ging lopend naar huis om geld te halen. Ik liet de tank gedeeltelijk vullen en reed het laatste stuk naar huis. Alleen: door het afzeggen van mijn afspraak van maandag was de noodzaak om met de auto op pad te gaan eigenlijk verdwenen.

Ontbijt

Ontbijt Hotels bieden naast hun hotelkamers tegenwoordig ook een ontbijtbuffet aan. Dat is heel iets anders dan het ontbijt in de klassieke Franse hotels. Nu geen stukje stukbrood meer met een grote kom koffie, maar rijk aangeklede tafel, waar de gasten zich afvragen waar ze moeten beginnen en wat ze moeten kiezen deze dag. Zo ook hier in Oosterwolde. Veel cholesterol verhogende en anderszins verkeerde gerechten, bacon, scrambled eggs suikerbrood, krentenbrood, harde broodjes, zachte broodjes, gekookte eieren, kaas, ham, etc. Als aanvulling op al deze heerlijkheden aan het eind van de tafel de bekende bakjes met met "boter en echte boter". en om het goed te maken natuurlijk de bakjes becel

Ravenswoud

Het gezelschap dat zich in de loop van de zondagmorgen verzamelde in Ravenswoud kon niet nalaten commentaar te geven op de onvindbaarheid van het adres. De boerderij van onze gastheer ligt diep verscholen op zo'n 300 meter van de verharde weg aan een van de vaarten in Zuid-Oost Friesland. Onze gastheer zelf een oud-klasgenoot van Anneke is herstellende van een by-pass operatie aan zijn hart. Daar waar zijn borst is geopend - zijn borstbeen - wordt hij nog duidelijk gehinderd door de pijn. Maar overigens verzekert hij ons dat hij zich heel goed voelt. Naarmate het gezelschap zich verzamelt blijken al deze mensen van de jaargang 1940 - 1941 de nodige kwalen te hebben. De gesprekken vormen dan ook aanvankelijk een soort inventarisatie van de gezondheid. Ravenswoud is geen groot dorp en als je over de velden kijkt is hier - net als in de NO-polder nauwelijks iemand te zien. Er rijden wel groepjes fietsers langs . Want ook vandaag is het een zomerse dag die ons na verloop van tijd toch noopt de schaduw op te zoeken. Na de middag is er een excursie naar Vledder, naar het museum van valse kunst, een belevenis op zich. We worden rondgeleid door iemand die zich vermoedelijk heeft voorgesteld maar wier naam in de uitleg is verdwenen. Zij verteld over de vervalste kunst en kunstwerken en de vervalsers. Een boeiend verhaal. Ze vertelt ook dat lood niet meer mag gebruikt worden voor het vervaardigen van kristal. Het is de dood voor de kristalfabtieken, zegt ze. Ik neem nog maar een vogeltje van Kristal mee, je kunt nooit weten.

Lavendel

Onze reis naar het noorden van Nederland voert ons door de NO-polder. Aanleiding was een artikeltje over Viva Lavandula, een lavendel boerderij. In de NO-polder? Ja. Ergens aan een lange rechte weg - vanaf nummer 1 tot nummer 45, 6,5 km, in het dorp Marknesse ligt een boerderij, waar lavendel geteeld wordt. Het is moeilijk om in dit jaar meer ideale omstandigheden te vinden om tussen de lavendel bedden door te lopen. De zon schijnt, de temperatuur is al dagen boven de twintig. Er ontbreekt maar een ding: de lavendel is uitgebloeid, want het is 1 oktober. Maar er is wel een workshop - bestaat daarvoor eigenlijk een Nederlands woord? - een workshop in dit geval voor decoratief lavendelvlechten. Inderdaad een groepje van vijf vrouwen en een man staat onder leiding van een vrouw een soort doornenkronen te vlechten, of moeten het mandjes worden? Maar er sit weinig lavendel tussen het vlechtsel. Je kunt wellicht niet alles hebben. Voor het overige is het stil in deze omge ving. Je hoeft niet op zoke te zijn naar lavendel om van de ztilte te genieten, maar het helpt wel. Zelfs een tweetal passerende motorfietsen valt in de ruimte en de stilte nauwelijlks op. In het winkeltje wordt lavendel in alle mogelijke vormen verkocht: van lavendel in zakjes, tot lavendelzeep, -lotion en zelfs lavendel worst en lavendelkaas. De koffie (zonder lavendel) en taart (met) smaakt overigens goed.

Aangifte

Ons dorp heeft zoals ik al eerder geconstateerd heb twee straten. Op de begane grond is het dorp iets breder dan daarboven. Op de grens van beide gedeelten is er risico van lekkage. Daarom is op die grens een waterdichte voorziening aangebracht van loodslabben. Loodslabben zijn gewoon stroken lood van ca 1 mm dik die gedeeltelijk in de muur zijn ingebracht - als het goed is moeten de loodslabben doorlopen tot in de spauw. Maar lood in deze vorm is haast net zo gewild als koper. Dus ons dorp is net als de naburige dorpen bezocht door looddieven. Dat zie je niet onmiddellijk het lood is vanuit de woningen van ons dorp niet - of vrijwel niet te zien. Maar toen in de bij de bergingen lekkage werd geconstateerd was de oorzaak gauw gevonden. Het lood ca twintig centimeter breed was over een lengte van ongeveer 8,5 meter afgesneden. Dat valt onder de verzekering zei onze technische man. Ik zal een schadeformulier invullen. Als jij nou aangifte doet dan kan de aangifte meesturen met dit formulier. Nu is aangifte doen niet direct mijn verantwoordelijkheid, dus ik gaf de boodschap door aan de voorzitter. Dit verhaal is dus eigenlijk zijn verhaal. De voorzitter merkte al gauw dat deze diefstal niet via het internet kon worden aangegeven. Dus hij ging naar het politiebureau. Maar bij het politiebureau kreeg hij de mededeling dat een aangifte alleen gedaan kon worden bij een dartoe gemaakte afspraak. Dus onze voorzitter maakte een afspraak en gaf daarbij al zijn gegevens - behalve de details van de diefstal - op aan degeen die achter de balie stond. Uiteindelijk moest duidelijk zijn waarom en waarover de afspraak zou gaan. De afspraak werd gemaakt op donderdag voor de daaropvolgende maandagmorgen om 10.30. Dus de voorzitter vervoegde zich om half elf bij het politiebureau. Hij trof daar voor de balie een rij van mensen die aangifte kwamen doen. Omdat hij een afspraak had gemaakte meende de voorzitter dat er wel iemand zou komen die hem zou helpen. Maar dat hij toch verkeerd begrepen. Hij moest gewoon aansluiten achteraan de rij. Het doen van de aangifte kostte nu nog een uur om de gegevens aan te vullen die hij bij het maken van de afspraak al had gegeven. Voor iedere buitenstaander een wel zeer ondoelmatige werkwijze. Wel zeer opmerkelijk was de vraag van de agent naar het merk van de loodslabben. Maar uiteindelij was de aangifte gedaan en het bewijs kan meegestuurd naar de verzekering. .

Schoenen

Mensen, sokken schoenen, ze komen en gaan met paren. Bij paren van mensen is dat iets minder, maar paren sokken en paren schoenen zijn gewoonlijk gespiegeld. Het is onmiddellijk te zien dat ze al dan niet bij elkaar horen.
Ik moet dan ook wel met mijn gedachten ver weg geweest zijn toen ik gisteren op stap zou gaan voor een extra bezoekje aan Cobie. Ik kwam daar dit keer samen met Marion. Dat was eigenlijk wel leuk, want een gesprek met zijn drieën loopt toch anders dan met zijn tweeën. En Cobie was zeer alert. We haalden herinneringen op aan de tijd dat zij voor het Leger nog maatschappelijk werk deed. Tot Cobie ineens naar mijn voeten wees. Tot haar (en mijn) grote verbazing had ik twee totaal verschillende schoenen aan. Links een grijze schoen met een bolle zool, een speciale schoen om je lichaamshouding te verbeteren. Aan de rechterkant keek ik op een grove bruine wandelschoen. Dat wekte enige hilariteit.
Zoals gezegd: ik moet met mijn gedachten ver weg zijn geweest. Want ik had er ook bij het lopen niets van gemerkt. Pas terug in Breda lopend naar en van de bushalte merkte ik dat er iets bijzonders aan mijn voeten was. Ik liep nu bewust maar naar mijn gevoel niet helemaal recht.

Sleutels

Sleutels zijn belangrijke attributen sinds we hier wonen. We hebben een sleutel om de toegang tot de flat te ontsluiten. Die opent trouwens ook de deuren naar de fietsenberging en naar de bergingen. Daarnaast hebben we een sleutel van de voordeur van onze woning, een van onze berging en een voor de toegang tot de afvalcontainer ruimte. En niet te vergeten een sleutel van de brievenbus en van de meterkast, alsmede sleutels van de balkondeuren. Iedereen van de bewoners gaat - afhankelijk van zijn eigen beleid - dus met een aantal sleutels aan een sleutelbos de deur uit. Een voor de ahnd liggende combinatie is: toegang tot het flatgebouw, brievenbus, toegang tot de eigen woning. Het gebeurt natuurlijk dat de sleutels vallen of verdwijnen, en dan is Leiden in last. Zo verloor de buurvrouw, die een hond uitliet van een andere buurvrouw al eens haar sleutels vallen in de geluf tussen liftkooi en deur, Omdat ik toen nog niet erg ingewerkt was in de manier waarop de liftbediening werkte leidde dat tot een storing van de lift, die enkele uren buiten gebruik was. Erger was de situatie die gisteren ontstond.
Bij mevr.A. was de loodgieter geweest om een eind te maken aan het geluid dat haar al enkele weken plaagde (zie mijn bericht van 8 juli). Toen die zijn werk had gedaan stuurde mevr A. de loodgieter naar mij om verslag uit te brengen van hetgeen hij gedaan had. De loodgieter kwam deed zijn verhaal en stapte in de lift om weer naar zijn werk te gaan. Hij was nog nauwelijks beneden toen mevr. A. me belde met de vraag of de loodgieter er nog was, want haar buurvrouw mevr M. was haar sleutels kwijt en die waren misschien in de wc gevallen. Misschien dat de loodgieter met een magneet... Ik besloot maar eens poolshoogte te gaan nemen en trof mevr. M enigszins verlegen aan. Ze legde me uit dat ze met haar sleutels achter de band van haar rok de brievenbus had leeg gehaald, maar toen ze weer boven kwam was ze de sleutels kwijt geweest. Haar eerste en grootste angst was dat ze de sleutels in de brievenbus had laten zitten, maar bij controle bleek dat niet het geval. Een pijnlijke situatie, want als iemand de sleutels had zien zitten en ze mee had genomen kon hij ook meteen haar huis in.
Mevr. M. wees aan waar de sleutels hadden moeten zitten, toen ze, bovengekomen, naar de wc ging, maar naar mijn schatting konden ze vanaf die plaats hooguit naast de wc terecht zijn gekomen. Zoeken in die omgeving leverde echter ook niets op. Ik liet het erbij en ging weer naar ons eigen huis. Enkele uren later kregen we een telefoontje dat de sleutels weer terecht waren. Het bleek dat toen mevr M. zich aan het eind van de ochtend ging verkleden, de sleutels ergens uit haar kleren gevallen waren...

Belfort

Een hele zaterdag in Belfort. Alle gelegenheid om hier wat rond te kijken. Belfort net als Mulhouse heeft een interessante geschiedenis. Maar Belfort bleef katholiek. Bovendien ligt Belfort op een strategische belangrijke positie de vlakte tussen Vogezen en Jura, waardoor altijd troepen van noord naar zuid konden trekken. Daarom bouwde Vauban, natuurlijk Vauban ook hier een vesting naar het bekende Nederlandse model ontwikkeld door Simon Stevin. De vesting ligt boven op een heuvel, een hele klim. Maar boven is een café en dat is handig en natuurlijk een fraai uitzicht.

De laarzen op de foto staan vlak onder de muren van de vesting op de heuvel: het zijn de zevenmijlslaarzen.
Ondertussen beseften we in de loop van de dag dat we niet veel zin hadden nog zonder duidelijk doel verder rond te reizen waarbij we regelmatig rekening moesten houden met regen. We besloten het roer te wenden en richting onze caravan te gaan. In twee dagreizen, dat wel.
De vernieuwing van het wegennet in Frankrijk leidt er echter niet alleen toe dat Bonny de weg kwijtraakt. Ook de wegwijzers staan niet steeds op de plaats waar je zou verwachten en benzinepompen zijn schaars. Toen we dan ook vanmorgen op pad gingen reden we eerst verkeerd en duurde het lang voor we een benzinepomp vonden die op zondag werkte.
Maar uiteindelijk konden we in Chalons en Champagne in de zon een aperitief drinken.

De moderne tijd

Deze reis gaat langs hotels. Dat betekent tegenwoordig dat je via booking.com je reservering regelt. Eenvoudig en goedkoop. Eenvoudig, want je hoeft niet meer bij een hotel af te stappen om te vragen of er plaats is. Dat heb je vanachter je computer al kunnen vaststellen. Goedkoop - althans op dit moment - want de kamers via het internet gereserveerd zijn soms meer dan 25% goedkoper dan uit de prijzen aan de balie blijkt. (Tenzij natuurlijk dat een grote truc is om mensen ertoe te bewegen via het internet te bestellen). Het heeft echter ook merkwaardige effecten. We hadden immers voor drie nachten geboekt in Mulhouse en wilden er bij nader inzien maar twee verblijven. Maar de wijziging kon niet via de balie worden doorgevoerd. Dat moest via het internet gebeuren. Aangezien wij nog uit het vóór-internet tijdperk stammen, willen we wel weten of onze wijziging ook in het systeem van het hotel is opgenomen. Maar in een wat groter hotel weet men achter de balie niet wie, wanneer geboekt heeft. De enig manier om daar achter te komen is de computer te raadplegen...
Gisteravond reden we terug vanuit Luxeuil naar Belfort, een meer dan barre tocht, hoewel de weg er in feite en over het geheel genomen goed bijligt. Maar het was donker, de weg was niet verlicht, de wegmarkeringen ontbraken over grote delen en het regende tranen met tuiten. Bovendien stonde deze weg nog niet op de kaart van Bonny, zodat het rijden een grote gok bleek, terwijl de andere mobilisten deden alsof zij de weg wel konden zien. Toen we dan ook niet zover van Belfort de wegwijzer niet meer konden vinden en op de rotonde de verkeerde afrit inreden, reden we in feite terug naar Luxeuil. Om de een of andere maar toch wel gelukkige reden kende Bonny toen we de eerste de beste afrit namen plotseling weer wel de weg, zodat we toch nog op een redelijke tijd in ons hotel kwamen: het was bijna middernacht. Eigenlijk hadden we toen geen zin meer om vandaag nog weer verder te gaan. Zodat het enige wat we konden doen was de internet toegangscodes op te halen aan de balie om daarna met de computer ons verblijf met een dag te verlengen.