Onderweg

Het duurde even voor we doorhadden dat de domotica van onze hotelkamer op Schiphol iets verder ging dan alleen de douche en de wc. Met een speciaal tablet - dat er uitzag als een soort tomtom - konden we niet alleen alle lichten op één na bedienen, maar ook de tv en de jaloezieën en dus meer of minder daglicht toelaten. Maar het leukst was wellicht de mogelijkheid om de kleur en intensiteit van het licht te regelen. Zo wilde Anneke onder de douche graag een zacht rood licht. Nogmaals: leuk speelgoed.
Vanaf het hotel was het maar een paar honderd meter naar de hal van Schiphol, waar we zonder veel moeite onze koffers inboekten. Schiphol maakte op mij een opvallend rustige indruk. Dat was al gisteravond, maar ook vandaag. Ons toestel was niet erg groot maar desondanks niet helemaal vol.
We waren vroeger dan verwacht in Philadelphia en moesten toen natuurlijk eerst door de immigratie en vervolgens door de douane om onze eenzelvigheid en onze bagage te laten controleren. Hoewel in beginsel de maatregelen nog steeds streng zijn - we moesten ook nu nog onze schoenen uittrekken en Anneke moest twee keer gecontroleerd worden op metaalwaren - had ik ook hier het gevoel dat er een zekere ontspanning was in het optreden van de verschillende beambten die redelijk vriendelijk waren. Wellicht ook omdat het minder druk was dan anders of misschien wel omdat Philadelphia toch anders is.
Maar we hebben hier de tijd en maken gebruik van de stopcontacten die ook op de luchthaven hier en daar te vinden zijn en van het openbare netwerk dat we kunnen gebruiken. Maar de dag is nog niet voorbij.

Eerste etappe: Schiphol

Het hotel CitizenM opSchiphol is pas nieuw. Maar grotendeels standaard indeling. Maar de kamers hebben iets futuristisch, opvallend zijn de cirkelvormige douchecabine en de dito toiletcabine. Ze staan tegen over elkaar. en daartussen of bijna ddaartussen de cirkelvormige pilaar met wastafel. Een fraai geheel. Gecombineerd met een kingsize bed (iets van twee bij twee meter) een zeer bruikbare plek voor één nacht. Je kunt hier ook eten al zijn alle maaltijden gestandaardiseerd in bakjes en flesjes. Je kunt zelf de magnetron bedienen om ietswarms te krijgen.
In checken in dithotel gebeurt eigentijds: via een behoorlijk groot touchscreen vul je je gegevens in met als laatste vraag aan welke kant je wilt uitkijken. Uitkijk op de startbanen of op de hotels er tegen over.
Je zou haast wensen dat dit je eind bestemming was.

De laatste voorbereidingen

Over een heleboel dingen hoeven we ons nu nog niet druk te maken. Kaarten voor de reis naar het noorden kunnen we in West Palm Beach zeker zo goed krijgen als hier. We kennen de weg daar inmiddels.
Maar één ding moet nog hier gebeuren: we moeten inchecken en zien dat we een instapkaart krijgen. Ook dat gaat steeds meer geautomatiseerd. Het moet nu al via het internet kunnen. Er zijn echter beperkingen. Je kunt de plaatsen niet al regelen bij het bestellen van de tickets. Inchecken kan op zijn vroegst 24 uur van te voren. En inderdaad toen ik vanmorgen de website van US Airways opzocht was ik nog te vroeg.
Ondertussen heeft Anneke flink wat last vanhaar rug. Die last lijkt toe te nemen naarmate de reis nadert. Toenemende spanning?

Voorbereidingen

Nog steeds gaan de voorbereidingen voor onze reis volgende week uiterst ontspannen. Vanmorgen heb ik de koffers uit de berging gehaald. Twee koffers van hetzelfde type, de mijne iets groter dan die van Anneke, zodat ze in elkaar passen. De koffers zijn enigszins herkenbaar aan de gele stickers van het Dali Museum in St Petersburg aan de westkust van Florida. We kwamen daar op onze rondreis met Bart en Margriet. Herkenbaarheid is handig als de koffers van de bagageband komen.
Maar daarbij blijft het voorlopig weer wat onze voorbereidingen betreft. Bij de koffie maakte Anneke de opmerking: ik kan wel wat spullen van mij in jouw koffer doen, hè? En toen ging ze onder de douche.
Voorlopig gaat het leven hier nog gewoon door. Anneke gaat vanmiddag weer naar haar blokfluit groep. Maandag alle apparaten (Ipacq, mobiel, camera's) opladen en alles inpakken.
Dinsdag?
Dinsdag zal het wel wat drukker worden: Eerst naar het Van Staveren Genootschap en vervolgens naar Amsterdam.

Dakwacht

Het zijn de dingen die gebeuren op bevrijdingsdag. Goed ik was van te voren opgebeld, en verwachtte toch ook niet dat ik veel feest zou vieren. De aankondiging van de dakwacht verraste me. Waar zou de dakwacht op wachten of voor waken?
Maar toen de man zich meldde was ik gewapend met de sleutel van de dakdeur en de dakwacht met een witte plastic zak. We gingen naar de 10e etage, en beklommen vervolgens het dak. Het valt me iedere keer mee dat ik daar weinig last heb van hoogtevrees (als ik maar niet te dicht bij de dakrand kom). De dakwacht betastte de dakbedekking en verwijderde het mos uit de regenwater afvoeren.
Ondertussen kon ik van het uitzicht genieten; het was alleen jammer dat het weer was omgeslagen en de wind was bepaald onaangenaam koud.

Stambomen

De aankondiging van onze reis leidt in Minnesota tot activiteit. Gisteren kreeg ik een e-mail van Diane Blomgren, achterkleindochter van Oom Hendrik. Zij verheugt zich er op dat wij naar Minneapolis komen en probeert met Jeanie een soort reunie te organiseren. Ze realiseert zich dat onze verwantschap niet heel erg sterk is en gaf informatie over waar ze in de stamboom past. Toevallig een stukje van de stamboom dat in Jeanies verzameling wat onderbeleicht was.

In afwachting

De reis naar de VS komt langzaam dichterbij, maar is nog meer dan anderhalve maand weg. En ondertussen gaat de wereld hier gewoon door. Deze week moet bijv. de belasting aangifte de deur uit. Nou ja deur.
Het gaat al jaren via het internet. En dit keer is de belastingdienst zelfs begonnen met een gedeeltelijk invullen van het formulier - als je dat wilt tenminste. Scheelt dat eigenlijk tijd?

En ondertussen is Steve bezig met zijn stage in Leiden. Hij was hier het weekend en hij lijkt het geweldig naar zijn zin te hebben in Nederland. Het is leuk zijn enthousiasme te zien en zijn commentaar te horen over de dingen die hier anders zijn dan in Frankrijk. Opmerkelijk genoeg is hij zeer enthousiast over het openbaar vervoer.
Zijn ouders vieren ondertussen nog carnaval in Bergues vandaag.

Fedora 10

Het installeren van Fedora 10, gaat vrijwel net zo gemakkelijk als dat van Ubuntu. En ook Fedora ontdekt mijn draadloze internet kaart als een vanzelfsprekend attribuut. Dat heeft een groot voordeel want nu kan ik via het draadloze netwerk ook de draadloze printer in een andere kamer gebruiken. Die draadloze printer is een all-in-one: hij kan zowel printen als scannen. Opmerkelijk is dat Fedora de scanner op afstand niet kan installeren, terwijl dat voor Ubuntu een peuleschilletje blijkt te zijn: (het is een HP scanner).
Hoewel Fedora stabieler lijkt dan Ubuntu en nooit twijfelt aan de resolutie van mijn scherm, heeft de distributie enkele ongemakken. In de eerste plaats ondersteunt Fedora 10 niet op een eenvoudige manier multimedia, zodat ik steeds tegen websites aanloop die niet goed kunnen worden weergegeven. Daarnaast is Fedora uitgerust met SELinux, een beveiliging die me echt in de weg zit. Het beste is - zei Freerk al - SElinux maar uit te zetten.

Rijbewijs

De gemeente nam gisteren zonder bedenken de schuld op zich voor het afgeven van het verkeerde rijbewijs en zou het met Veendam opnemen dat er een nieuw kwam. Reeds vandaag kreeg Anneke te horen dat het nieuwe rijbewijs zou komen. Grote opluchting!

Ubuntu 8.04/8.10

Ik werk met twee computers, die met een Belkin switch gebruik maken van één scherm, één toetsenbord en één muis. Dat geeft de mogelijkheid om te experimenteren op de ene computer en de andere te gebruiken voor het serieuze werk met een meer permanent karakter.
Op de ene computer is eerst Ubuntu 8.04 en later 8.10 geïnstalleerd. Recent heb ik hier ook Fedora 10 geïnstalleerd in een dual boot.
Op de andere een dual boot van Windows Vista en OpenSuse 11.1.
Ubuntu laat zich zeer gemakkelijk installeren in beide versies. Voor mij is belangrijk dat 8.10 zonder meer mijn draadloze internet kaart vindt. Verder blijkt Ubuntu bijna automatisch de nodige codecs voor multimedia installeert. Ik kan de beide computers vrijwel gelijk starten, maar als de switch staat in de richting van OpenSUSE, blijkt dat Ubuntu de resolutie van de monitor niet goed instelt; hij doet dat wel als de switch naar de Ubuntu kant staat.
Het lijkt er op dat Ubuntu de resolutie bepaalt iedere keer als de computer opstart.
In mijn geval komt daar bij dat als de switch naar de Ubuntu kant staat vrijel om de andere start een boodschap verschijnt: Cannot display this video mode change to 1280x1064 pixels. De computer start dan wel verder normaal op.