Onaf

De kalender voor dit jaar nadert zijn einde. De scheurkalender bevat nog slechts enkele blaadjes. Als het weer het toelaat deze dagen kun je zelfs zien dat de dagen weer langer worden. Als we even terugkijken naar de belevenissen van de afgelopen maanden in ons dorp blijven een paar dingen onopgelost.
Daar is in de eerste plaats het geluid van mevr. A. Nadat we de loodgieter ernaar hadden laten kijken en mogelijk trillende pijpen hadden laten scheiden, was het minder, zei mevr A. maar het was niet weg. Maar toen begon de vakantie en ze besloot het even af te wachten. En iedere keer als ik haar tegenkwam meldde ze de situatie. Het geluid was niet weg, maar het was dragelijk. Die mededeling hield een zekere dreiging in. Als het geluid zich weer voordeed - of als ze er weer last van kreeg, twee verschillende dingen - zou ik het horen. Bijzonderheid is dat alleen zij er last van heeft. Is haar gehoor uitzonderlijk scherp? Of haar hinderdrempel bijzonder laag?
Tot haar voordeel moet worden vastgesteld dat ze niet reageert op de geluiden die veroorzaakt worden door de herinrichting van enkele van de woningen in ons straatje.
In de tweede plaats de vliegen van mevr B. aan het eind van de straat en tegenover meneer R. Mevr. B. heb ik niet meer horen klagen over de vliegen, maar meneer R. was niet tevreden. Ook na de drastische aanval met speciale chemische middelen bleef hij last houden. Ik was er al niet helemaal gerust op. Want om de reparatie aan de lift mogelijk te maken had ik de chemicaliën weg gehaald en daarna geconstateerd dat er nog steeds vliegen waren. Volgens R. kwamen ze van buiten, maar met buitentemperaturen lager dan tien graden worden de in Nederland inheemse insecten zo traag dat ze zich buiten niet vertonen. Meneer R. dreigt ondertussen met maatregelen. Maar hij heeft een probleem. Eigenlijk woont hij in een enclave. Hij huurt van een andere eigenaar en hij behoort niet tot onze vereniging.
De vliegen moeten even wachten tot in het nieuwe jaar. Een nieuw jaar en het start met een oud probleem.

Intelligene vliegen

Het gesprek was via de onvoorstelbaarheid van tijd en ruimte gekomen op de evolutietheorie en ik constateerde dat als we van die theorie uitgingen de mens evenver op de evolutionaire ladder staat als...
- De vlieg, vulde de dame aan met wie ik zat te praten. De vlieg was niet het eerste dier waaraan ik zat te denken, maar mijn gesprekspartner op dit verjaardagsfeestje was nu niet meer van de vliegen af te krijgen. Ik dacht al aan de vliegenplaag in ons dorp, maar was niet geheel voorbereid op de volgende opmerking.
- Vliegen zijn intelligent, zei ze.
- Alleen is het moeilijk met ze te communiceren, was mijn rem op haar enthousiasme.
- Nou... laatst zat er een vlieg bij mij in de kamer en ik wilde er vanaf. Dus ik nam een vliegenmepper en gaf een klap.. mis. Die vlieg ging ergens anders zitten en ik gaf weer een klap, opnieuw mis. (haar woorden werden onderstreept door de beweging van haar handen). Toen ik de derde keer weer mis sloeg, dacht ik: drie keer is scheepsrecht. Als je zo handig bent mag je blijven leven. Die vlieg volgde me daarna overal. Als ik 's morgens wakker werd vloog hij heen en weer in mijn slaapkamer. En bij het ontbijt kwam hij naast me zitten. Op een gegeven ogenblik zag ik hoe hij heel dicht bij zijn vleugels begon schoon te maken. Heb je dat wel eens gezien?
Ik bevestigde dat ik dat wel eens gezien had. En vroeg me ondertussen af of de vlieg in kwestie een hij of een zij zou zijn geweest.
- Heel fascinerend. Die vlieg kwam bij me op mijn knie zitten en dan kon ik tegen hem praten. Maar op een dag was hij weg. Toen ik wakker werd vloog hij niet meer heen en weer in mijn slaapkamer.
Tja, vliegen worden niet zo oud, opperde ik, hij zal wel overleden zijn.
- Ik heb het hele huis doorgekeken, maar zag hem niet meer. Toen ben ik boodschappen gaan doen en toen ik daarna terugkwam, zag ik hem liggen.
Waar, wilde ik nog weten.
- Onder een stoel...
-Willen jullie wat drinken?, onderbrak de gastvrouw de necrologie.

Geen enkel bewijs

Het weer zat deze weken niet mee, althans gezien vanuit de hobby van Freerk: vliegen. Om mij de gelegenheid te geven nog een tweede poging te doen onder wat gunstiger omstandigheden (mijn gezondheid en het weer) had Freerk voor alle dagen van deze week zijn vliegtuig gereserveerd. En zo gingen we dinsdag op pad maar zodra we met de auto de hoek omgingen naar het westen, was al te zien dat het niet veel zou worden: het zicht op het vliegveld was zo klein dat we niet van de grond konden komen. Na een kop koffie uit de automaat die me zeer slecht smaakte gingen we onverrrichter zake weer terug. Ik had mijn fotottoestel in de filmstand gezet en een stukje film gemaakt van de mist op en rond het vliegveld. Tot mijn grote verbazing zag Ubuntu deze bestanden niet. Kennelijk moesten we daarvoor toch een Windows computer gebruiken.

Woensdag deden we het nog een keer over. Ook nu waren de weersvooruitzichten niet erg gunstig: met verspreide onweersbuien in deze omgeving. Maar toen we opstonden zag het er goed uit. En toen we richting vliegveld gingen was het helder en er was nauwelijks wind. Op het vliegveld gekomen leken de omstandigheden min of meer ideaal. We gaan maar voor een kort rondje, zei Freerk, want de verwachting is zeer slecht. Ik zette wederom mijn fototoestel in de filmstand. Dat gaf een aardig effect bij het opstijgen en later bij het dalen: de propeller was op de film duidelijk zichtbaar en draaide met gereduceerde snelheid door mijn beeld. Freerk wees naar de herkenningspunten, de watertoren hier vlakbij en constateerde op een gegeven ogenblik dat we nu ongeveer boven dit huis zaten. Ik nam een foto want we naderden het huis nu van de andere kant dan Anneke. Maar Freerk wees ook op het slechte weer meer naar het zuiden. We draaiden langzaam een bocht naar het noorden en weer in de richting van het vliegveld. De bocht - echt maar een hele flauwe - was genoeg om mijn onbehagen te voeden en me vast te houdenaan de raamsponning. Terug naar het vliegveld: de atmosfeer begon hier en daar al wat onregelmatiger te worden, maar we maakten een uitstekende landing. Terwijl we terug reden begon de wind op te steken. We gingen met het kaartje van mijn fototoestel naar de Windows computer en zagen daar dat er wel degelijk film bestanden op stonden. Zouden we die per e-mail naar mij toe kunnen sturen? Dat lukte niet zomaar, maar terwijl we nog bezig waren om een mogelijkheid te vinden de bestanden te versturen, bleek bij een nieuwe blik op de inhoud van mijn fotokaartje, dat alle foto's en films waren verdwenen. Het kaartje was helemaal leeg.

Tja, dit moet je wel opschrijven, want anders is er helemal geen bewijs dat je de lucht in bent geweest.