Ontbijt

Ontbijt Hotels bieden naast hun hotelkamers tegenwoordig ook een ontbijtbuffet aan. Dat is heel iets anders dan het ontbijt in de klassieke Franse hotels. Nu geen stukje stukbrood meer met een grote kom koffie, maar rijk aangeklede tafel, waar de gasten zich afvragen waar ze moeten beginnen en wat ze moeten kiezen deze dag. Zo ook hier in Oosterwolde. Veel cholesterol verhogende en anderszins verkeerde gerechten, bacon, scrambled eggs suikerbrood, krentenbrood, harde broodjes, zachte broodjes, gekookte eieren, kaas, ham, etc. Als aanvulling op al deze heerlijkheden aan het eind van de tafel de bekende bakjes met met "boter en echte boter". en om het goed te maken natuurlijk de bakjes becel

Ravenswoud

Het gezelschap dat zich in de loop van de zondagmorgen verzamelde in Ravenswoud kon niet nalaten commentaar te geven op de onvindbaarheid van het adres. De boerderij van onze gastheer ligt diep verscholen op zo'n 300 meter van de verharde weg aan een van de vaarten in Zuid-Oost Friesland. Onze gastheer zelf een oud-klasgenoot van Anneke is herstellende van een by-pass operatie aan zijn hart. Daar waar zijn borst is geopend - zijn borstbeen - wordt hij nog duidelijk gehinderd door de pijn. Maar overigens verzekert hij ons dat hij zich heel goed voelt. Naarmate het gezelschap zich verzamelt blijken al deze mensen van de jaargang 1940 - 1941 de nodige kwalen te hebben. De gesprekken vormen dan ook aanvankelijk een soort inventarisatie van de gezondheid. Ravenswoud is geen groot dorp en als je over de velden kijkt is hier - net als in de NO-polder nauwelijks iemand te zien. Er rijden wel groepjes fietsers langs . Want ook vandaag is het een zomerse dag die ons na verloop van tijd toch noopt de schaduw op te zoeken. Na de middag is er een excursie naar Vledder, naar het museum van valse kunst, een belevenis op zich. We worden rondgeleid door iemand die zich vermoedelijk heeft voorgesteld maar wier naam in de uitleg is verdwenen. Zij verteld over de vervalste kunst en kunstwerken en de vervalsers. Een boeiend verhaal. Ze vertelt ook dat lood niet meer mag gebruikt worden voor het vervaardigen van kristal. Het is de dood voor de kristalfabtieken, zegt ze. Ik neem nog maar een vogeltje van Kristal mee, je kunt nooit weten.

Lavendel

Onze reis naar het noorden van Nederland voert ons door de NO-polder. Aanleiding was een artikeltje over Viva Lavandula, een lavendel boerderij. In de NO-polder? Ja. Ergens aan een lange rechte weg - vanaf nummer 1 tot nummer 45, 6,5 km, in het dorp Marknesse ligt een boerderij, waar lavendel geteeld wordt. Het is moeilijk om in dit jaar meer ideale omstandigheden te vinden om tussen de lavendel bedden door te lopen. De zon schijnt, de temperatuur is al dagen boven de twintig. Er ontbreekt maar een ding: de lavendel is uitgebloeid, want het is 1 oktober. Maar er is wel een workshop - bestaat daarvoor eigenlijk een Nederlands woord? - een workshop in dit geval voor decoratief lavendelvlechten. Inderdaad een groepje van vijf vrouwen en een man staat onder leiding van een vrouw een soort doornenkronen te vlechten, of moeten het mandjes worden? Maar er sit weinig lavendel tussen het vlechtsel. Je kunt wellicht niet alles hebben. Voor het overige is het stil in deze omge ving. Je hoeft niet op zoke te zijn naar lavendel om van de ztilte te genieten, maar het helpt wel. Zelfs een tweetal passerende motorfietsen valt in de ruimte en de stilte nauwelijlks op. In het winkeltje wordt lavendel in alle mogelijke vormen verkocht: van lavendel in zakjes, tot lavendelzeep, -lotion en zelfs lavendel worst en lavendelkaas. De koffie (zonder lavendel) en taart (met) smaakt overigens goed.

Aangifte

Ons dorp heeft zoals ik al eerder geconstateerd heb twee straten. Op de begane grond is het dorp iets breder dan daarboven. Op de grens van beide gedeelten is er risico van lekkage. Daarom is op die grens een waterdichte voorziening aangebracht van loodslabben. Loodslabben zijn gewoon stroken lood van ca 1 mm dik die gedeeltelijk in de muur zijn ingebracht - als het goed is moeten de loodslabben doorlopen tot in de spauw. Maar lood in deze vorm is haast net zo gewild als koper. Dus ons dorp is net als de naburige dorpen bezocht door looddieven. Dat zie je niet onmiddellijk het lood is vanuit de woningen van ons dorp niet - of vrijwel niet te zien. Maar toen in de bij de bergingen lekkage werd geconstateerd was de oorzaak gauw gevonden. Het lood ca twintig centimeter breed was over een lengte van ongeveer 8,5 meter afgesneden. Dat valt onder de verzekering zei onze technische man. Ik zal een schadeformulier invullen. Als jij nou aangifte doet dan kan de aangifte meesturen met dit formulier. Nu is aangifte doen niet direct mijn verantwoordelijkheid, dus ik gaf de boodschap door aan de voorzitter. Dit verhaal is dus eigenlijk zijn verhaal. De voorzitter merkte al gauw dat deze diefstal niet via het internet kon worden aangegeven. Dus hij ging naar het politiebureau. Maar bij het politiebureau kreeg hij de mededeling dat een aangifte alleen gedaan kon worden bij een dartoe gemaakte afspraak. Dus onze voorzitter maakte een afspraak en gaf daarbij al zijn gegevens - behalve de details van de diefstal - op aan degeen die achter de balie stond. Uiteindelijk moest duidelijk zijn waarom en waarover de afspraak zou gaan. De afspraak werd gemaakt op donderdag voor de daaropvolgende maandagmorgen om 10.30. Dus de voorzitter vervoegde zich om half elf bij het politiebureau. Hij trof daar voor de balie een rij van mensen die aangifte kwamen doen. Omdat hij een afspraak had gemaakte meende de voorzitter dat er wel iemand zou komen die hem zou helpen. Maar dat hij toch verkeerd begrepen. Hij moest gewoon aansluiten achteraan de rij. Het doen van de aangifte kostte nu nog een uur om de gegevens aan te vullen die hij bij het maken van de afspraak al had gegeven. Voor iedere buitenstaander een wel zeer ondoelmatige werkwijze. Wel zeer opmerkelijk was de vraag van de agent naar het merk van de loodslabben. Maar uiteindelij was de aangifte gedaan en het bewijs kan meegestuurd naar de verzekering. .

Schoenen

Mensen, sokken schoenen, ze komen en gaan met paren. Bij paren van mensen is dat iets minder, maar paren sokken en paren schoenen zijn gewoonlijk gespiegeld. Het is onmiddellijk te zien dat ze al dan niet bij elkaar horen.
Ik moet dan ook wel met mijn gedachten ver weg geweest zijn toen ik gisteren op stap zou gaan voor een extra bezoekje aan Cobie. Ik kwam daar dit keer samen met Marion. Dat was eigenlijk wel leuk, want een gesprek met zijn drieën loopt toch anders dan met zijn tweeën. En Cobie was zeer alert. We haalden herinneringen op aan de tijd dat zij voor het Leger nog maatschappelijk werk deed. Tot Cobie ineens naar mijn voeten wees. Tot haar (en mijn) grote verbazing had ik twee totaal verschillende schoenen aan. Links een grijze schoen met een bolle zool, een speciale schoen om je lichaamshouding te verbeteren. Aan de rechterkant keek ik op een grove bruine wandelschoen. Dat wekte enige hilariteit.
Zoals gezegd: ik moet met mijn gedachten ver weg zijn geweest. Want ik had er ook bij het lopen niets van gemerkt. Pas terug in Breda lopend naar en van de bushalte merkte ik dat er iets bijzonders aan mijn voeten was. Ik liep nu bewust maar naar mijn gevoel niet helemaal recht.

Sleutels

Sleutels zijn belangrijke attributen sinds we hier wonen. We hebben een sleutel om de toegang tot de flat te ontsluiten. Die opent trouwens ook de deuren naar de fietsenberging en naar de bergingen. Daarnaast hebben we een sleutel van de voordeur van onze woning, een van onze berging en een voor de toegang tot de afvalcontainer ruimte. En niet te vergeten een sleutel van de brievenbus en van de meterkast, alsmede sleutels van de balkondeuren. Iedereen van de bewoners gaat - afhankelijk van zijn eigen beleid - dus met een aantal sleutels aan een sleutelbos de deur uit. Een voor de ahnd liggende combinatie is: toegang tot het flatgebouw, brievenbus, toegang tot de eigen woning. Het gebeurt natuurlijk dat de sleutels vallen of verdwijnen, en dan is Leiden in last. Zo verloor de buurvrouw, die een hond uitliet van een andere buurvrouw al eens haar sleutels vallen in de geluf tussen liftkooi en deur, Omdat ik toen nog niet erg ingewerkt was in de manier waarop de liftbediening werkte leidde dat tot een storing van de lift, die enkele uren buiten gebruik was. Erger was de situatie die gisteren ontstond.
Bij mevr.A. was de loodgieter geweest om een eind te maken aan het geluid dat haar al enkele weken plaagde (zie mijn bericht van 8 juli). Toen die zijn werk had gedaan stuurde mevr A. de loodgieter naar mij om verslag uit te brengen van hetgeen hij gedaan had. De loodgieter kwam deed zijn verhaal en stapte in de lift om weer naar zijn werk te gaan. Hij was nog nauwelijks beneden toen mevr. A. me belde met de vraag of de loodgieter er nog was, want haar buurvrouw mevr M. was haar sleutels kwijt en die waren misschien in de wc gevallen. Misschien dat de loodgieter met een magneet... Ik besloot maar eens poolshoogte te gaan nemen en trof mevr. M enigszins verlegen aan. Ze legde me uit dat ze met haar sleutels achter de band van haar rok de brievenbus had leeg gehaald, maar toen ze weer boven kwam was ze de sleutels kwijt geweest. Haar eerste en grootste angst was dat ze de sleutels in de brievenbus had laten zitten, maar bij controle bleek dat niet het geval. Een pijnlijke situatie, want als iemand de sleutels had zien zitten en ze mee had genomen kon hij ook meteen haar huis in.
Mevr. M. wees aan waar de sleutels hadden moeten zitten, toen ze, bovengekomen, naar de wc ging, maar naar mijn schatting konden ze vanaf die plaats hooguit naast de wc terecht zijn gekomen. Zoeken in die omgeving leverde echter ook niets op. Ik liet het erbij en ging weer naar ons eigen huis. Enkele uren later kregen we een telefoontje dat de sleutels weer terecht waren. Het bleek dat toen mevr M. zich aan het eind van de ochtend ging verkleden, de sleutels ergens uit haar kleren gevallen waren...

Belfort

Een hele zaterdag in Belfort. Alle gelegenheid om hier wat rond te kijken. Belfort net als Mulhouse heeft een interessante geschiedenis. Maar Belfort bleef katholiek. Bovendien ligt Belfort op een strategische belangrijke positie de vlakte tussen Vogezen en Jura, waardoor altijd troepen van noord naar zuid konden trekken. Daarom bouwde Vauban, natuurlijk Vauban ook hier een vesting naar het bekende Nederlandse model ontwikkeld door Simon Stevin. De vesting ligt boven op een heuvel, een hele klim. Maar boven is een café en dat is handig en natuurlijk een fraai uitzicht.

De laarzen op de foto staan vlak onder de muren van de vesting op de heuvel: het zijn de zevenmijlslaarzen.
Ondertussen beseften we in de loop van de dag dat we niet veel zin hadden nog zonder duidelijk doel verder rond te reizen waarbij we regelmatig rekening moesten houden met regen. We besloten het roer te wenden en richting onze caravan te gaan. In twee dagreizen, dat wel.
De vernieuwing van het wegennet in Frankrijk leidt er echter niet alleen toe dat Bonny de weg kwijtraakt. Ook de wegwijzers staan niet steeds op de plaats waar je zou verwachten en benzinepompen zijn schaars. Toen we dan ook vanmorgen op pad gingen reden we eerst verkeerd en duurde het lang voor we een benzinepomp vonden die op zondag werkte.
Maar uiteindelijk konden we in Chalons en Champagne in de zon een aperitief drinken.

De moderne tijd

Deze reis gaat langs hotels. Dat betekent tegenwoordig dat je via booking.com je reservering regelt. Eenvoudig en goedkoop. Eenvoudig, want je hoeft niet meer bij een hotel af te stappen om te vragen of er plaats is. Dat heb je vanachter je computer al kunnen vaststellen. Goedkoop - althans op dit moment - want de kamers via het internet gereserveerd zijn soms meer dan 25% goedkoper dan uit de prijzen aan de balie blijkt. (Tenzij natuurlijk dat een grote truc is om mensen ertoe te bewegen via het internet te bestellen). Het heeft echter ook merkwaardige effecten. We hadden immers voor drie nachten geboekt in Mulhouse en wilden er bij nader inzien maar twee verblijven. Maar de wijziging kon niet via de balie worden doorgevoerd. Dat moest via het internet gebeuren. Aangezien wij nog uit het vóór-internet tijdperk stammen, willen we wel weten of onze wijziging ook in het systeem van het hotel is opgenomen. Maar in een wat groter hotel weet men achter de balie niet wie, wanneer geboekt heeft. De enig manier om daar achter te komen is de computer te raadplegen...
Gisteravond reden we terug vanuit Luxeuil naar Belfort, een meer dan barre tocht, hoewel de weg er in feite en over het geheel genomen goed bijligt. Maar het was donker, de weg was niet verlicht, de wegmarkeringen ontbraken over grote delen en het regende tranen met tuiten. Bovendien stonde deze weg nog niet op de kaart van Bonny, zodat het rijden een grote gok bleek, terwijl de andere mobilisten deden alsof zij de weg wel konden zien. Toen we dan ook niet zover van Belfort de wegwijzer niet meer konden vinden en op de rotonde de verkeerde afrit inreden, reden we in feite terug naar Luxeuil. Om de een of andere maar toch wel gelukkige reden kende Bonny toen we de eerste de beste afrit namen plotseling weer wel de weg, zodat we toch nog op een redelijke tijd in ons hotel kwamen: het was bijna middernacht. Eigenlijk hadden we toen geen zin meer om vandaag nog weer verder te gaan. Zodat het enige wat we konden doen was de internet toegangscodes op te halen aan de balie om daarna met de computer ons verblijf met een dag te verlengen.

Mulhouse

Op het eerste gezicht is Mulhouse een plaats als elke andere; hij maakt deel uit van de Elzas en heeft alleen al daarom de wisseling van de macht van Duitsland en Frankrijk moeten ondergaan. Alleen daarom al zou de geschiedenis van de stad in de laatste anderhalve eeuw rumoerig kunnen worden genoemd. Maar Mulhouse wordt al genoemd in 803 als een vrijplaats en is sindsdien een zelfstandige staat gebleven tot hij in 1798 door Frankrijk werd genaast. Een deel van die zelfstandigheid had Mulhouse te danken aan het feit dat het deel uitmaakte van de Zwitserse stedenbond.
Voor mij het meest opvallende was dat het stadhuis - tegenwoordig museum - er nog steeds uitziet zoals het in de 16e eeuw werd gebouwd. Oorlogen van 1870, 1914 en 1940 zijn er overheen gegaan zonder veel schade toe te brengen. Alleen een verdwaalde Amerikaanse bom raakte op 3 augustus 1944 een deel van het complex naast het stadhuis. De balken in het oude stadhuis stammen dan ook nog uit 1510. De gevel is later geverfd zodat het geheel een trompe l'oeil is geworden: het lijkt opgetrokken uit grote natuursteen.
Eveneens opmerkelijk is dat de kerk schuin tegenover het stadhuis niet église wordt genoemd maar temple. Dat accentueert het feit dat Mulhouse zonder enig geweld in de 16e eeuw protestant is geworden. "Mulhouse ging katholiek slapen en werd protestant wakker."
Vlak naast het centrum staat de Eurotoren, waar bovenin zo bleek een restaurant is. Toen we ons daar hadden genesteld bleek dat ons tafeltje - uiteraard samen met de rest van het restaurant rond draaide en ons achtereenvolgens een uitzicht gaf op de oude stad, de bergen van het Zwarte Woud, een brede vlakte, en de Vogezen. Het weer was ideaal om schitterende lichteffecten te geven van de laagstaande zon over de Vogezen en tegen het Zwarte Woud.
We draaiden in iets meer dan een uur helemaal rond. Bijna voldoende tijd om te eten. Toen we weer beneden stonden begon het te regenen, dat was pech, maar het gaf een fraaie regenboog.

Vakantie

Toen we zondag thuis waren gekomen - zie Adri-3 - bleek dat mevrouw I was overleden. We kregen daarvan geen aankondiging, maar lazen het maandagmorgen in de krant. Met de leeftijdsopbouw in onze flat zijn sterfgevallen onvermijdelijk. Maar mevr. I. was naar hedendaagse maatstaven nog niet erg oud. Uit de advertentie bleek dat ze in 1945 was geboren. Het hield ons niet af van onze voorbereidingen voor de vakantie.
Maar eigenlijk hadden we die maandag helemaal niet zo'n behoefte om weer de deur uit te gaan. He weekend gonsde nog na. Het probleem bij onze voorbereiding is tegenwoordig niet meer onze kleding. Die ligt wel ongeveer vast. Maar welke boeken neem je mee is een veel moeilijker beslissing.
Enfin dinsdag gingen we om een uur of negen op pad, uitgezwaaid door Jeanne en Piet. Het weer zag er op dat moment nog niet onaardig uit, maar het werd in de loop van de dag slechter. De route naar Nancy kennen we langzamerhand. Geen verrassingen derhalve.. Behalve dan dat de Campanile voor de vakantie besloten had het restaurant te sluiten. We gingen op zoek naar de Buffalo, maar reden nogal wat rond voor we die gevonden hadden.
Vanmorgen konden we de koffer nog droog in de auto krijgen, maar toen begon het te regenen. Dat geeft in het heuvellandschap van de uitlopers van de Vogezen fraaie vergezichten tussen in nevelen gehulde toppen. Een opmerkelijk effect is dat op sommige plekken uit de bossen een fontein van dampen omhoog lijkt te komen.
Het bleef regenen tot we bijna in Ronchamp waren, waar we naar toe moesten voor de door Le Corbusier ontworpen kapel van Notre Dame du Haut. Het lijkt erop dat het bij die kapel meer ging om Le Corbusier dan om notre dame, maar ergens moet het geld voor onderhoud en in satnd houding vandaan komen. De kapel is ontworpen om gebruik te maken van de lichteffecten die de zon door de openingen in de wand kan veroorzaken. Die waren met de egaal grijze lucht van vanmorgen niet op waarde te schatten. En dat was jammer.